metabolizm terbinafiny

Terbinafina jest lekiem przeciwgrzybiczym z grupy alliloamin, stosowanym w leczeniu grzybic skóry, włosów i paznokci. Mechanizm jej działania polega na hamowaniu enzymu epoksydazy skwalenowej, co prowadzi do zaburzenia biosyntezy ergosterolu – kluczowego składnika błony komórkowej grzybów.

Metabolizm terbinafiny zachodzi głównie w wątrobie przy udziale enzymów cytochromu P450, w tym CYP2C9, CYP1A2, CYP3A4, CYP2C8 i CYP2C19. W wyniku procesów metabolicznych powstaje co najmniej 15 metabolitów, z których większość nie wykazuje aktywności przeciwgrzybiczej. Główne szlaki metaboliczne obejmują N-demetylację, oksydację i sprzęganie z kwasem glukuronowym.

Okres półtrwania terbinafiny wynosi około 17 godzin, ale lek wykazuje właściwości lipofilne i kumuluje się w tkankach bogatych w keratynę (skóra, włosy, paznokcie), gdzie utrzymuje się przez wiele tygodni po zakończeniu terapii. Około 80% dawki leku jest wydalane z moczem w postaci metabolitów, a pozostała część z kałem.

Ze względu na metabolizm wątrobowy, terbinafina może wchodzić w interakcje z innymi lekami metabolizowanymi przez cytochrom P450. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu leków będących inhibitorami lub induktorami CYP2C9, które mogą odpowiednio zwiększać lub zmniejszać stężenie terbinafiny we krwi.

Powiązane wpisy

Leksykon substancji czynnych
Terbinafina – Interakcje

Terbinafina, stosowana doustnie, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne związane z metabolizmem przez układ cytochromu P450, zwłaszcza izoenzymy CYP2C9, CYP3A4 oraz CYP2D6. Leki takie jak cymetydyna zmniejszają klirens terbinafiny o 33%, a flukonazol i ketokonazol zwiększają jej Cmax o 52% i AUC o 69%, co wymaga dostosowania dawki. Ryfampicyna indukuje metabolizm terbinafiny, podwajając jej klirens i obniżając stężenie w osoczu. Terbinafina hamuje CYP2D6, co prowadzi do zwiększenia stężenia leków metabolizowanych przez ten enzym, m.in. trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych (zmniejszenie klirensu dezypraminy o 82%), beta-adrenolityków, SSRI, leków przeciwarytmicznych (klasy 1A, 1B, 1C) oraz inhibitorów MAO-B. Wartości te wskazują na wysokie ryzyko kliniczne interakcji, szczególnie przy lekach o wąskim indeksie terapeutycznym. Terbinafina zwiększa także klirens cyklosporyny o 15%, co może wymagać monitorowania stężenia tego leku. W przypadku stosowania miejscowego terbinafiny ryzyko interakcji jest minimalne ze względu na niskie wchłanianie ogólnoustrojowe.
beta-adrenolityk, cytochrom P450, dekstrometorfan, depresja OUN, doustny środek antykoncepcyjny, fenotyp metaboliczny, hepatotoksyczność, indeks terapeutyczny, inhibitor MAO-B, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP2D6, klirens osoczowy, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwgrzybiczny, metabolizm terbinafiny, parametr farmakokinetyczny, reakcja disulfiramopodobna, SSRI, substancja czynna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny
Leksykon substancji czynnych
Terbinafina – Przeciwwskazania stosowania

Terbinafina, pochodna alliloaminy o szerokim spektrum działania przeciwgrzybiczego, jest dostępna w formie doustnej (tabletki 125 mg i 250 mg) oraz miejscowej (kremy i aerozole 10 mg/g). Podstawowym przeciwwskazaniem dla wszystkich preparatów jest nadwrażliwość na substancję czynną lub składniki pomocnicze. W przypadku doustnych form leku przeciwwskazaniem są przewlekłe lub czynne choroby wątroby oraz ciężkie zaburzenia czynności nerek, definiowane m.in. jako klirens kreatyniny poniżej 30 ml/min (np. w preparacie Terbinafine Aurobindo). Metabolizm terbinafiny odbywa się głównie w wątrobie, a wydalanie metabolitów przez nerki, co uzasadnia konieczność oceny funkcji tych narządów przed rozpoczęciem terapii. W przypadku miejscowych preparatów należy zwrócić uwagę na potencjalne reakcje alergiczne na substancje pomocnicze, takie jak alkohol benzylowy, laktoza, alkohole cetylowy i stearylowy, glikol propylenowy czy etanol, które mogą wywoływać nadwrażliwość lub podrażnienia skóry.
alkohol benzylowy, alkohol cetylowy, ciemny mocz, ciężkie zaburzenia czynności nerek, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, działanie przeciwgrzybicze, funkcja wątroby, funkcja wątroby i nerek, glikol propylenowy, klirens kreatyniny, metabolizm terbinafiny, miejscowa reakcja skórna, nadwrażliwość na terbinafinę, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność wątroby, nudność, objawy nadwrażliwości, pochodna alliloaminy, podrażnienie skóry, postać doustna, preparat doustny, preparat miejscowy, preparat terbinafiny, przewlekła choroba wątroby, reakcja nadwrażliwości, substancja pomocnicza, terbinafina, zaburzenia czynności wątroby, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żółtaczka

metabolizm terbinafiny

Powiązane wpisy

Terbinafina – Interakcje

Terbinafina – Przeciwwskazania stosowania