sodu molibdenian dwuwodny
Sodu molibdenian dwuwodny (Na2MoO4·2H2O) to związek chemiczny stosowany w medycynie i dietetyce jako źródło molibdenu, który jest pierwiastkiem śladowym niezbędnym dla prawidłowego funkcjonowania organizmu. Molibden pełni rolę kofaktora dla enzymów, w tym oksydazy ksantynowej, oksydazy aldehydowej i reduktazy siarczanowej, które uczestniczą w metabolizmie puryn oraz detoksykacji substancji egzogennych.
W kontekście klinicznym sodu molibdenian dwuwodny wykorzystywany jest w suplementacji molibdenu u pacjentów z niedoborami tego pierwiastka, które mogą prowadzić do zaburzeń neurologicznych, nieprawidłowości rozwojowych oraz problemów z metabolizmem siarczanów. Szczególnie istotna jest suplementacja u pacjentów z całkowitym żywieniem pozajelitowym oraz w rzadkich wrodzonych zaburzeniach metabolicznych, takich jak niedobór oksydazy siarczanowej.
Dawkowanie sodu molibdenianu dwuwodnego musi być ściśle kontrolowane, ponieważ zarówno niedobór, jak i nadmiar molibdenu mogą prowadzić do niekorzystnych skutków zdrowotnych. Bezpieczne dzienne spożycie molibdenu dla dorosłych wynosi zwykle 45-50 µg/dobę, natomiast toksyczność może wystąpić przy znacznie wyższych dawkach. W preparatach farmaceutycznych związek ten jest zazwyczaj stosowany w mieszankach pierwiastków śladowych do żywienia pozajelitowego.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Molibden – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Molibden, jako pierwiastek śladowy, jest obecny w preparatach do żywienia pozajelitowego takich jak Addamel N (4,85 μg/ml sodu molibdenianu dwuwodnego), Nutryelt (42,93 mg/l sodu molibdenianu), Pediaven G20 (0,09 mg/1000 ml molibdenianu amonu), Supliven (4,85 μg/ml sodu molibdenianu(VI) dwuwodnego) oraz Tracutil (2,42 μg/ml sodu molibdenianu dwuwodnego). Dane dotyczące wpływu molibdenu na płodność są ograniczone i niejednoznaczne; brak jest szczegółowych informacji o jego toksyczności reprodukcyjnej u zwierząt i ludzi, co wymaga ostrożności w interpretacji. W kontekście ciąży, Addamel N i Supliven mogą być stosowane z niskim ryzykiem działań niepożądanych, natomiast Nutryelt, Pediaven G20 i Tracutil wymagają indywidualnej oceny korzyści i ryzyka, ze względu na brak danych klinicznych potwierdzających bezpieczeństwo. W okresie laktacji Supliven wykazuje przenikanie molibdenu do mleka matki, co może mieć korzystny wpływ na noworodki, podczas gdy stosowanie Nutryelt, Pediaven G20 i Tracutil wymaga ostrożności i dokładnej oceny klinicznej.
Addamel N, działanie niepożądane, molibdenian amonu czterowodny, niedobór pierwiastków śladowych, Nutryelt, ocena kliniczna, Pediaven G20, pierwiastek śladowy, przenikanie do mleka, sodu molibdenian, sodu molibdenian dwuwodny, stosunek korzyści do ryzyka, Supliven, toksyczny wpływ na reprodukcję, Tracutil, zapotrzebowanie na pierwiastki śladowe, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Molibden – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Molibden, jako mikroelement stosowany w dawkach fizjologicznych w preparatach do żywienia pozajelitowego, takich jak Addamel N (4,85 μg/ml, 0,02 μmol/ml), Nutryelt (20 μg/10 ml, 0,21 μmol/10 ml), Pediaven G20 (50 μg/1000 ml), Supliven (4,85 μg/ml, 0,02 μmol/ml) oraz Tracutil (2,42 μg/ml, 0,1 μmol/ampułkę), nie wykazuje działania psychoaktywnego ani wpływu na funkcje poznawcze. Charakterystyki tych produktów jednoznacznie wskazują na brak lub nieistotny wpływ molibdenu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. W przypadku Nutryelt, Pediaven G20 i Tracutil zagadnienie to jest określone jako „nie dotyczy”, co wynika z kontekstu klinicznego stosowania tych preparatów, najczęściej w warunkach szpitalnych lub opieki domowej u pacjentów wymagających żywienia pozajelitowego.
dawka fizjologiczna, działanie farmakodynamiczne, działanie ośrodkowe, działanie psychoaktywne, funkcja motoryczna, funkcja poznawcza, infuzja dożylna, mikroelement, molibdenian amonu czterowodny, pierwiastek śladowy, preparat do żywienia pozajelitowego, sodu molibdenian dwuwodny, suplement mineralny, zdolność psychomotoryczna, żywienie pozajelitowe, żywienie pozajelitowe domowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Addamel N
Produkt leczniczy Addamel N, będący koncentratem do sporządzania roztworu do infuzji, zawiera pierwiastki śladowe takie jak mangan (99,0 μg/mL), chrom (5,33 μg), miedź (0,34 mg), żelazo (0,54 mg), jod (16,6 μg), fluor (0,21 mg), molibden (4,85 μg), selen (6,90 μg) oraz cynk (1,36 mg). Ze względu na potencjalne ryzyko kumulacji tych pierwiastków u pacjentów z zaburzeniami wydzielania żółci, niewydolnością nerek lub wątroby, szczególnie w przypadku cholestazy, konieczne jest zachowanie szczególnej ostrożności. W terapii trwającej powyżej 4 tygodni zaleca się systematyczne monitorowanie stężenia manganu we krwi, aby zapobiec jego nadmiernej akumulacji. Dodatkowo, obecność sodu (5,12 μmol) i potasu (0,1 μmol) wymaga uwzględnienia u pacjentów z niewydolnością serca lub nadciśnieniem tętniczym.
cholestaza, chromu chlorek sześciowodny, cynku chlorek, koncentrat do infuzji, manganu chlorek czterowodny, miedzi chlorek dwuwodny, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, osmolalność, pierwiastek śladowy, potasu jodek, sodu fluorek, sodu molibdenian dwuwodny, sodu selenin bezwodny, stężenie manganu we krwi, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie równowagi kwasowo-zasadowej, zaburzenie wydzielania żółci - Leksykon substancji czynnych
Molibden – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Molibden, jako pierwiastek śladowy niezbędny dla prawidłowego funkcjonowania organizmu, jest stosowany w żywieniu pozajelitowym oraz suplementacji pierwiastków śladowych w formie związków takich jak sodu molibdenian dwuwodny (np. Addamel N: 4,85 μg/ml, 0,02 μmol/ml; Nutryelt: 42,93 mg/l, 0,21 μmol/10 ml) oraz molibdenian amonu czterowodny (Pediaven G20: 0,09 mg/1000 ml, 50 μg). Dawki molibdenu w tych produktach są starannie dobrane i mieszczą się w zakresie zapotrzebowania fizjologicznego, co minimalizuje ryzyko toksyczności. Produkty takie jak Supliven i Tracutil również zawierają molibden w niskich stężeniach (odpowiednio 4,85 μg/ml i 2,42 μg/ml), a ich stosowanie kliniczne jest uznawane za bezpieczne, szczególnie w kontekście terapii zastępczej.
badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, charakterystyka produktu leczniczego, działanie toksyczne, mieszanina odżywcza, molibdenian amonu czterowodny, ocena bezpieczeństwa, pierwiastek śladowy, roztwór pierwiastków śladowych, ryzyko toksykologiczne, sodu molibdenian dwuwodny, suplementacja pierwiastków śladowych, terapia zastępcza, wstrzyknięcie dożylne, zapotrzebowanie fizjologiczne, żywienie pozajelitowe