objętość dystrybucji amlodypiny

Objętość dystrybucji amlodypiny jest parametrem farmakokinetycznym, który wynosi około 21 l/kg, co wskazuje na znaczną dystrybucję tkankową tego leku. Ten wysoki wskaźnik oznacza, że amlodypina – antagonista kanału wapniowego należący do grupy pochodnych dihydropirydyny – jest szeroko dystrybuowana w organizmie, z dużym powinowactwem do tkanek, szczególnie naczyniowych.

Duża objętość dystrybucji amlodypiny wpływa na jej długi czas półtrwania, wynoszący około 35-50 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Lek w znacznym stopniu (97-99%) wiąże się z białkami osocza, co dodatkowo wpływa na jego farmakokinetykę. Metabolizowany jest głównie w wątrobie przez enzymy cytochromu P450 3A4 do nieaktywnych metabolitów.

Farmakokinetyka amlodypiny, w tym jej objętość dystrybucji, ma istotne znaczenie kliniczne – przekłada się na stopniowy początek działania oraz przedłużony efekt hipotensyjny. Należy uwzględnić zmiany w objętości dystrybucji u pacjentów z niewydolnością wątroby (gdzie może być zwiększona) oraz u osób starszych, co może wymagać modyfikacji dawkowania tego często stosowanego leku przeciwnadciśnieniowego.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dipperam HCT 10 mg + 160 mg + 12,5 mg

Produkt leczniczy Dipperam HCT zawiera amlodypinę, walsartan i hydrochlorotiazyd, których farmakokinetyka została szczegółowo opisana. Amlodypina charakteryzuje się powolnym wchłanianiem (Cmax po 6-12 h), biodostępnością 64-80%, wysokim wiązaniem z białkami osocza (97,5%) oraz długim okresem półtrwania 30-50 h, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Walsartan osiąga Cmax po 2-4 h, ma biodostępność 23%, wiąże się z białkami osocza w 94-97%, a jego okres półtrwania wynosi około 6 h. Pokarm zmniejsza ekspozycję walsartanu (AUC o 40%, Cmax o 50%), jednak bez klinicznego wpływu na skuteczność. Hydrochlorotiazyd wchłania się najszybciej (Cmax po około 2 h), z biodostępnością 70%, umiarkowanym wiązaniem z białkami (40-70%) i okresem półtrwania 6-15 h. Hydrochlorotiazyd jest eliminowany głównie przez nerki (>95% w postaci niezmienionej), podczas gdy walsartan wydalany jest głównie z kałem (83%), a amlodypina metabolizowana w wątrobie (90%).
amlodypina walsartan hydrochlorotiazyd, AUC, biodostępność amlodypiny, dializoterapia, Dipperam HCT, eliminacja hydrochlorotiazydu, kinetyka rozpadu, klirens nerkowy, klirens osoczowy, kumulacja w erytrocytach, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm wątrobowy, nadciśnienie tętnicze, objętość dystrybucji amlodypiny, okres półtrwania, podanie doustne, profil farmakokinetyczny, przewlekła choroba wątroby, stężenie walsartanu, wchłanianie hydrochlorotiazydu, wiązanie z białkami osocza, wydalanie w postaci niezmienionej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Co-Prestarium 10 mg + 5 mg

Produkt Co-Prestarium zawiera peryndopryl z argininą oraz amlodypinę, których farmakokinetyka wykazuje istotne różnice i specyficzne właściwości. Peryndopryl jest prolekiem, szybko wchłanialnym z przewodu pokarmowego, osiągającym maksymalne stężenie w osoczu po 1 godzinie, a jego aktywny metabolit – peryndoprylat – po 3-4 godzinach. Biodostępność peryndoprylatu wynosi 27%, a jego okres półtrwania to około 17 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Wchłanianie peryndoprylu jest obniżone przez spożycie pokarmu, dlatego zaleca się podawanie leku na czczo. Amlodypina charakteryzuje się wysoką biodostępnością (64-80%), długim okresem półtrwania 35-50 godzin oraz znacznym wiązaniem z białkami osocza (97,5%). Maksymalne stężenie amlodypiny osiągane jest po 6-12 godzinach, a jej eliminacja odbywa się głównie przez metabolizm wątrobowy i wydalanie z moczem. Objętość dystrybucji peryndoprylatu wynosi 0,2 l/kg, natomiast amlodypiny – około 21 l/kg.
ACE, amlodypina, biodostępność amlodypiny, całkowita biodostępność, Co-Prestarium, dystrybucja w tkankach, enzym konwertujący angiotensynę, klirens peryndoprylatu, klirens wątrobowy, końcowy okres półtrwania, maksymalne stężenie w osoczu, maksymalne stężenie we krwi, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, niewydolność serca, objętość dystrybucji, objętość dystrybucji amlodypiny, okres półtrwania, pacjent w podeszłym wieku, peryndopryl z argininą, peryndoprylat, prekursor leku, prodrug, stężenie kreatyniny, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma 16 mg + 5 mg + 12,5 mg

