spastyczność poudarowa

Spastyczność poudarowa to patologiczne zwiększenie napięcia mięśniowego, które występuje jako następstwo uszkodzenia górnego neuronu ruchowego w wyniku udaru mózgu. Objawia się nadmiernym napięciem mięśni, oporem podczas biernego rozciągania oraz wzrostem odruchów ścięgnistych. Spastyczność zazwyczaj pojawia się w pierwszych tygodniach po udarze, chociaż jej nasilenie może zwiększać się z czasem.

W patofizjologii spastyczności poudarowej kluczową rolę odgrywa brak hamującego wpływu górnego neuronu ruchowego na dolny neuron ruchowy, co prowadzi do nadmiernej pobudliwości łuku odruchowego. Dotyczy ona najczęściej mięśni antygrawitacyjnych – zginaczy kończyny górnej oraz prostowników kończyny dolnej, prowadząc do charakterystycznej postawy z przywiedzeniem i zgięciem kończyny górnej oraz wyprostem kończyny dolnej.

Leczenie spastyczności poudarowej wymaga podejścia wielokierunkowego. Podstawę stanowi rehabilitacja z regularnymi ćwiczeniami rozciągającymi, stosowaniem odpowiednich pozycji ułożeniowych i fizykoterapią. W farmakoterapii wykorzystuje się leki miorelaksacyjne (baklofen, tizanidyna, dantrolen), a w przypadkach opornych – lokalne iniekcje toksyny botulinowej. W najcięższych przypadkach rozważa się interwencje chirurgiczne, takie jak selektywna rizotomia grzbietowa czy wszczepienie pompy baklofenowej.

Właściwe leczenie spastyczności poudarowej ma kluczowe znaczenie dla poprawy funkcji motorycznych pacjenta, zapobiegania powstawaniu przykurczów i deformacji, zmniejszenia bólu oraz ułatwienia codziennej pielęgnacji. Wczesne rozpoznanie i wdrożenie terapii pozwala na skuteczniejsze zapobieganie długoterminowym powikłaniom i poprawę jakości życia pacjentów po udarze mózgu.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl