klirens nerkowy hydrochlorotiazydu
Klirens nerkowy hydrochlorotiazydu jest parametrem farmakokinetycznym określającym szybkość, z jaką nerki usuwają ten lek z organizmu. Hydrochlorotiazyd jest diuretykiem tiazydowym powszechnie stosowanym w leczeniu nadciśnienia tętniczego i obrzęków.
Wartość klirensu nerkowego hydrochlorotiazydu wynosi około 300 ml/min, co oznacza, że jest on wydalany głównie drogą nerkową poprzez filtrację kłębuszkową i sekrecję kanalikową. Lek w niezmienionej postaci jest wydalany z moczem w ilości 50-70% podanej dawki w ciągu 24 godzin.
Znajomość klirensu nerkowego hydrochlorotiazydu ma istotne znaczenie kliniczne, ponieważ u pacjentów z upośledzoną funkcją nerek (GFR < 30 ml/min) skuteczność terapeutyczna leku zmniejsza się, a ryzyko działań niepożądanych rośnie. W takich przypadkach należy rozważyć alternatywne leki moczopędne, jak diuretyki pętlowe.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Telmidon 80 mg + 12,5 mg
Telmidon to preparat zawierający telmisartan, antagonista receptora angiotensyny II, oraz hydrochlorotiazyd, tiazydowy lek moczopędny. Telmisartan charakteryzuje się szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (0,5-1,5 godziny) oraz biodostępnością zależną od dawki: 42% przy 40 mg i 58% przy 160 mg. Pokarm może nieznacznie obniżać AUC telmisartanu (o 6% przy 40 mg i 19% przy 160 mg), jednak nie wpływa to na skuteczność terapeutyczną. Telmisartan wykazuje wysokie (>99,5%) wiązanie z białkami osocza i dużą objętość dystrybucji (~500 l), metabolizowany jest do nieaktywnego acyloglukuronidu bez udziału cytochromu P450. Eliminacja odbywa się głównie drogą żółciową (>97%), z klirensem osoczowym >1500 ml/min i okresem półtrwania >20 godzin. Hydrochlorotiazyd osiąga maksymalne stężenie po 1-3 godzinach, ma biodostępność około 60%, wiąże się z białkami osocza w 68%, a jego objętość dystrybucji wynosi 0,83-1,14 l/kg. Nie ulega metabolizmowi i jest wydalany głównie przez nerki (ok. 60% dawki w ciągu 48 godzin), z klirensem nerkowym 250-300 ml/min i okresem półtrwania 10-15 godzin. Farmakokinetyka telmisartanu jest nieliniowa, natomiast hydrochlorotiazydu liniowa.
acyloglukuronid, antagonista receptora angiotensyny II, AUC, biodostępność telmisartanu, cytochrom P450, farmakokinetyka liniowa, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy hydrochlorotiazydu, kwaśna glikoproteina alfa 1, maksymalne stężenie w osoczu, niedociśnienie ortostatyczne, okres półtrwania w fazie eliminacji, tiazydowy lek moczopędny, wiązanie z białkami osocza, wydalanie żółciowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, znakowanie izotopowe