dehydrogenaza mleczanowa A
Dehydrogenaza mleczanowa A (LDH-A) jest jedną z izoform enzymu dehydrogenazy mleczanowej, który odgrywa kluczową rolę w metabolizmie glukozy, katalizując konwersję pirogronianu do mleczanu w warunkach beztlenowych. LDH-A jest kodowana przez gen LDHA i stanowi dominującą formę tego enzymu w tkankach o wysokim zapotrzebowaniu na energię anaerobową, takich jak mięśnie szkieletowe.
W kontekście klinicznym LDH-A wykazuje zwiększoną ekspresję w wielu typach nowotworów, gdzie przyczynia się do zjawiska znanego jako efekt Warburga – preferencyjnego wykorzystywania glikolizy zamiast fosforylacji oksydacyjnej, nawet w warunkach tlenowych. Ta adaptacja metaboliczna umożliwia komórkom nowotworowym szybki wzrost i przeżycie w środowisku o ograniczonym dostępie do tlenu.
Badania wykazują, że selektywne hamowanie LDH-A może stanowić obiecującą strategię terapeutyczną w leczeniu nowotworów poprzez zakłócenie ich metabolizmu energetycznego. Ponadto, poziom aktywności LDH-A może służyć jako biomarker diagnostyczny i prognostyczny w różnych stanach patologicznych, w tym w chorobach nowotworowych, uszkodzeniach mięśni oraz w zawale mięśnia sercowego.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Hiperoksaluria i oksaloza – Leczenie
Leczenie hiperoksalurii, w tym pierwotnej hiperoksalurii typu 1 (PH1), opiera się na indywidualizacji terapii w zależności od typu choroby, nasilenia objawów oraz stopnia zaawansowania. Kluczowe jest obniżenie poziomu szczawianu w organizmie i zapobieganie tworzeniu się kryształów szczawianu wapnia. W terapii farmakologicznej stosuje się m.in. leki RNAi: lumasiran (Oxlumo) i nedosiran (Rivfloza), które hamują enzymy oksydazy glikolanu (GO) i dehydrogenazy mleczanowej A (LDHA), odpowiednio, zmniejszając produkcję szczawianu. Pirydoksyna (witamina B6) w dawkach leczniczych obniża wydalanie szczawianu u około 30% pacjentów z PH1, działając jako kofaktor aminotransferazy alaninowo-glioksylanowej (AGT). Dodatkowo stosuje się cytrynian potasu (utrzymanie pH moczu 6,2-6,8 i stężenia cytrynianów 250-300 mg/L), ortofosforany, suplementy magnezu, tiazydy oraz cholestyraminę. W hiperoksalurii wtórnej zaleca się suplementację wapnia podczas posiłków oraz modyfikacje dietetyczne ograniczające spożycie szczawianów i białka zwierzęcego. Kluczowe jest także intensywne nawodnienie – u dorosłych 3-4 litry płynów dziennie, z celem uzyskania objętości moczu ≥3000 ml/dobę, co zmniejsza ryzyko kamicy nerkowej i nefrokalcynozy.
aminotransferaza alaninowo-glioksylanowa, cytrynian potasu, dehydrogenaza mleczanowa A, dializa, dializa otrzewnowa, edycja genów, hemodializa przerywana, hiperkalciuria, hiperoksaluria i oksaloza, hiperoksaluria wtórna, interferencja RNA, kamień nerkowy, litotrypsja falą uderzeniową, lumasiran, nedosiran, nefrokalcynoza, nefrolitotomia przezskórna, oksaloza ogólnoustrojowa, pierwotna hiperoksaluria typu 1, pirydoksyna, przeszczep hepatocytów, przewlekła choroba nerek, szczawian wapnia, terapia genowa, terapia RNAi, transplantacja wątroby, ureterorenoskopia