fluorocytozyna

Fluorocytozyna (5-fluorocytozyna, 5-FC) to syntetyczny lek przeciwgrzybiczy o szerokim spektrum działania przeciwko patogenom drożdżopodobnym, wprowadzony do praktyki klinicznej w latach 70. XX wieku. Mechanizm działania polega na przenikaniu do komórki grzyba, gdzie ulega przekształceniu w 5-fluorouracyl, który zaburza syntezę DNA i RNA patogenu, prowadząc do jego śmierci.

W praktyce klinicznej fluorocytozyna jest stosowana głównie w leczeniu poważnych zakażeń grzybiczych wywołanych przez Candida spp., Cryptococcus neoformans oraz niektóre gatunki Aspergillus. Szczególnie cenna jest jej zdolność do penetracji do płynu mózgowo-rdzeniowego, co czyni ją skuteczną w terapii kryptokokowego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych. Ze względu na szybkie wytwarzanie oporności przez patogeny, lek ten rzadko stosuje się w monoterapii, preferując połączenia z amfoterycyną B lub azolami.

Dawkowanie fluorocytozyny wymaga monitorowania jej stężenia w surowicy, gdyż optymalne stężenie terapeutyczne wynosi 25-100 μg/ml. Lek charakteryzuje się dobrą biodostępnością po podaniu doustnym, a wydalany jest głównie przez nerki w postaci niezmienionej. Do najczęstszych działań niepożądanych należą zaburzenia żołądkowo-jelitowe, hepatotoksyczność oraz supresja szpiku kostnego, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl