omdlenie wazowagalne
Omdlenie wazowagalne, znane również jako omdlenie odruchowe, jest najczęstszą formą przejściowej utraty przytomności. Dochodzi do niego na skutek nadmiernej aktywacji nerwu błędnego (wagus), co prowadzi do nagłego spadku ciśnienia tętniczego i/lub zwolnienia akcji serca, skutkując chwilowym zmniejszeniem perfuzji mózgowej.
Mechanizm omdlenia wazowagalnego opiera się na paradoksalnej reakcji organizmu na stres, strach, ból, widok krwi lub długotrwałe przebywanie w pozycji stojącej. Dochodzi wówczas do nadmiernego pobudzenia układu przywspółczulnego przy jednoczesnym zahamowaniu układu współczulnego, co powoduje rozszerzenie naczyń krwionośnych, bradykardię i w konsekwencji zmniejszenie powrotu żylnego do serca.
Charakterystyczne dla omdlenia wazowagalnego są objawy prodromalne, takie jak nudności, zawroty głowy, pocenie się, zaburzenia widzenia czy uczucie gorąca. Epizod trwa zwykle kilkadziesiąt sekund, a powrót do pełnej świadomości następuje szybko i bez następstw neurologicznych. Diagnostyka obejmuje test pochyleniowy (tilt test), który pozwala wywołać omdlenie w warunkach kontrolowanych.
Leczenie omdleń wazowagalnych koncentruje się głównie na edukacji pacjenta odnośnie unikania czynników wywołujących oraz stosowania manewrów przeciwomdleniowych (np. krzyżowanie nóg, zaciskanie pięści). W przypadkach nawracających epizodów można rozważyć farmakoterapię (beta-blokery, midodryna) lub, rzadziej, wszczepienie stymulatora serca z funkcją closed-loop stimulation.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Omdlenie – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rokowanie u pacjentów z omdleniami jest ściśle zależne od etiologii zdarzenia. Omdlenia kardiogenne cechują się najgorszym rokowaniem, z jednoroczną śmiertelnością sięgającą 45%, a u chorych z zaawansowaną niewydolnością serca (NYHA III/IV) śmiertelność roczna wynosi do 25%. Omdlenia niekardiogenne, w tym wazowagalne, ortostatyczne i sytuacyjne, nie wpływają istotnie na wzrost śmiertelności. Krótkoterminowa śmiertelność po omdleniu wynosi około 0,7% (10 dni) i 1,6% (30 dni), natomiast roczna śmiertelność średnio 8,4%, z jedną trzecią zgonów o etiologii sercowo-naczyniowej. W ocenie ryzyka wykorzystuje się narzędzia prognostyczne takie jak San Francisco Syncope Rule (SFSR) z czułością 96% na 7 dni, Canadian Syncope Risk Score (CSRS) z AUC 0,869 dla 30-dniowej śmiertelności oraz kombinację NEWS2 z prehospitalnym poziomem mleczanów (NEWS2-L), gdzie wynik ≥9,5 wskazuje na wysokie ryzyko zgonu w ciągu 48 godzin (AUC 0,948). Podwyższone stężenia troponiny korelują z ryzykiem poważnych zdarzeń od 0% do 70% w obserwacji miesięcznej i do 85% rocznej.
asystolia, choroba tętnic szyjnych, ciśnienie skurczowe, duszność, hematokryt, hipotonia, klasyfikacja NYHA, kwas mlekowy, niewydolność serca, omdlenie, omdlenie kardiogenne, omdlenie niekardiogenne, omdlenie ortostatyczne, omdlenie sytuacyjne, omdlenie wazowagalne, parametry hemodynamiczne, perfuzja mózgowa, skala prognostyczna, stymulator serca, test pochyleniowy, troponina - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół posturalnej tachykardii ortostatycznej (pots) – Diagnostyka i diagnoza
Zespół posturalnej tachykardii ortostatycznej (POTS) definiuje się jako wzrost częstości akcji serca o ≥30 uderzeń/min u dorosłych (≥20 lat) lub ≥40 uderzeń/min u młodzieży (12-19 lat) w ciągu 10 minut od przyjęcia pozycji stojącej, bez towarzyszącej hipotensji ortostatycznej (spadek SBP <20 mmHg). Objawy nietolerancji ortostatycznej, takie jak zawroty głowy, kołatanie serca czy zmęczenie, muszą utrzymywać się przez co najmniej 3-6 miesięcy, a inne przyczyny tachykardii ortostatycznej powinny zostać wykluczone. Diagnostyka opiera się na dokładnym wywiadzie, badaniu fizykalnym z oceną ortostatyczną oraz testach takich jak test pochyleniowy (złoty standard), test aktywnego stania czy test NASA Lean. Badania laboratoryjne i kardiologiczne służą do wykluczenia innych schorzeń i oceny fenotypu POTS (hipowolemiczny, hiperadrenergiczny, neuropatyczny), co ma kluczowe znaczenie dla ukierunkowania terapii.
autonomiczny układ nerwowy, badanie elektrofizjologiczne, badanie funkcji tarczycy, biopsja skóry, diagnostyka różnicowa, echokardiogram, elektrokardiogram, hipotonia ortostatyczna, kołatanie serca, morfologia krwi, nadczynność tarczycy, neuropatia autonomiczna, niedoczynność nadnerczy, nietolerancja ortostatyczna, omdlenie wazowagalne, POTS hiperadrenergiczny, poziom kortyzolu, próba Valsalvy, termoregulacyjny test potowy, test aktywnego stania, test pochyleniowy, wywiad medyczny, zaburzenie przewodzenia, zbiórka moczu, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół posturalnej tachykardii ortostatycznej - Leksykon chorób i schorzeń
Omdlenie – Leczenie
Omdlenie (syncope) to nagła, krótkotrwała utrata przytomności spowodowana przejściowym zmniejszeniem przepływu krwi do mózgu, z szybkim powrotem świadomości zwykle w ciągu 20 sekund do 2 minut. Stanowi istotny problem kliniczny, występujący u około 15% nastolatków i do 20% młodych dorosłych, będąc szóstą najczęstszą przyczyną interwencji ratowniczych (ok. 8% wezwań). Diagnostyka obejmuje szczegółowy wywiad, badanie fizykalne z pomiarem ciśnienia tętniczego w pozycji leżącej i stojącej, EKG, oraz badania laboratoryjne. W zależności od podejrzeń klinicznych stosuje się test pochyleniowy, Holter EKG, echokardiografię, badania elektrofizjologiczne i neurologiczne. Omdlenia mogą mieć etiologię wazowagalną, ortostatyczną lub kardiogenną, z różnym rokowaniem i koniecznością indywidualizacji leczenia.
ablacja, arytmia komorowa, badanie elektrofizjologiczne, beta-bloker, biofeedback, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, drgawki, echokardiografia, elektrokardiogram, fludrokortyzon, hipnoza, holter EKG, inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, kardiowersja, midodryna, morfologia krwi, nadciśnienie płucne, omdlenie, omdlenie kardiogenne, omdlenie neurokardiogenne, omdlenie ortostatyczne, omdlenie wazowagalne, palpitacje, przepływ krwi do mózgu, rejestrator zdarzeń, stymulator serca, terapia poznawczo-behawioralna, test pochyleniowy, utrata przytomności, wszczepialny kardiowerter-defibrylator - Leksykon chorób i schorzeń
Omdlenie – Zapobieganie i profilaktyka
Omdlenie (syncope) to przejściowa utrata przytomności spowodowana przemijającym niedokrwieniem mózgu, często poprzedzana objawami prodromalnymi takimi jak osłabienie, nudności, przyciemnione widzenie czy palpitacje. Kluczowe w profilaktyce jest wczesne rozpoznanie tych objawów i natychmiastowe podjęcie działań zwiększających przepływ krwi do mózgu, np. przyjęcie pozycji leżącej z uniesionymi nogami lub wykonanie manewrów przeciwciśnieniowych (CPM), które podnoszą skurczowe ciśnienie tętnicze średnio o 14,8 mmHg (p<0,001) i częstość akcji serca o 1,4 uderzeń/min (p=0,006). Edukacja pacjentów w zakresie technik napięcia mięśni oraz modyfikacja stylu życia, w tym odpowiednie nawodnienie (min. 500 ml rano, 900 ml w ciągu dnia, 500 ml wieczorem) i zwiększone spożycie soli (6-9 g/dobę), stanowią podstawę długoterminowej profilaktyki omdleń, szczególnie u osób z omdleniami wazowagalnymi i ortostatycznymi.
agonista alfa-adrenergiczny, akcja serca, asystolia, autonomiczny układ nerwowy, beta-bloker, ciśnienie skurczowe, disopyramid, erytropoetyna, fenylefryna, fludrokortyzon, hipotonia ortostatyczna, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, kardiomiopatia, manewr przeciwciśnieniowy, midodryna, mineralokortykosteroid, nagła śmierć sercowa, napięcie izometryczne, niedokrwienie mózgu, objawy prodromalne, omdlenie, omdlenie cieplne, omdlenie ortostatyczne, omdlenie poszczepienne, omdlenie wazowagalne, palpitacje, pirydostygmina, pończochy uciskowe, SSRI, stymulacja serca, stymulator serca, technika napięcia stosowanego, teofilina, trening ortostatyczny, utrata przytomności, widzenie tunelowe, wszczepialny rejestrator pętlowy, zawroty głowy, zmiana hemodynamiczna - Leksykon chorób i schorzeń
Omdlenie – Objawy
Omdlenie (syncope) to nagła, krótkotrwała utrata przytomności spowodowana przejściowym zmniejszeniem przepływu krwi do mózgu, prowadzącym do niedotlenienia tkanki mózgowej. Epizod trwa zwykle od kilku sekund do kilku minut, z szybkim i pełnym powrotem świadomości. Objawy prodromalne (presynkopa), takie jak zawroty głowy, nudności, zimna i wilgotna skóra, zaburzenia widzenia czy szumy uszne, pojawiają się na kilka sekund do minut przed omdleniem i stanowią ważny sygnał ostrzegawczy. Typowe omdlenia dzieli się na wazowagalne (ok. 50% przypadków), ortostatyczne (ok. 15%) oraz kardiogenne, które są najniebezpieczniejsze i często przebiegają bez objawów prodromalnych. Warto zwrócić uwagę, że u osób starszych omdlenia częściej mają poważne przyczyny i mogą przebiegać z mniej wyraźnymi objawami prodromalnymi. Kluczowe jest rozpoznanie objawów alarmowych, takich jak ból w klatce piersiowej, duszność, kołatanie serca, asymetryczne objawy neurologiczne czy omdlenie w pozycji leżącej, które wymagają pilnej diagnostyki i interwencji.
bradykardia, choroba Parkinsona, choroba wieńcowa, ciśnienie tętnicze, częstość akcji serca, drgawki, dysfunkcja autonomicznego układu nerwowego, hiperwentylacja, hipotensja ortostatyczna, kardiomiopatia, niedokrwistość, niedotlenienie mózgu, objawy prodromalne, omdlenie, omdlenie kardiogenne, omdlenie ortostatyczne, omdlenie wazowagalne, padaczka, przemijające niedokrwienie mózgu, przepływ krwi do mózgu, udar mózgu, utrata przytomności, wazodylatacja, widzenie tunelowe, zaburzenia widzenia, zaburzenie paniki, zawroty głowy, zespół lękowy, zimne poty - Leksykon chorób i schorzeń
Synkopa wazowagalna – Objawy
Synkopa wazowagalna to najczęstsza forma omdlenia odruchowego, charakteryzująca się nagłą, krótkotrwałą utratą przytomności spowodowaną nadmierną aktywacją układu przywspółczulnego, prowadzącą do spadku ciśnienia tętniczego i bradykardii, co skutkuje zmniejszeniem perfuzji mózgowej. Objawy prodromalne występują u około 70% pacjentów i trwają średnio 2,5 minuty, obejmując m.in. zawroty głowy, nudności, bladość skóry, zaburzenia widzenia i poty. Epizody omdlenia pojawiają się najczęściej w pozycji stojącej lub siedzącej, a powrót świadomości następuje zwykle w ciągu minuty po przyjęciu pozycji leżącej. Faza postsyncypalna może trwać od kilku minut do kilku godzin, z objawami takimi jak zmęczenie, zawroty głowy i nudności. Ryzyko nawrotów wzrasta z wiekiem, szczególnie po 10,67 roku życia, i jest wyższe u kobiet. U osób starszych synkopa może mieć cięższy przebieg, często współistniejąc z innymi schorzeniami układu sercowo-naczyniowego i neurologicznego.
drgawki, dysautonomia, faza prodromalna, fludrokortyzon, hipotensja ortostatyczna, inkontynencja moczu, kołatanie serca, lek alfa-adrenergiczny, midodryna, napad padaczkowy, nerw błędny, objawy prodromalne, odpowiedź chronotropowa, omdlenie neurokardiogenne, omdlenie odruchowe, omdlenie wazowagalne, perfuzja mózgowa, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, spadek ciśnienia tętniczego, synkopa wazowagalna, szumy uszne, układ przywspółczulny, utrata przytomności, widzenie tunelowe, zawroty głowy - Leksykon substancji czynnych
Dapoksetyna – Działania niepożądane
Dapoksetyna, stosowana w leczeniu przedwczesnego wytrysku, wykazuje profil działań niepożądanych zależnych od dawki, z najczęstszymi objawami takimi jak nudności (11% przy 30 mg, 22,2% przy 60 mg), zawroty głowy (5,8% i 10,9%), ból głowy (5,6% i 8,8%), biegunka (3,5% i 6,9%), bezsenność (2,1% i 3,9%) oraz zmęczenie (2% i 4,1%). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko omdleń (0,06% dla 30 mg i 0,23% dla 60 mg w badaniach fazy III), które występują głównie w ciągu pierwszych 3 godzin po podaniu dawki i mogą być poprzedzone objawami zwiastunowymi, takimi jak zawroty głowy czy nudności. Dapoksetyna może także indukować bradykardię zatokową, zahamowanie zatokowe oraz hipotonię ortostatyczną, co stanowi istotne zagrożenie u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego. W badaniach klinicznych z udziałem 4224 pacjentów wykazano, że działania niepożądane prowadzące do przerwania terapii najczęściej obejmowały nudności (2,2%) i zawroty głowy (1,2%).
