spastyczność kończyn

Spastyczność kończyn to stan neurologiczny charakteryzujący się wzmożonym napięciem mięśniowym i nadmierną aktywnością odruchów ścięgnistych, co prowadzi do sztywności i ograniczenia ruchomości. Jest konsekwencją uszkodzenia górnego neuronu ruchowego w mózgu lub rdzeniu kręgowym.

Etiologia spastyczności obejmuje udar mózgu, stwardnienie rozsiane, mózgowe porażenie dziecięce, uraz czaszkowo-mózgowy, uraz rdzenia kręgowego oraz choroby neurodegeneracyjne. Klinicznie objawia się nadmiernym oporem podczas biernego rozciągania mięśni, zjawiskiem „scyzorykowym”, zwiększonymi odruchami głębokimi, klonusem oraz patologicznymi odruchami, takimi jak objaw Babińskiego.

Diagnostyka spastyczności opiera się na badaniu neurologicznym, z wykorzystaniem skal oceny (np. zmodyfikowana skala Ashwortha), a także badaniach obrazowych i neurofizjologicznych. Leczenie ma charakter multidyscyplinarny i obejmuje fizjoterapię, farmakoterapię (baklofen, tizanidyna, dantrolene, toksyna botulinowa), interwencje chirurgiczne oraz metody neuromodulacyjne.

Nieskutecznie leczona spastyczność prowadzi do przykurczów, deformacji stawów, bólu oraz znacznego ograniczenia funkcjonowania pacjenta. Wczesne wdrożenie kompleksowej terapii jest kluczowe dla utrzymania funkcji motorycznych i poprawy jakości życia osób dotkniętych tym zaburzeniem.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl