asplenia anatomiczna
Asplenia anatomiczna to całkowity brak śledziony, który może wystąpić jako wada wrodzona lub być skutkiem splenektomii (chirurgicznego usunięcia śledziony). Jest to stan kliniczny, który prowadzi do istotnych zaburzeń immunologicznych i hematologicznych, ponieważ śledziona pełni kluczową rolę w filtrowaniu krwi, usuwaniu starzejących się erytrocytów oraz w odporności przeciwbakteryjnej.
Pacjenci z asplenią anatomiczną wykazują zwiększoną podatność na infekcje bakteryjne, szczególnie wywołane przez bakterie otoczkowe, takie jak Streptococcus pneumoniae, Haemophilus influenzae typu b oraz Neisseria meningitidis. Ryzyko poważnych, zagrażających życiu infekcji (OPSI – overwhelming post-splenectomy infection) jest szczególnie wysokie u dzieci oraz w pierwszych 2-3 latach po splenektomii.
W badaniu morfologii krwi u pacjentów z asplenią anatomiczną obserwuje się charakterystyczne zmiany, takie jak obecność ciałek Howell-Jolly’ego, ciałek Heinza, akantocytów oraz innych nieprawidłowych form erytrocytów. Leczenie obejmuje profilaktyczną antybiotykoterapię, szczepienia przeciwko bakteriom otoczkowym oraz edukację pacjenta na temat zwiększonego ryzyka infekcji i konieczności szybkiego reagowania na objawy gorączki.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Szczepionka menb – Etiologia i przyczyny
Szczepionka MenB (Meningococcal B) jest dedykowana profilaktyce inwazyjnej choroby meningokokowej wywoływanej przez Neisseria meningitidis serogrupy B, która jest główną przyczyną zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych i posocznicy u niemowląt i małych dzieci. Szczepionka zawiera wyselekcjonowane białka powierzchniowe bakterii, co umożliwia indukcję odpowiedzi immunologicznej przeciwko większości szczepów MenB (skuteczność szacowana na 70-88% w zależności od kraju). Wprowadzenie szczepionki w Wielkiej Brytanii spowodowało 62% spadek zachorowań u dzieci, które otrzymały co najmniej 2 dawki. Szczepionka jest szczególnie zalecana u niemowląt, osób z niedoborami odporności, asplenią, a także u młodzieży i młodych dorosłych w grupach ryzyka, np. studentów akademików. Działania niepożądane obejmują ból w miejscu podania oraz częstsze występowanie gorączki, zwłaszcza u małych dzieci, co może wymagać hospitalizacji. Szczepionka nie jest żywa, nie wywołuje choroby meningokokowej i jest bezpieczna, choć dane dotyczące stosowania u kobiet w ciąży są ograniczone.
anemia sierpowata, asplenia anatomiczna, asplenia funkcjonalna, choroba autoimmunologiczna, choroba meningokokowa, ekulizumab, inwazyjna choroba meningokokowa, meningokoki grupy B, mimikra molekularna, Neisseria meningitidis, niedobór dopełniacza, niedokrwistość sierpowata, oporność na środki przeciwdrobnoustrojowe, posocznica, przeciwciała, rawulizumab, rzeżączka, sepsa, serogrupy meningokoków, szczepionka Bexsero, szczepionka MenB, układ odpornościowy, wrodzony niedobór odporności, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych - Leksykon chorób i schorzeń
Szczepionka menb – Diagnostyka i diagnoza
Szczepionka MenB jest kluczowym narzędziem profilaktycznym przeciwko inwazyjnym zakażeniom wywoływanym przez Neisseria meningitidis serogrupy B, które stanowią istotną przyczynę bakteryjnego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych i sepsy, zwłaszcza u dzieci poniżej 5. roku życia oraz młodzieży i młodych dorosłych. Szczepionkę można podawać od 6. tygodnia życia, a jej skuteczność oceniana jest m.in. poprzez pomiar miana przeciwciał IgG oraz badania serologiczne (SBA). Dane kliniczne wskazują na skuteczność szczepionki Bexsero na poziomie 79-100% po podaniu co najmniej dwóch dawek, a w Wielkiej Brytanii odnotowano 62% spadek zachorowań u dzieci objętych programem szczepień. Szczepionka wykazuje również potencjalną ochronę krzyżową przeciwko innym serogrupom meningokoków oraz gonokokom, z efektywnością ochrony przeciwko rzeżączce szacowaną na 32,7-42%. Monitorowanie bezpieczeństwa obejmuje obserwację działań niepożądanych, takich jak ból w miejscu podania, gorączka (szczyt około 6 godzin po szczepieniu u niemowląt), bóle mięśniowe i reakcje alergiczne, które są rzadkie, ale wymagają natychmiastowej interwencji.
anafilaksja, asplenia anatomiczna, bakteriemia, bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, Bexsero, działanie niepożądane, ekulizumab, hodowla bakterii, inwazyjna choroba meningokokowa, meningokoki grupy B, Neisseria gonorrhoeae, niedobór dopełniacza, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, ochrona krzyżowa, ognisko epidemiczne, płyn mózgowo-rdzeniowy, posiew mikrobiologiczny, rawulizumab, reakcja alergiczna, reakcja łańcuchowa polimerazy, rzeżączka, sepsa, serogrupy meningokoków, system typowania antygenów meningokokowych, szczepionka skoniugowana, sztywność karku, Trumenba, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych - Leksykon substancji czynnych
Polisacharyd otoczkowy haemophilus influenzae typ b – Wskazania do stosowania
Polisacharyd otoczkowy Haemophilus influenzae typ b (Hib) w formie skoniugowanej z toksoidem tężcowym, stanowiący składnik aktywny szczepionki Act-HIB, jest wskazany do profilaktyki inwazyjnych zakażeń wywoływanych przez Hib, takich jak zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, posocznica, zapalenie tkanki łącznej, stawów oraz nagłośni. Szczepionka jest zalecana dzieciom od 2. miesiąca życia zgodnie z kalendarzem szczepień ochronnych, szczególnie u pacjentów z podwyższonym ryzykiem zakażeń (np. z niedoborami odporności, asplenią, po przeszczepach, z HIV). Jedna dawka (0,5 ml) zawiera 10 µg polisacharydu Hib skoniugowanego z 18-30 µg toksoidu tężcowego. Preparat wymaga przechowywania w temperaturze 2-8°C i rekonstytucji przed podaniem; po rekonstytucji powinien być przezroczysty i bezbarwny.
asplenia anatomiczna, białko nośnikowe, choroba inwazyjna, choroba nowotworowa, formaldehyd, Haemophilus influenzae typ b, immunosupresja, kalendarz szczepień ochronnych, meningokok, pneumokok, polisacharyd otoczkowy Haemophilus influenzae typ b, posocznica, Program Szczepień Ochronnych, przeszczepienie szpiku, reakcja anafilaktyczna, rekonstytucja, sepsa, szczepionka Act-HIB, toksoid tężcowy, wrodzony niedobór odporności, zakażenie HIV, zakażenie inwazyjne, zapalenie nagłośni, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie stawów, zapalenie tkanki łącznej