anorgazmia, badanie holterowskie, bezsenność, bezsenność śródnocna, biegunka, ból głowy, bradykardia, bradykardia zatokowa, depresja, drżenie, dyskomfort brzuszny, hipomania, hipotonia ortostatyczna, inhibitor CYP2D6, interakcja lekowa, lęk, niedociśnienie ortostatyczne, niestrawność, nudności, obniżone libido, omdlenie, omdlenie wazowagalne, parestezje, przedwczesna ejakulacja, rozszerzenie źrenic, stan splątania, szumy uszne, tachykardia, utrata przytomności, zaburzenia erekcji, zaburzenia funkcji seksualnych, zaburzenia nastroju, zaburzenia orgazmu, zaburzenia świadomości, zahamowanie zatokowe, zawroty głowy, zespół odstawienny - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół chorego zatoki – Patofizjologia i mechanizm
Zespół chorego zatokowca (SSS) to złożone zaburzenie funkcji węzła zatokowo-przedsionkowego, charakteryzujące się bradyarytmiami, tachyarytmiami oraz zespołem tachykardia-bradykardia. Etiologia obejmuje zarówno czynniki wewnętrzne, takie jak zwyrodnienie i zwłóknienie węzła zatokowego, mutacje genów kanałów jonowych (SCN5A, HCN4, MYH6), jak i czynniki zewnętrzne, w tym farmakologiczne (beta-blokery, blokery kanału wapniowego, digoksyna) oraz metaboliczne (niedoczynność tarczycy, hiperkaliemia, hipokaliemia). Patofizjologia opiera się na zaburzeniach automatyzmu i przewodzenia impulsów, wynikających z przebudowy elektrycznej i molekularnej węzła SA, nasilanej przez niewydolność serca, migotanie przedsionków oraz dysfunkcję mitochondrialną. Mechanizmy te prowadzą do nieprawidłowej depolaryzacji i przewodzenia impulsów, manifestując się klinicznie jako bradykardia zatokowa, blok zatokowo-przedsionkowy, zatrzymanie zatokowe oraz niekompetencja chronotropowa.
amyloidoza, beta-bloker, blok zatokowo-przedsionkowy, bloker kanału wapniowego, bradyarytmia przedsionkowa, bradykardia zatokowa, digoksyna, dysfunkcja mitochondrialna, dysfunkcja węzła zatokowego, gen HCN4, gen SCN5A, hiperkaliemia, hipokalcemia, hipokaliemia, hipoksja, hipotermia, lek przeciwarytmiczny, migotanie przedsionków, nadwrażliwość zatoki szyjnej, nagła śmierć sercowa, niedoczynność tarczycy, niewydolność serca, omdlenie wazowagalne, rozrusznik serca, sarkoidoza, tachyarytmia przedsionkowa, udar mózgu, węzeł zatokowy, zatrzymanie zatokowe, zespół tachykardia-bradykardia - Leksykon substancji czynnych
Bilobalid – Działania niepożądane
Bilobalid, aktywny składnik wyciągu z liści Ginkgo biloba, występuje w preparatach leczniczych w różnych stężeniach, np. w Ginkgoherb 120 mg (3,12-3,84 mg bilobalidu) oraz 240 mg (6,24-7,68 mg), Ginkoflav Med 80 mg (2,1-2,6 mg) i Tanakan 40 mg (1,0-1,3 mg). Profil bezpieczeństwa bilobalidu oceniono w badaniach klinicznych, w tym w 5-letnim badaniu u pacjentów powyżej 70 roku życia, gdzie Tanakan podawano w dawce 120 mg dwa razy dziennie. Najczęstsze działania niepożądane (>5%) obejmowały ból brzucha, biegunkę i zawroty głowy, z częstością porównywalną do placebo. Zaburzenia żołądkowo-jelitowe (biegunka 6,1% vs 5,9%, ból górnej części brzucha 5,4% vs 6,6%, nudności 1,8% vs 1,8%) oraz neurologiczne (zawroty głowy 9,0% vs 9,2%, ból głowy 3,8% vs 3,5%) były najczęściej zgłaszanymi objawami.
biegunka, bilobalid, ból brzucha, bóle głowy, duszność, dyspepsja, egzema, kołatanie serca, krwawienie śródczaszkowe, krwawienie z narządów, krwotok mózgowy, krwotok śródczaszkowy, krwotok z przewodu pokarmowego, lek przeciwkrzepliwy, lek przeciwpłytkowy, liść miłorzębu japońskiego, miłorzęb japoński, nudności i wymioty, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, omdlenie wazowagalne, reakcja nadwrażliwości, rumień, skórna reakcja alergiczna, świąd, świąd uogólniony, utrata przytomności, wstrząs alergiczny, wstrząs anafilaktyczny, wysypka, zaburzenia układu chłonnego, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie skóry, zaburzenie układu krążenia, zaburzenie układu nerwowego, zaburzenie układu pokarmowego, zawroty głowy - Leksykon substancji czynnych
Bisakodyl – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Bisakodyl, stosowany w dawkach 5 mg (tabletki dojelitowe) oraz 10 mg (czopki), jest lekiem przeczyszczającym, którego wpływ na sprawność psychomotoryczną różni się w zależności od preparatu. Produkt Bisacodyl VP wykazuje brak wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn, natomiast Dulcobis nie posiada specyficznych badań w tym zakresie i wiąże się z ryzykiem wystąpienia reakcji wazowagalnej. Objawy takie jak skurcze jamy brzusznej, zawroty głowy i omdlenia mogą znacząco upośledzać zdolność pacjenta do bezpiecznego wykonywania czynności wymagających pełnej sprawności psychomotorycznej, co jest szczególnie istotne u osób zawodowo prowadzących pojazdy lub obsługujących maszyny.