Produkt leczniczy Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma to trójskładnikowa kombinacja o zróżnicowanych właściwościach farmakokinetycznych. Kandesartan cilexetyl po podaniu doustnym wykazuje biodostępność około 34% (tabletka) do 40% (roztwór), osiąga Cmax po 3-4 godzinach, wiąże się z białkami osocza w >99%, a jego okres półtrwania wynosi około 9 godzin. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki i żółć, z minimalnym metabolizmem wątrobowym (CYP2C9). Amlodypina charakteryzuje się biodostępnością 64-80%, Cmax po 6-12 godzinach, wysokim wiązaniem z białkami (~97,5%), dużą objętością dystrybucji (21 L/kg) oraz długim okresem półtrwania 35-50 godzin, podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu. Hydrochlorotiazyd osiąga Cmax po 2-5 godzinach, wiąże się z białkami w 64%, ma objętość dystrybucji 0,5-1,1 L/kg, nie ulega metabolizmowi i jest wydalany niemal całkowicie z moczem, z okresem półtrwania 10-15 godzin. Badania interakcji farmakokinetycznych potwierdziły brak istotnych interakcji między składnikami, co uzasadnia ich łączne stosowanie w jednym preparacie.
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, AUC kandesartanu, biodostępność amlodypiny, biodostępność kandesartanu, ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dawka terapeutyczna, dysfagia, dystrybucja tkankowa, filtracja kłębuszkowa, hemodializa, hydrochlorotiazyd, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP2C9, kandesartan cyleksetylu, klirens nerkowy hydrochlorotiazydu, klirens osoczowy, metabolizm wątrobowy, niewydolność krążenia, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji amlodypiny, okres półtrwania amlodypiny, okres półtrwania kandesartanu, okres półtrwania w fazie eliminacji, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Elestar 40 mg + 10 mg

Elestar, zawierający olmesartan medoksomil i amlodypinę, wykazuje farmakokinetykę zgodną z profilem obu substancji podawanych osobno. Olmesartan osiąga maksymalne stężenie w osoczu po 1,5-2 godzinach, z biodostępnością około 25,6%, wysokim wiązaniem z białkami osocza (99,7%) oraz objętością dystrybucji 16-29 l. Eliminacja olmesartanu odbywa się głównie przez wątrobę (60%) i nerki (40%), z okresem półtrwania 10-15 godzin. Amlodypina osiąga Cmax po 6-12 godzinach, ma biodostępność 64-80%, wiąże się z białkami osocza w 97,5%, a jej objętość dystrybucji wynosi około 21 l/kg. Okres półtrwania amlodypiny jest długi (35-50 godzin), co umożliwia dawkowanie raz na dobę, a eliminacja odbywa się głównie przez metabolizm wątrobowy. Spożycie pokarmu nie wpływa istotnie na biodostępność obu składników.
amlodypina, biodostępność olmesartanu, błona śluzowa jelit, chlorowodorek kolesewelamu, czynność nerek, dawka terapeutyczna, dializa, dysfagia, esterazy, farmakokinetyka, interakcja olmesartanu z warfaryną, klirens olmesartanu, krew wrotna, metabolizm wątrobowy, niedrożność dróg żółciowych, objętość dystrybucji amlodypiny, okres półtrwania w fazie eliminacji, olmesartan medoksomil, pole powierzchni pod krzywą, prolek, stan równowagi dynamicznej, stężenie w surowicy, wchłanianie jelitowo-wątrobowe, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca

objętość dystrybucji amlodypiny

Powiązane wpisy

Właściwości farmakokinetyczne – Dipperam HCT 10 mg + 160 mg + 12,5 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Co-Prestarium 10 mg + 5 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma 16 mg + 5 mg + 12,5 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Elestar 40 mg + 10 mg