Właściwości farmakokinetyczne leku Co-Prestarium

Właściwości farmakokinetyczne produktu Co-Prestarium opierają się na charakterystyce dwóch substancji czynnych: peryndoprylu z argininą oraz amlodypiny. Badania wykazały, że współczynnik i zakres absorpcji obu składników z produktu złożonego nie różni się w sposób istotny od ich absorpcji przy podawaniu w oddzielnych postaciach farmaceutycznych.¹

Peryndopryl – charakterystyka farmakokinetyczna

Wchłanianie peryndoprylu

Peryndopryl po podaniu doustnym charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie w osoczu osiąga w ciągu 1 godziny po podaniu. Okres półtrwania peryndoprylu wynosi również 1 godzinę. Należy zauważyć, że peryndopryl jest prekursorem leku (prodrug), co oznacza, że musi ulec przekształceniu do formy aktywnej farmakologicznie. Tylko 27% podanej dawki peryndoprylu dociera do krwiobiegu w postaci czynnego metabolitu – peryndoprylatu. Oprócz aktywnego peryndoprylatu, powstaje 5 innych metabolitów, które są farmakologicznie nieaktywne. Maksymalne stężenie peryndoprylatu w osoczu jest osiągane po 3-4 godzinach od podania leku.²

Na wchłanianie peryndoprylu istotny wpływ ma spożycie pokarmu, które zmniejsza przekształcanie peryndoprylu do peryndoprylatu, a tym samym obniża jego biodostępność. Z tego powodu zaleca się przyjmowanie peryndoprylu z argininą doustnie, w pojedynczej dawce dobowej, rano, przed posiłkiem. Wykazano także liniową zależność pomiędzy zastosowaną dawką peryndoprylu a jego stężeniem w osoczu.³

Dystrybucja peryndoprylu

Objętość dystrybucji niezwiązanego peryndoprylatu wynosi około 0,2 l/kg. Peryndoprylat wiąże się z białkami osocza w około 20%, głównie z enzymem konwertującym angiotensynę (ACE). Stopień wiązania jest zależny od stężenia leku w osoczu.⁴

Eliminacja peryndoprylu

Peryndoprylat jest wydalany głównie przez nerki z moczem. Końcowy okres półtrwania niezwiązanej frakcji peryndoprylatu wynosi około 17 godzin, co prowadzi do osiągnięcia stanu stacjonarnego w ciągu 4 dni stosowania leku.⁵

Peryndopryl w populacjach szczególnych

Pacjenci w podeszłym wieku, z niewydolnością serca lub niewydolnością nerek charakteryzują się wolniejszym wydalaniem peryndoprylatu. W takich przypadkach konieczna jest ścisła obserwacja kliniczna pacjenta, z regularnym oznaczaniem stężenia kreatyniny i potasu w surowicy.⁶

W przypadku pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, właściwości farmakokinetyczne peryndoprylu ulegają zmianie. Klirens wątrobowy cząsteczki macierzystej jest zmniejszony o około połowę. Jednak ilość powstającego aktywnego metabolitu – peryndoprylatu nie ulega zmniejszeniu, dlatego modyfikacja dawkowania u tych pacjentów nie jest konieczna.⁷

Warto również zaznaczyć, że klirens peryndoprylatu podczas dializy wynosi 70 ml/min.⁸

Amlodypina – charakterystyka farmakokinetyczna

Wchłanianie amlodypiny

Amlodypina po podaniu doustnym w dawkach terapeutycznych jest dobrze wchłaniana z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie we krwi obserwuje się po 6-12 godzinach od zastosowania dawki. Całkowita biodostępność amlodypiny jest wysoka i wynosi od 64% do 80%. Co istotne, biodostępność amlodypiny nie ulega zmianie pod wpływem spożycia pokarmu, co stanowi różnicę w porównaniu do peryndoprylu.⁹

Dystrybucja amlodypiny

Objętość dystrybucji amlodypiny wynosi około 21 l/kg, co wskazuje na jej rozległą dystrybucję w tkankach. Badania in vitro wykazały, że prawie 97,5% krążącej amlodypiny jest związane z białkami osocza, co stanowi znacznie wyższy poziom wiązania niż w przypadku peryndoprylatu.¹⁰

Metabolizm i eliminacja amlodypiny

Okres półtrwania amlodypiny w końcowej fazie eliminacji z osocza jest wydłużony i wynosi około 35-50 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Amlodypina jest w znacznym stopniu metabolizowana w wątrobie, gdzie przekształca się do nieaktywnych metabolitów. Wydalanie odbywa się głównie przez nerki – około 10% macierzystego leku oraz 60% metabolitów jest wydalane z moczem.¹¹

Amlodypina w populacjach szczególnych

Pacjenci w podeszłym wieku wykazują podobny czas do osiągnięcia stężenia maksymalnego w osoczu jak osoby młodsze. Jednakże klirens amlodypiny u osób starszych zmniejsza się, co prowadzi do zwiększenia wartości AUC (pola pod krzywą stężenia leku w czasie) oraz wydłużenia okresu półtrwania w fazie eliminacji.¹²

U pacjentów z zastoinową niewydolnością serca obserwuje się zwiększenie pola pod krzywą stężenia leku w czasie oraz wydłużenie okresu półtrwania w fazie eliminacji, które wzrastają proporcjonalnie do wieku pacjenta.¹³

Dane kliniczne dotyczące stosowania amlodypiny u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby są bardzo ograniczone. Wiadomo jednak, że pacjenci z niewydolnością wątroby mają zmniejszony klirens amlodypiny, co skutkuje wydłużeniem okresu półtrwania oraz zwiększeniem wartości AUC o około 40-60%.¹⁴

Porównanie właściwości farmakokinetycznych peryndoprylu i amlodypiny

Implikacje kliniczne właściwości farmakokinetycznych

Znajomość właściwości farmakokinetycznych składników produktu Co-Prestarium ma istotne znaczenie kliniczne. Ze względu na długi okres półtrwania obu substancji czynnych w ich aktywnych formach (peryndoprylat i amlodypina), preparat może być podawany raz na dobę, co sprzyja przestrzeganiu zaleceń terapeutycznych przez pacjentów. Jednak z uwagi na wpływ pokarmu na wchłanianie peryndoprylu, preparat Co-Prestarium powinien być przyjmowany rano przed posiłkiem.¹⁵

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, wątroby, u osób w podeszłym wieku oraz z niewydolnością serca należy uwzględnić możliwość zmian w farmakokinetyce obu składników preparatu. W szczególności u tych grup pacjentów można spodziewać się opóźnionej eliminacji leku i wyższych stężeń w osoczu, co może zwiększać ryzyko działań niepożądanych.¹⁶