autonomiczny układ nerwowy, bisakodyl, charakterystyka produktu leczniczego, czopek, dolegliwości brzuszne, hipotensja ortostatyczna, lek przeczyszczający, odpowiedź wazowagalna, odwodnienie, omdlenie, omdlenie wazowagalne, reakcja wazowagalna, skurcz brzuszny, sprawność psychomotoryczna, tabletka dojelitowa, zaparcie, zawroty głowy - Leksykon chorób i schorzeń
Synkopa wazowagalna – Patofizjologia i mechanizm
Synkopa wazowagalna jest najczęstszą formą omdlenia odruchowego, wynikającą z przejściowego globalnego niedokrwienia mózgu spowodowanego dysregulacją ciśnienia tętniczego i spadkiem mózgowego ciśnienia perfuzyjnego. Patofizjologia obejmuje złożony łuk odruchowy z częścią aferentną, aktywowaną przez bodźce takie jak stres czy ból, oraz częścią eferentną, prowadzącą do zwiększonej aktywności przywspółczulnej i wycofania współczulnej. W fazie przedomdleniowej obserwuje się spadek pojemności minutowej serca o 35-48% oraz wzrost oporu naczyniowego o 12-44% względem wartości wyjściowych, co skutkuje hipotensją i bradykardią, a w skrajnych przypadkach asystolią. Spektrum odpowiedzi hemodynamicznych obejmuje odpowiedź kardioinhibicyjną (znaczący spadek HR i kurczliwości) oraz wazodepresyjną (spadek ciśnienia tętniczego do nawet 80/20 mmHg bez istotnej zmiany HR), z dominacją mechanizmu zależną od wieku pacjenta.
angiotensyna, autonomiczny układ nerwowy, autoregulacja mózgowa, ciśnienie tętnicze, dysfagia, endogenny opioid, endotelina, endotelina-1, epinefryna, jądro pasma samotnego, kardioneuroablacja, katecholamina, kurczliwość serca, lewa komora, łuk odruchowy, mechanoreceptor, mózgowe ciśnienie perfuzyjne, napięcie naczyniowe, nerw błędny, neuropeptyd Y, niedociśnienie, niedokrwienie mózgu, niezmielinizowane włókno C, objętość wyrzutowa, odruch trójdzielno-sercowy, omdlenie odruchowe, omdlenie wazowagalne, opór naczyniowy, pojemność minutowa serca, renina, rozszerzenie naczyń, serotonina, stymulacja cholinergiczna, synkopa wazowagalna, systemowy opór naczyniowy, test pochyleniowy, wazopresyna, węzeł przedsionkowo-komorowy, węzeł zatokowy, zmienność rytmu serca - Leksykon chorób i schorzeń
Omdlenie – Epidemiologia
Omdlenie (syncope) jest powszechnym problemem klinicznym, z częstością występowania w populacji ogólnej wynoszącą 15-39%, a skumulowana zapadalność na co najmniej jeden epizod omdlenia w ciągu życia około 20%. Roczna liczba epizodów wynosi 18,1-39,7 na 1000 pacjentów, z dwumodalnym rozkładem wiekowym – szczyty zapadalności przypadają na wiek nastoletni oraz powyżej 70. roku życia. Omdlenia wazowagalne stanowią około 60% przypadków, szczególnie często występują u młodych kobiet (do 25. roku życia 47% kobiet vs 24% mężczyzn). U osób starszych (≥70 lat) wzrasta częstość omdleń kardiogennych (do 15%) oraz hipotensji ortostatycznej (do 18% w populacji ≥65 lat, a nawet 52% w instytucjach opiekuńczych), co wiąże się z wieloma współistniejącymi schorzeniami i polipragmazją. Roczna śmiertelność w omdleniach kardiogennych sięga 18-33%, a w niekardiogennych 0-12%. Nawrót omdleń występuje u około 35% pacjentów, a 29% doznaje urazów fizycznych, z poważnymi urazami u 4,7% chorych. Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym i EKG, jednak u 20-50% pacjentów pozostaje niewyjaśniona, a test pochyleniowy ma diagnostyczną wartość w ponad 50% przypadków.
choroba tętnic szyjnych, elektrokardiogram, hipotensja ortostatyczna, hipotensja poposiłkowa, nagła śmierć sercowa, napad omdleniowy, niewydolność serca, omdlenie, omdlenie kardiogenne, omdlenie neurokardiogenne, omdlenie odruchowe, omdlenie wazowagalne, omdlenie wysiłkowe, rak jelita grubego, rak mózgu, rak płuc, rak prostaty, reakcja wazowagalna, reumatoidalne zapalenie stawów, strukturalna choroba serca, test pochyleniowy, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie sercowo-naczyniowe, zespół zatoki szyjnej - Leksykon chorób i schorzeń
Synkopa wazowagalna – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Synkopa wazowagalna cechuje się znakomitą prognozą długoterminową, bez zwiększonego ryzyka śmiertelności, w przeciwieństwie do omdleń kardiogennych, gdzie roczna śmiertelność może sięgać 45%. W badaniu z obserwacją średnio 30,4 ± 21 miesięcy nie odnotowano zgonów kardiologicznych wśród pacjentów z synkopą wazowagalną. Mimo doskonałego rokowania pod względem przeżycia, około 30,2% pacjentów doświadcza nawrotów omdleń, z ryzykiem nawrotu w ciągu 1-2 lat wynoszącym 15-20% przy 1-2 epizodach w wywiadzie oraz 36-45% przy 3 epizodach. Liczba wcześniejszych omdleń jest głównym czynnikiem predykcyjnym nawrotów, natomiast wiek i typ odpowiedzi w teście pochyleniowym (HUT) nie korelują z ich częstością.
asystolia, choroba tętnic szyjnych, etiologia, konsultacja kardiologiczna, nagły zgon, objaw depresyjny, objaw prodromalny, omdlenie kardiogenne, omdlenie niekardiogenne, omdlenie odruchowe, omdlenie ortostatyczne, omdlenie sytuacyjne, omdlenie wazowagalne, remisja, stymulacja serca, stymulator serca, synkopa kardiogenna, synkopa wazowagalna, test pochyleniowy, uraz ortopedyczny, wszczepienie stymulatora serca, złamanie kości - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Priligy
Produkt leczniczy Priligy, zawierający dapoksetynę, jest wskazany wyłącznie do leczenia mężczyzn z potwierdzoną przedwczesną ejakulacją, po wykluczeniu innych zaburzeń seksualnych, zwłaszcza współistniejących zaburzeń erekcji leczonych inhibitorami PDE5. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest przeprowadzenie testu pionizacyjnego w celu oceny ryzyka hipotonii ortostatycznej, a także szczegółowy wywiad dotyczący epizodów omdleń. W trakcie stosowania leku istnieje ryzyko omdleń wazowagalnych, szczególnie w ciągu pierwszych 3 godzin po podaniu dawki, z objawami zwiastunowymi takimi jak nudności, zawroty głowy, kołatanie serca czy osłabienie. Pacjentów należy pouczyć o konieczności unikania gwałtownego wstawania oraz o zachowaniu odpowiedniego nawodnienia. Priligy jest przeciwwskazany u pacjentów z chorobami układu krążenia, manią, hipomanią, zaburzeniami afektywnymi dwubiegunowymi oraz u osób poniżej 18. roku życia.
