kriokonserwacja tkanki jajnika
Kriokonserwacja tkanki jajnika to metoda zachowania płodności u kobiet, polegająca na pobraniu fragmentów kory jajnika, które następnie są zamrażane w ciekłym azocie w temperaturze -196°C. Procedura ta umożliwia przechowywanie tkanki jajnikowej zawierającej pęcherzyki pierwotne i pierwotne oocyty przez nieokreślony czas.
Technika ta jest szczególnie istotna dla pacjentek onkologicznych przed rozpoczęciem terapii gonadotoksycznej, u dziewcząt przed okresem dojrzewania oraz u kobiet z chorobami autoimmunologicznymi wymagających leczenia cytotoksycznego. W przeciwieństwie do kriokonserwacji oocytów, metoda ta nie wymaga stymulacji hormonalnej, co czyni ją odpowiednią opcją dla pacjentek, u których stymulacja jest przeciwwskazana lub gdy leczenie onkologiczne musi być rozpoczęte natychmiast.
Po zakończeniu leczenia onkologicznego, zachowana tkanka jajnika może zostać reimplantowana auto- lub heterotopowo. Autotransplantacja ortotopowa polega na wszczepieniu tkanki w okolice jajnika lub jamy miednicy mniejszej, co może prowadzić do spontanicznej owulacji i naturalnej koncepcji. Funkcja endokrynna przeszczepu zwykle utrzymuje się przez 4-5 lat. Dotychczas na świecie udokumentowano ponad 130 żywych urodzeń po autotransplantacji kriokonserwowanej tkanki jajnikowej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Neocitec 10 mg/ml
Winorelbinę, substancję czynną produktu leczniczego Neocitec, należy stosować z dużą ostrożnością u kobiet w wieku rozrodczym, w ciąży oraz podczas karmienia piersią. Badania przedkliniczne wykazały działanie embriotoksyczne i teratogenne winorelbiny, co wskazuje na ryzyko wad rozwojowych u płodu. Neocitec jest przeciwwskazany w ciąży, chyba że korzyści dla matki przewyższają ryzyko dla płodu. Kobiety powinny stosować skuteczną antykoncepcję podczas terapii oraz przez 7 miesięcy po jej zakończeniu. Karmienie piersią jest przeciwwskazane z powodu braku danych o przenikaniu leku do mleka i potencjalnego ryzyka dla niemowlęcia. W przypadku zajścia w ciążę podczas leczenia konieczne jest szczegółowe monitorowanie oraz rozważenie konsultacji genetycznej.
działanie embriotoksyczne i teratogenne, konsultacja genetyczna, kriokonserwacja nasienia, kriokonserwacja oocytów, kriokonserwacja tkanki jajnika, metoda antykoncepcji, monitorowanie medyczne, nieodwracalna niepłodność, przeciwwskazania do karmienia piersią, przeciwwskazania w ciąży, substancja czynna, upośledzenie spermatogenezy, wady wrodzone płodu, winorelbina, winorelbina w ciąży - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Adriblastina PFS 2 mg/ml
Doksorubicyna chlorowodorek, substancja czynna preparatu Adriblastina PFS (2 mg/ml), wykazuje potwierdzone działanie embriotoksyczne i teratogenne, co potwierdzają badania in vitro, in vivo oraz dane kliniczne. Stosowanie leku w ciąży wiąże się z ryzykiem uszkodzeń płodu, dlatego jego podawanie powinno być rozważane wyłącznie, gdy korzyści dla matki przewyższają potencjalne zagrożenia dla płodu. Kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczną antykoncepcję podczas terapii oraz przez co najmniej 6 miesięcy i 10 dni po ostatniej dawce, natomiast mężczyźni powinni stosować antykoncepcję przez co najmniej 3 miesiące i 10 dni po zakończeniu leczenia, ze względu na mutagenne działanie leku i ryzyko uszkodzeń chromosomów w plemnikach. Doksorubicyna przenika do mleka matki, co wymaga przerwania karmienia piersią na czas terapii oraz przez minimum 10 dni po ostatniej dawce, aby zapobiec ekspozycji niemowlęcia na lek.
Adriblastina PFS, amenorrhoea, azoospermia, badanie in vitro, badanie in vivo, doksorubicyna chlorowodorek, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, endokrynolog, ginekolog-endokrynolog, kriokonserwacja nasienia, kriokonserwacja oocytów, kriokonserwacja tkanki jajnika, oligospermia, oligospermia i azoospermia, przedwczesne klimakterium, ryzyko teratogenne, specjalista medycyny rozrodu, substancja czynna, uszkodzenie chromosomu, wtórny brak miesiączki, zaburzenie cyklu miesiączkowego, zaburzenie owulacji - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Zavedos 5 mg
Idarubicyna (Zavedos) wykazuje potencjalnie teratogenny wpływ, co wymaga szczególnej ostrożności w leczeniu pacjentek w wieku rozrodczym. Lek nie powinien być stosowany w ciąży, chyba że korzyści terapeutyczne przewyższają ryzyko dla płodu, co wymaga dokładnej analizy bilansu korzyści i ryzyka. Kobiety muszą stosować skuteczną antykoncepcję przez cały okres terapii oraz przez co najmniej 6,5 miesiąca po ostatniej dawce, natomiast mężczyźni – przez cały okres leczenia i co najmniej 3,5 miesiąca po zakończeniu terapii, ze względu na ryzyko uszkodzenia materiału genetycznego plemników. Karmienie piersią powinno być przerwane podczas leczenia oraz przez minimum 14 dni po ostatniej dawce, ze względu na potencjalne przenikanie leku lub jego metabolitów do mleka i ryzyko ciężkich działań niepożądanych u niemowląt.
antracyklina, bilans korzyści i ryzyka, działanie niepożądane, działanie teratogenne, idarubicyna chlorowodorek, kriokonserwacja gamet, kriokonserwacja oocytów, kriokonserwacja plemników, kriokonserwacja tkanki jajnika, medycyna rozrodu, metoda antykoncepcji, terapia cytotoksyczna, uszkodzenie chromosomów plemników, wpływ na reprodukcję, wpływ teratogenny, zaburzenie płodności, Zavedos