włókna elastyczne
Włókna elastyczne to jeden z głównych składników tkanki łącznej, odpowiedzialny za elastyczność i sprężystość tkanek. Zbudowane są głównie z elastyny – białka strukturalnego, które stanowi około 90% ich składu, oraz glikoprotein i mikrofibryli.
Histologicznie włókna elastyczne są cieńsze niż włókna kolagenowe, mają średnicę 0,2-1 μm i tworzą nieregularną sieć. W barwieniu H+E są słabo widoczne, dlatego do ich uwidocznienia stosuje się specjalne metody barwienia, np. orceina, resorcyna-fuksyna czy metoda Verhoeffa.
Włókna elastyczne występują szczególnie obficie w ścianach dużych tętnic (zwłaszcza aorcie), więzadłach (np. więzadło karkowe, więzadła żółte kręgosłupa), w płucach, skórze oraz w uchu zewnętrznym. Wraz z wiekiem dochodzi do degeneracji włókien elastycznych, co prowadzi do zmniejszenia elastyczności tkanek i jest jedną z przyczyn starzenia się skóry.
Zaburzenia w biosyntezie i metabolizmie włókien elastycznych leżą u podłoża wielu chorób, takich jak zespół Marfana, zespół Ehlersa-Danlosa, rzekomoxanthoma elasticum czy cutis laxa. Diagnozy tych chorób opierają się częściowo na badaniach histopatologicznych oceniających stan włókien elastycznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Skolioza – Patofizjologia i mechanizm
Skolioza idiopatyczna (AIS) to trójwymiarowa deformacja kręgosłupa, charakteryzująca się bocznym skrzywieniem i rotacją kręgów, o nie do końca poznanej patogenezie. Genetyczne czynniki odpowiadają za około 38% ryzyka, zidentyfikowano pięć loci genetycznych (OS1-OS5) oraz nowy locus na chromosomie 20p11.22. Patogeneza obejmuje asymetryczną dysregulację wzrostu kości zgodnie z prawem Huetera-Volkmanna, gdzie po stronie wklęsłej krzywizny wzrost jest zahamowany przez wyższe ciśnienie, a po stronie wypukłej przyspieszony. Teoria podwójnego mechanizmu neuro-kostnego wskazuje na dysharmonię między somatycznym a autonomicznym układem nerwowym, nasiloną przez hormony, zwłaszcza leptynę i estrogeny, co prowadzi do systemowego przerostu szkieletowego i progresji krzywizny. U pacjentów z AIS obserwuje się zmniejszoną zdolność osteogenną mezenchymalnych komórek macierzystych szpiku kostnego (BM-MSCs) oraz zmiany w ekspresji białek i genów związanych z tworzeniem kości, co koreluje z niską gęstością mineralną kości.
adipocyt, centralny układ nerwowy, chondrocyt, czynniki genetyczne, estrogen, gęstość mineralna kości, klinicysta szpitalny, krążek międzykręgowy, leptyna, melatonina, mięśnie przykręgosłupowe, młodzieńcza skolioza idiopatyczna, osteoblast, płytka nasadowa, podwzgórze, rotacja kręgów, skolioza idiopatyczna, szpik kostny, układ przedsionkowy, układ współczulny, więzadło podłużne, więzadło żółte, włókna elastyczne