choroba wieńcowa, ciśnienie śródgałkowe, etiologia wazowagalna, hipotonia ortostatyczna, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, jaskra z zamkniętym kątem, lek przeciwkrzepliwy, lek przeciwpłytkowy, niestabilna epilepsja, nietolerancja galaktozy, omdlenie, omdlenie wazowagalne, przedwczesna ejakulacja, substancja psychoaktywna, test pionizacyjny, wada zastawkowa serca, właściwość wazodylatacyjna, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie depresyjne, zahamowanie zatokowe, zespół serotoninowy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwężenie drogi odpływu lewej komory, zwężenie tętnicy szyjnej - Leksykon chorób i schorzeń
Bradykardia – Diagnostyka i diagnoza
Bradykardia definiowana jest jako częstość akcji serca poniżej 60 uderzeń na minutę u dorosłych, choć niektóre wytyczne sugerują próg 50 uderzeń/min. Diagnostyka obejmuje szczegółowy wywiad, badanie przedmiotowe oraz podstawowe badania, takie jak 12-odprowadzeniowe EKG, które pozwala na identyfikację rytmu zatokowego i różnicowanie bradykardii zatokowej od bloków serca. W przypadku objawów z epizodami przemijającymi zaleca się monitorowanie holterowskie (24-48 h) lub rejestrator zdarzeń (do miesiąca). Dodatkowo, testy wysiłkowe i pochyleniowe oraz echokardiografia i badania laboratoryjne (elektrolity, hormony tarczycy, markery uszkodzenia mięśnia sercowego, poziom digoksyny) są istotne w ocenie przyczyn i skutków bradykardii. W diagnostyce różnicowej uwzględnia się m.in. zespół chorego węzła zatokowego, bloki przedsionkowo-komorowe (I, II typu Mobitz I i II, III stopnia), zaburzenia przewodzenia śródkomorowego oraz stany zewnętrzne jak niedoczynność tarczycy, toksyczność leków, zwiększone ciśnienie śródczaszkowe czy bezdech senny.
akcja serca, badanie elektrofizjologiczne, badanie przedmiotowe, blok odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, dysfunkcja węzła zatokowego, echokardiografia, echokardiogram, elektrokardiogram, hormony tarczycy, markery uszkodzenia mięśnia sercowego, monitorowanie holterowskie, niedoczynność tarczycy, niewydolność serca, obturacyjny bezdech senny, odruch Cushinga, omdlenie wazowagalne, osłuchiwanie serca, ostry zawał mięśnia sercowego, polisomnografia, rejestrator zdarzeń, rytm zatokowy, stymulacja zewnętrzna, stymulator serca, test pochyleniowy, test wysiłkowy, zaburzenie rytmu serca, zespół chorego węzła zatokowego, zwiększone ciśnienie śródczaszkowe - Leksykon chorób i schorzeń
Padaczka – Diagnostyka i diagnoza
Padaczka to przewlekłe zaburzenie neurologiczne charakteryzujące się nawracającymi, nieprowokowanymi napadami padaczkowymi, diagnozowanymi na podstawie kryteriów Międzynarodowej Ligi Przeciwpadaczkowej (ILAE), które obejmują co najmniej dwa napady w odstępie >24 godzin, pojedynczy napad z ryzykiem nawrotu ≥60% lub rozpoznanie specyficznego zespołu padaczkowego. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie klinicznym, badaniu neurologicznym oraz badaniach dodatkowych, w tym elektroencefalografii (EEG) – rutynowej, po deprywacji snu, ambulatoryjnej (24-72 h) i wideo-EEG, które umożliwiają identyfikację typu napadów (ogniskowe vs uogólnione) i lokalizację ogniska padaczkowego. Neuroobrazowanie, głównie rezonans magnetyczny (MRI), pozwala wykryć strukturalne przyczyny napadów, a w sytuacjach nagłych stosuje się tomografię komputerową (CT). Zaawansowane techniki, takie jak PET, SPECT, fMRI, MRS i MEG, wspomagają precyzyjną lokalizację ogniska i planowanie leczenia chirurgicznego. Diagnostyka różnicowa obejmuje m.in. omdlenia wazowagalne, psychogenne napady rzekomopadaczkowe, zaburzenia snu i migrenę z aurą.
badanie neurologiczne, badanie neuroobrazowe, deprywacja snu, dieta ketogeniczna, elektroencefalografia, funkcja neurologiczna, funkcja poznawcza, funkcjonalny rezonans magnetyczny, głęboka stymulacja mózgu, hipoglikemia, inwazyjne monitorowanie EEG, magnetoencefalografia, malformacja rozwojowa kory mózgowej, migrena z aurą, monitorowanie wideo-EEG, napad padaczkowy, ocena neuropsychologiczna, ognisko padaczkowe, omdlenie wazowagalne, padaczka lekooporna, płyn mózgowo-rdzeniowy, pozytonowa tomografia emisyjna, przemijający napad niedokrwienny, rezonans magnetyczny, spektroskopia rezonansu magnetycznego, stymulacja nerwu błędnego, tomografia emisyjna pojedynczego fotonu, tomografia komputerowa, wideo-EEG, wywiad kliniczny, zaburzenie snu, zaburzenie świadomości, zespół Dravet, zespół padaczkowy - Leksykon chorób i schorzeń
Synkopa wazowagalna – Leczenie
Synkopa wazowagalna stanowi najczęstszą przyczynę omdleń w populacji ogólnej i charakteryzuje się przeważnie łagodnym przebiegiem oraz dobrym rokowaniem. Podstawą postępowania jest właściwa diagnoza, edukacja pacjenta oraz wdrożenie metod niefarmakologicznych, takich jak unikanie czynników wyzwalających, zwiększenie podaży płynów (2-3 litry/dobę) i soli (10-12 g/dobę), stosowanie pończoch kompresyjnych o ucisku minimum 30 mmHg oraz nauka manewrów przeciwuciskowych i trening ortostatyczny. W przypadku prodromalnych objawów (zawroty głowy, nudności, pocenie się dłoni) zaleca się natychmiastowe położenie się z uniesieniem nóg powyżej poziomu serca. Farmakoterapia jest wskazana u pacjentów z nawracającymi, uciążliwymi omdleniami, opornymi na leczenie zachowawcze, a najczęściej stosowanymi lekami są midodryna (agonista alfa-1, zmniejszająca ryzyko nawrotu omdleń o ≥30%, NNT=6), fludrokortyzon, SSRI oraz beta-blokery (szczególnie u osób >42 lat). Iwabradyna wykazuje obiecujące wyniki, jednak wymaga dalszych badań.
