węzły chłonne nadobojczykowe
Węzły chłonne nadobojczykowe stanowią istotną grupę węzłów chłonnych zlokalizowanych powyżej obojczyka, w obrębie dołu nadobojczykowego. Odgrywają kluczową rolę w systemie limfatycznym, filtrując limfę z górnej części klatki piersiowej, płuc, przełyku, a także z części jamy brzusznej poprzez przewód piersiowy.
W diagnostyce medycznej powiększenie węzłów chłonnych nadobojczykowych wymaga szczególnej uwagi, gdyż często może sugerować obecność procesu nowotworowego. Lewy węzeł nadobojczykowy (nazywany węzłem Virchowa) jest szczególnie istotny diagnostycznie, ponieważ jego powiększenie może wskazywać na nowotwory jamy brzusznej, zwłaszcza żołądka (objaw Troisiera). Prawe węzły nadobojczykowe mogą ulegać powiększeniu w przebiegu nowotworów płuc, przełyku oraz nowotworów regionu głowy i szyi.
Badanie węzłów nadobojczykowych stanowi element rutynowego badania fizykalnego pacjenta. Palpacyjnie węzły te powinny być niewyczuwalne lub miękkie i niebolesne. Każde powiększenie, stwardnienie lub bolesność w tej okolicy wymaga pogłębionej diagnostyki, obejmującej badania obrazowe (USG, TK, MRI) oraz często biopsję cienkoigłową lub wycinającą dla określenia etiologii zmian. Oprócz chorób nowotworowych, powiększenie tych węzłów może występować w przebiegu infekcji, chorób autoimmunologicznych oraz chorób ziarniniakowych.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Podejrzane guzy piersi – Objawy
Podejrzane guzy piersi, choć w około 80% przypadków są łagodne, wymagają dokładnej diagnostyki ze względu na ryzyko raka piersi, szczególnie u kobiet w wieku reprodukcyjnym. Charakterystyczne cechy łagodnych guzów to miękka, elastyczna konsystencja, dobrze odgraniczone i ruchome pod palcami, często bolesne i zmienne w cyklu miesiączkowym (np. torbiele, włókniakogruczolaki). Z kolei guzy podejrzane o złośliwość są twarde, nieregularne, słabo odgraniczone, mało ruchome, zwykle niebolesne i niezmienne w cyklu, z tendencją do powiększania się. Lokalizacja raka piersi najczęściej obejmuje górno-zewnętrzną ćwiartkę piersi (około 50% przypadków). Dodatkowe objawy alarmowe to zmiany skórne (np. „skórka pomarańczowa”, wciągnięcie skóry), zmiany brodawki sutkowej (np. krwista wydzielina, inwersja), powiększenie węzłów chłonnych pachowych lub obojczykowych oraz obrzęk ramienia. Pięcioletnia przeżywalność raka piersi wykrytego we wczesnym stadium wynosi około 96%, natomiast w przypadku zajęcia węzłów chłonnych spada do 73% lub mniej.
- Leksykon chorób i schorzeń
Rak piersi zapalny – Objawy
Zapalny rak piersi (IBC) to rzadki, ale wysoce agresywny nowotwór stanowiący 1-5% wszystkich przypadków raka piersi, charakteryzujący się szybkim zajęciem naczyń limfatycznych skóry piersi przez komórki nowotworowe. Klinicznie manifestuje się nagłym zaczerwienieniem obejmującym co najmniej jedną trzecią piersi, obrzękiem, skórką pomarańczową (peau d’orange), ociepleniem oraz zmianami w obrębie brodawki sutkowej (inwersja, spłaszczenie, zmiana zabarwienia). Typowe jest również powiększenie węzłów chłonnych pachowych i nadobojczykowych. Objawy rozwijają się gwałtownie, zwykle w ciągu 3-6 miesięcy, co odróżnia IBC od innych postaci raka piersi. Diagnostyka wymaga różnicowania z mastitis, zwłaszcza w kontekście braku odpowiedzi na antybiotykoterapię. Rozpoznanie opiera się na kryteriach klinicznych, obrazowych (mammografia, USG, MRI) oraz histopatologicznych, potwierdzających obecność inwazyjnego raka piersi.
biopsja gruboigłowa, biopsja skóry, ból piersi, chemioterapia neoadjuwantowa, hipertermia miejscowa, inwersja brodawki sutkowej, komórki nowotworowe, mammografia, mutacja genu p53, naczynia limfatyczne, obrzęk piersi, przerzuty, przerzuty do węzłów chłonnych, przerzuty odległe, rak potrójnie ujemny, receptor HER2, receptory estrogenowe, receptory progesteronowe, rezonans magnetyczny, rumień skóry, skórka pomarańczowa, stadium zaawansowania raka, ultrasonografia, węzły chłonne nadobojczykowe, węzły chłonne pachowe, wskaźnik przeżycia, zajęcie naczyń limfatycznych, zapalenie piersi, zapalny rak piersi - Leksykon chorób i schorzeń
Rak piersi u mężczyzn – Objawy
Rak piersi u mężczyzn stanowi mniej niż 1% wszystkich przypadków raka piersi i najczęściej diagnozowany jest u pacjentów w wieku 60-70 lat. Wczesne objawy obejmują bezbolesny, twardy guzek za brodawką sutkową, zmiany w brodawce (inwersja, wydzielina, zaczerwienienie, łuszczenie) oraz zmiany skórne takie jak „skórka pomarańczowa” czy owrzodzenia. Zaawansowanie choroby ocenia się według systemu TNM, gdzie stadium 0 to rak in situ (około 10% przypadków), a stadium IV oznacza obecność przerzutów do odległych narządów. W porównaniu do kobiet, u mężczyzn rak szybciej przylega do skóry i ściany klatki piersiowej ze względu na mniejszą ilość tkanki piersiowej, a objawy dotyczące brodawki pojawiają się wcześniej. Typ histologiczny najczęściej to inwazyjny rak przewodowy (IDC, ~80%), z wysokim odsetkiem receptorów estrogenowych (ER+ w ~90%) i progesteronowych (PR+), natomiast nadekspresja HER2 jest rzadsza.
asymetria piersi, badanie histopatologiczne, brodawka sutkowa, chemioterapia, DCIS, guzek tkanki piersiowej, inwazyjny rak przewodowy, inwazyjny rak zrazikowy, inwersja brodawki sutkowej, klasyfikacja TNM, krwista wydzielina, marskość wątroby, mastektomia, mutacja BRCA, mutacja genetyczna, owrzodzenie skóry, potrójnie ujemny rak piersi, radioterapia, rak in situ, receptor estrogenowy, receptor HER2, receptor progesteronowy, skórka pomarańczowa, tamoksyfen, terapia hormonalna, tkliwość piersi, węzły chłonne nadobojczykowe, węzły chłonne pachowe, wydzielina z brodawki, zapalny rak piersi