ablacja zwojów nerwowych, agonista alfa-1-adrenergiczny, asystolia, beta-bloker, fludrokortyzon, implantacja stymulatora serca, iwabradyna, kardioneuroablacja, midodryna, mineralokortykoid syntetyczny, objawy prodromalne, omdlenie wazowagalne, pończochy kompresyjne, rozrusznik serca, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, stół pochyleniowy, synkopa wazowagalna, technika napięcia stosowanego, terapia ekspozycyjna, terapia poznawczo-behawioralna, test pochyleniowy, trening ortostatyczny, zatrzymanie zatokowe - Leksykon chorób i schorzeń
Anafilaksja – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Anafilaksja to ostra, wieloukładowa reakcja nadwrażliwości o immunologicznym podłożu, charakteryzująca się nagłym początkiem (zwykle 5-30 minut po ekspozycji na alergen) i szybkim postępem, mogąca prowadzić do niewydolności oddechowej, wstrząsu anafilaktycznego i śmierci. Patofizjologia obejmuje masywne uwolnienie mediatorów z komórek tucznych i bazofilów, skutkujące skurczem oskrzeli, rozszerzeniem naczyń, przeciekiem płynów do tkanek i obniżeniem rzutu serca. Do najczęstszych alergenów należą pokarmy (orzeszki ziemne, orzechy drzewne, skorupiaki, mleko, jaja, soja, pszenica), leki (penicylina, sulfonamidy), jad owadów, lateks oraz pyłki roślin. Rozpoznanie opiera się na kryteriach klinicznych, m.in. nagłym wystąpieniu pokrzywki, obrzęku naczynioruchowego, zaburzeń oddychania, obniżeniu ciśnienia tętniczego (u dorosłych spadek skurczowego o ≥30% wartości wyjściowej) oraz objawach ze strony układu pokarmowego. Kluczowe jest różnicowanie z innymi stanami, takimi jak omdlenie wazowagalne, napady lękowe czy wstrząs kardiogenny.
adrenalina, anafilaksja, anafilaksja idiopatyczna, astma, autowstrzykiwacz adrenaliny, bazofil, dopamina, duszność, epinefryna, hipoglikemia, hipoksemia, hipotonia, immunoterapia, intubacja dotchawicza, komórki tuczne, kortykosteroid, lek przeciwhistaminowy, metyloprednizolon, niedociśnienie, niedrożność dróg oddechowych, obciążenie wstępne, obrzęk naczynioruchowy, omdlenie, omdlenie wazowagalne, PEF, POChP, pokrzywka, pulsoksymetria, reakcja dwufazowa, reakcja nadwrażliwości, rzut serca, salbutamol, saturacja, skurcz oskrzeli, stridor, świszczący oddech, tlenoterapia, wazopresor, wstrząs anafilaktyczny, wstrząs kardiogenny, zaburzenia rytmu serca, zatrzymanie krążenia - Leksykon substancji czynnych
Flawonoidy – Działania niepożądane
Flawonoidy, obecne m.in. w wyciągach z miłorzębu japońskiego (Ginkgo biloba) oraz liścia brzozy, wykazują szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Najczęstsze objawy dotyczą układu pokarmowego (nudności, wymioty, bóle brzucha, biegunka), układu nerwowego (bóle i zawroty głowy, utrata przytomności) oraz układu krzepnięcia, gdzie szczególnie istotne są ryzyka krwawień, w tym śródczaszkowych. W badaniu 5-letnim preparatu Tanakan (EGb761) odnotowano m.in. ból brzucha u 3,3% pacjentów, ból górnej części brzucha u 5,4%, biegunkę u 6,1%, zawroty głowy u 9,0%, a utratę przytomności u 1,6%. Reakcje nadwrażliwości, w tym skórne (egzema 4,6%, świąd 2,7%) oraz duszności (3,2%), również stanowią istotne zagrożenie, a wstrząs anafilaktyczny wymaga natychmiastowej interwencji. Flawonoidy mogą wchodzić w interakcje z lekami przeciwkrzepliwymi, przeciwpadaczkowymi i przeciwdepresyjnymi, co zwiększa ryzyko poważnych działań niepożądanych.
biegunka, czarne stolce, dolegliwości gastryczne, duszność, flawonoid, kołatanie serca, krwawienie okołooperacyjne, krwawienie śródczaszkowe, krwotok mózgowy, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwkrzepliwy, lek przeciwpłytkowy, liść brzozy, miłorzęb japoński, niedokrwistość, nieżyt alergiczny nosa, obrzęk naczynioruchowy, omdlenie wazowagalne, reakcja nadwrażliwości, udar mózgu, układ krzepnięcia, wstrząs anafilaktyczny, wstrząs hipowolemiczny, wybroczyny, wymioty fusowate, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia hemostazy, zaburzenia rytmu serca, zespół serotoninowy - Leksykon chorób i schorzeń
Omdlenie – Etiologia i przyczyny
Omdlenie (syncope) to nagła, przejściowa utrata przytomności spowodowana chwilowym zmniejszeniem przepływu krwi do mózgu, co prowadzi do niedotlenienia i niedoboru glukozy. Epidemiologicznie dotyka 15-39% populacji, stanowiąc 1-3,5% wizyt na oddziałach ratunkowych, z częstością około 15% wśród nastolatków. Mechanizmy omdleń dzielą się na odruchowe (neuralnie mediowane, 50% przypadków), ortostatyczne (hipotensja ortostatyczna) oraz sercowo-naczyniowe (10-15%), z dodatkowymi rzadszymi przyczynami neurologicznymi, endokrynologicznymi i psychiatrycznymi. Omdlenia odruchowe, w tym omdlenia wazowagalne i sytuacyjne, wynikają z dysfunkcji autonomicznego układu nerwowego, prowadząc do rozszerzenia naczyń i bradykardii, natomiast omdlenia ortostatyczne są związane z niewystarczającą kompensacją hemodynamiczną przy zmianie pozycji ciała. Omdlenia sercowe, będące najgroźniejszym typem, wynikają z arytmii (brady- i tachyarytmie, kanałopatie) lub chorób strukturalnych serca (np. stenoza aortalna, kardiomiopatia przerostowa), niosąc ryzyko nagłej śmierci sercowej.
arytmia, autonomiczny układ nerwowy, blok przedsionkowo-komorowy, bloker kanału wapniowego, bradyarytmia, choroba niedokrwienna serca, częstoskurcz komorowy, częstoskurcz nadkomorowy, diuretyk, guz chromochłonny nadnerczy, hipoglikemia, hipotensja ortostatyczna, inhibitor ACE, kanałopatia, kardiomiopatia przerostowa, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, migrena, nadciśnienie płucne, nagła śmierć sercowa, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, niewydolność nadnerczy, niewydolność serca, nitrat, omdlenie, omdlenie kardiogenne, omdlenie mikcyjne, omdlenie neurokardiogenne, omdlenie wazowagalne, opioid, padaczka, przemijający atak niedokrwienny, przepływ krwi do mózgu, rozwarstwienie aorty, stenoza aortalna, tachyarytmia, tamponada serca, udar mózgu, utrata przytomności, zatorowość płucna, zespół Brugada, zespół chorego węzła zatokowego, zespół podkradania tętnicy podobojczykowej, zespół posturalnej tachykardii ortostatycznej, zespół wydłużonego QT, zespół zatoki szyjnej, zwężenie zastawki aortalnej - Leksykon substancji czynnych
Miłorząb japoński – Działania niepożądane
Wyciąg z liści miłorzębu japońskiego (Ginkgo biloba L.) stosowany doustnie jest generalnie dobrze tolerowany, jednak może wywoływać działania niepożądane o różnym nasileniu. Najczęściej obserwuje się zaburzenia układu nerwowego, takie jak bóle głowy (np. >10% w Ginkoflav Med, 3,8% w Tanakan, rzadko w Bilomag), zawroty głowy (9,0% w Tanakan, często w Tanakan i Ginkoflav Med, rzadko w Bilomag), zaburzenia snu i niepokój (rzadko w Bilomag). Działania ze strony przewodu pokarmowego obejmują biegunkę (6,1% w Tanakan), nudności (1,8% w Tanakan), wymioty, bóle brzucha (3,3% w Tanakan), zaparcia i dyspepsję (3,9% w Tanakan). Istotnym ryzykiem jest zwiększone ryzyko krwawień, w tym krwawień śródczaszkowych i obustronnych krwiaków podtwardówkowych po długotrwałym stosowaniu (do 2 lat), szczególnie u pacjentów przyjmujących leki przeciwpłytkowe (np. ASA) lub przeciwzakrzepowe (np. warfaryna). Występują także reakcje nadwrażliwości, w tym wstrząs anafilaktyczny (1,1% w Tanakan), oraz skórne objawy alergiczne, takie jak świąd (2,7% w Tanakan), wysypka, rumień, obrzęk i egzema (4,6% w Tanakan).
biegunka, ból brzucha, ból głowy, drgawki, duszność, dyspepsja, egzema, ginkgo biloba, kołatanie serca, krwawienie oczne, krwawienie z nosa, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwiak podtwardówkowy, krwotok mózgowy, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, miłorząb japoński, nudności, obrzęk naczynioruchowy, omdlenie wazowagalne, reakcja nadwrażliwości skórnej, rumień, ryzyko krwawienia, świąd, utrata przytomności, warfaryna, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wysypka, wzdęcia, zaburzenia przewodu pokarmowego, zaburzenia snu, zaburzenia układu krwionośnego, zaburzenia układu nerwowego, zaburzenie świadomości, zaparcia, zawroty głowy, zawroty głowy błędnikowe - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół chorego zatoki – Etiologia i przyczyny
Zespół chorego węzła zatokowego (SSS) to zaburzenie rytmu serca wynikające z dysfunkcji węzła zatokowo-przedsionkowego (SA node), manifestujące się bradykardią, długimi przerwami między uderzeniami serca lub arytmiami. Najczęstszą przyczyną jest idiopatyczne zwłóknienie węzła zatokowego związane z wiekiem, szczególnie u pacjentów powyżej 50. roku życia, a zwłaszcza powyżej 70 lat. Inne istotne przyczyny to choroba wieńcowa, zawał mięśnia sercowego, choroby naciekowe (np. amyloidoza, sarkoidoza, hemochromatoza), choroby zapalne (myocarditis, pericarditis, endocarditis), a także uszkodzenia pooperacyjne po zabiegach kardiochirurgicznych, zwłaszcza u dzieci po operacjach metodą Mustarda, Senninga czy Fontana. Rzadko SSS może mieć podłoże genetyczne, związane z mutacjami w genach SCN5A i HCN4, które kodują kanały jonowe serca.
amiodaron, amyloidoza, arytmia, beta-adrenolityk, beta-bloker, bloker kanału wapniowego, borelioza, bradykardia, choroba Chagasa, choroba nerwowo-mięśniowa, choroba niedokrwienna serca, choroba wieńcowa, cukrzyca, digoksyna, dysfunkcja węzła zatokowego, dystrofia mięśniowa, gorączka reumatyczna, hemochromatoza, hiperkaliemia, hipokalcemia, hipokaliemia, hipoksja, hipotermia, kardiomiopatia, lek antyarytmiczny, migotanie przedsionków, mutacja genetyczna, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, obturacyjny bezdech senny, omdlenie wazowagalne, reumatoidalne zapalenie stawów, sarkoidoza, sklerodermia, tachyarytmia przedsionkowa, toczeń rumieniowaty, węzeł zatokowo-przedsionkowy, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie osierdzia, zapalenie wsierdzia, zawał mięśnia sercowego, zespół Brugadów, zespół chorego węzła zatokowego, zespół Sjögrena, zwłóknienie - Leksykon chorób i schorzeń
Omdlenie – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Omdlenie (syncope) to nagła, przejściowa utrata przytomności spowodowana chwilowym zmniejszeniem przepływu krwi do mózgu, charakteryzująca się krótkotrwałą utratą świadomości i napięcia mięśniowego z szybkim, samoistnym powrotem do stanu przytomności. Najczęstsze przyczyny to omdlenie wazowagalne (neurokardiogenne), arytmie serca (bradyarytmie i tachyarytmie), hipotonia ortostatyczna oraz choroby strukturalne serca. Diagnostyka obejmuje szczegółowy wywiad, badanie fizykalne, monitorowanie ciśnienia ortostatycznego, EKG, Holter, echokardiografię oraz test pochyleniowy. W opiece pielęgniarskiej kluczowe jest monitorowanie parametrów życiowych, ocena stanu świadomości, zapobieganie urazom oraz edukacja pacjenta w zakresie rozpoznawania objawów ostrzegawczych i technik zapobiegawczych.
ablacja, arytmia serca, bradyarytmia, bradykardia, częstoskurcz komorowy, drożność dróg oddechowych, dysfunkcja autonomiczna, fludrokortyzon, hiperwentylacja, hipoglikemia, hipotonia ortostatyczna, lek przeciwarytmiczny, midodryna, mineralokortykosteroid, napad padaczkowy, niedotlenienie, omdlenie, omdlenie sytuacyjne, omdlenie wazowagalne, pończochy uciskowe, przemijający atak niedokrwienny, rozrusznik serca, strukturalna choroba serca, tachyarytmia, test pochyleniowy, utrata przytomności, wszczepialny kardiowerter-defibrylator, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Tanakan 40 mg
Produkt leczniczy Tanakan zawiera 40 mg standaryzowanego wyciągu EGb761 z liści Ginkgo biloba, dostarczającego 8,8-10 mg flawonoidów, 1,1-1,4 mg ginkgolidów (A, B, C) oraz 1,0-1,3 mg bilobalidu. W 5-letnim badaniu klinicznym (GuidAge) u pacjentów powyżej 70. roku życia, stosujących Tanakan w dawce 120 mg dwa razy dziennie, najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były ból brzucha (3,3%), biegunka (6,1%) oraz zawroty głowy (9,0%). Częstość występowania działań niepożądanych była porównywalna z grupą placebo, z wyjątkiem nieznacznie wyższej częstości duszności (3,2% vs 1,8%) i omdlenia wazowagalnego (2,8% vs 1,8%). Działania niepożądane klasyfikowano według układów narządowych i częstości występowania, obejmując m.in. zaburzenia immunologiczne (nadwrażliwość, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy), neurologiczne (zawroty głowy, ból głowy, utrata przytomności) oraz żołądkowo-jelitowe (dyspepsja, nudności).
badanie kliniczne, biegunka, bilobalid, ból brzucha, ból głowy, ból nadbrzusza, duszność, dyspepsja, działanie niepożądane, egzema, ginkgolidy, glikozydy flawonowe, liść miłorzębu japońskiego, nadwrażliwość, nudność, obrzęk naczynioruchowy, omdlenie wazowagalne, pokrzywka, reakcja skórna, świąd, świąd uogólniony, utrata przytomności, wysypka, zaburzenie skóry i tkanki podskórnej, zaburzenie układu immunologicznego, zaburzenie układu nerwowego, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – ProHance 279,3 mg/ml
ProHance (gadoteridol), gadolinowy środek kontrastowy stosowany w rezonansie magnetycznym, wykazuje profil działań niepożądanych o niskiej częstości występowania, nie przekraczającej 2%. Działania niepożądane obejmują reakcje rzekomo-anafilaktyczne i anafilaktyczne, lęk, objawy neurologiczne (ból głowy, parestezje, zawroty głowy, drgawki, utrata przytomności), zaburzenia sercowo-naczyniowe (niemiarowość węzłowa, zatrzymanie czynności serca), oddechowe (kurcz krtani, duszność, bezdech), żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, ból brzucha), skórne (świąd, wysypka, obrzęk twarzy) oraz reakcje w miejscu podania (ból, osłabienie). Szczególną uwagę należy zwrócić na reakcje wazowagalne, które mogą prowadzić do omdlenia, oraz na ryzyko ostrej niewydolności nerek u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek. Wystąpiły także pojedyncze przypadki nerkopochodnego zwłóknienia układowego (NSF), głównie u pacjentów jednocześnie leczonych innymi gadolinowymi środkami kontrastowymi.
bezdech, bradykardia, chelat gadolinu, drgawki, duszność, gadoteridol, kurcz krtani, nerkopochodne zwłóknienie układowe, niedociśnienie, niemiarowość węzłowa, obrzęk języka, obrzęk płuc, obrzęk twarzy, omdlenie wazowagalne, ostra niewydolność nerek, parestezja, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja rzekomo-anafilaktyczna, reakcja wazowagalna, rezonans magnetyczny, środek kontrastowy, szum w uszach, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia koordynacji ruchowej, zaburzenie smaku, zapalenie dziąseł, zapalenie śluzówki nosa, zatrzymanie czynności serca, zatrzymanie oddychania, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Avaxim 160 U 160 jednostek antygenowych ELISA wirusa zapalenia wątroby typu A, szczep GBM/0,5 ml; 1 dawka (0,5 ml)
Szczepionka Avaxim 160 U przeciw wirusowemu zapaleniu wątroby typu A, zawierająca inaktywowany szczep GBM wirusa, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to miejscowy ból w miejscu wstrzyknięcia (bardzo często), astenia (bardzo często), bóle głowy, nudności, wymioty, biegunka, bóle mięśni i stawów oraz wysypki skórne (często). Objawy te mają zwykle charakter łagodny i przejściowy, ustępując samoistnie w ciągu kilku dni. Reakcje anafilaktyczne, choć o częstości nieznanej, stanowią poważne powikłanie wymagające natychmiastowej interwencji. Rzadko obserwuje się niewielkie, odwracalne podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych. Tolerancja szczepionki jest porównywalna u osób seropozytywnych i seronegatywnych, a działania niepożądane występują rzadziej po dawce uzupełniającej niż po pierwszej dawce.
astenia, Avaxim, działanie niepożądane, farmakowigilancja, guzek podskórny, inaktywowany szczep wirusa, nadwrażliwość, omdlenie wazowagalne, podwyższone enzymy wątrobowe, podwyższone transaminazy, pokrzywka, profil bezpieczeństwa, przeciwciała anty-HAV, reakcja anafilaktyczna, rumień, seronegatywność, seropozytywność, szczepionka przeciw WZW, tolerancja leku, wirusowe zapalenie wątroby typu A, wysypka ze świądem - Leksykon substancji czynnych
Gadoteridol – Działania niepożądane
Gadoteridol, zawarty w preparacie ProHance w stężeniu 279,3 mg/ml (0,5 mmol/ml), jest środkiem kontrastowym stosowanym w rezonansie magnetycznym, charakteryzującym się relatywnie dobrym profilem bezpieczeństwa. W badaniach klinicznych działania niepożądane występowały z częstością nieprzekraczającą 2%, a profil bezpieczeństwa był podobny u pacjentów dorosłych i pediatrycznych. Najczęściej obserwowane działania niepożądane dotyczą układu nerwowego (ból głowy, parestezje, zawroty głowy) oraz miejsc podania (ból, reakcje miejscowe). Szczególną uwagę należy zwrócić na reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaktyczne i rzekomo-anafilaktyczne, które mogą prowadzić do wstrząsu anafilaktycznego i zgonu. Reakcje wazowagalne, choć rzadkie, mogą powodować omdlenia i wymagają odróżnienia od reakcji nadwrażliwości w celu właściwego leczenia. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek zgłaszano przypadki ostrej niewydolności nerek, co wymaga szczególnej ostrożności przy stosowaniu gadoteridolu.
bradykardia, drgawka, działanie niepożądane, gadoteridol, kurcz krtani, nasilenie łzawienia, nerkopochodne zwłóknienie układowe, niemiarowość węzłowa, NSF, obrzęk płuc, obrzęk twarzy, omdlenie wazowagalne, ostra niewydolność nerek, parestezja, pokrzywka, profil bezpieczeństwa, ProHance, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja rzekomo-anafilaktyczna, reakcja wazowagalna, rezonans magnetyczny, środek kontrastowy, szum w uszach, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie koordynacji ruchowej, zaburzenie smaku, zapalenie śluzówki nosa, zatrzymanie czynności serca, zatrzymanie oddychania