stężenie diltiazemu w osoczu
Stężenie diltiazemu w osoczu jest kluczowym parametrem monitorowanym podczas terapii tym blokerem kanału wapniowego, stosowanym w leczeniu nadciśnienia tętniczego, choroby niedokrwiennej serca oraz zaburzeń rytmu serca. Zakres terapeutyczny stężenia diltiazemu w osoczu wynosi najczęściej 50-200 ng/ml, przy czym optymalne stężenie może różnić się w zależności od wskazań klinicznych i indywidualnej odpowiedzi pacjenta.
Monitorowanie stężenia diltiazemu w osoczu jest szczególnie istotne ze względu na jego wąski indeks terapeutyczny oraz znaczącą zmienność farmakokinetyki międzyosobniczą. Poziomy zbyt niskie mogą skutkować nieskutecznością terapeutyczną, podczas gdy zbyt wysokie wiążą się z ryzykiem działań niepożądanych, takich jak nadmierna bradykardia, hipotensja, zawroty głowy czy zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego.
Na stężenie diltiazemu w osoczu wpływają liczne czynniki, w tym: wiek pacjenta, funkcja wątroby (główne miejsce metabolizmu leku), interakcje z innymi lekami (zwłaszcza inhibitorami lub induktorami CYP3A4), formulacja leku (o natychmiastowym lub przedłużonym uwalnianiu) oraz compliance pacjenta. Oznaczenie stężenia należy wykonywać przed przyjęciem kolejnej dawki leku (stężenie minimalne), najlepiej po osiągnięciu stanu stacjonarnego, który występuje po około 2-3 dniach regularnego stosowania.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Oxycardil 120
Stosowanie diltiazemu w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zaburzeniami czynności lewej komory serca, bradykardią oraz blokiem przedsionkowo-komorowym I stopnia, ze względu na ryzyko zaostrzenia tych stanów, w tym bloku całkowitego. U pacjentów z osłabioną czynnością lewej komory, ciężką bradykardią lub niedociśnieniem istnieje podwyższone ryzyko ostrej niewydolności nerek spowodowanej hipoperfuzją nerkową, co wymaga ścisłego monitorowania funkcji nerek. Przed planowanym znieczuleniem ogólnym należy poinformować anestezjologa o stosowaniu diltiazemu, gdyż lek ten może nasilać zaburzenia kurczliwości mięśnia sercowego, przewodzenia i automatyzmu oraz potęgować hipotensję indukowaną przez środki anestetyczne.
antagonista wapnia, blok przedsionkowo-komorowy I stopnia, bradykardia, ciężka bradykardia, ciężkie niedociśnienie, depresja, diltiazem, dysfagia, efekt hipotensyjny, hipoperfuzja nerek, motoryka przewodu pokarmowego, niedobór sacharazy-izomaltazy, niedrożność jelit, nietolerancja fruktozy, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, osłabiona czynność lewej komory serca, ostra niewydolność nerek, stężenie diltiazemu w osoczu, węzeł zatokowo-przedsionkowy, zaburzenie kurczliwości mięśnia sercowego, zaburzenie przewodzenia w sercu, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Dilzem 180 retard
Terapia diltiazemem w dawce 180 mg (Dilzem 180 Retard) wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zaburzeniami czynności lewej komory serca, bradykardią oraz blokiem przedsionkowo-komorowym I stopnia, ze względu na ryzyko pogorszenia wydolności serca, zaostrzenia bradykardii i zaburzeń przewodzenia, w tym bloku całkowitego. Należy monitorować parametry hemodynamiczne oraz funkcję nerek, zwłaszcza u osób z istniejącą chorobą serca, ciężką bradykardią lub niedociśnieniem, gdyż odnotowano przypadki ostrej niewydolności nerek wynikającej z obniżonej perfuzji. Przed zabiegami operacyjnymi ze znieczuleniem ogólnym istotne jest poinformowanie anestezjologa o stosowaniu diltiazemu, ze względu na potencjalne nasilenie zaburzeń kurczliwości i przewodzenia mięśnia sercowego oraz interakcje z lekami rozszerzającymi naczynia krwionośne.
antagonista wapnia, blok całkowity, blok przedsionkowo-komorowy I stopnia, bradykardia, częstość akcji serca, depresja, diltiazem chlorowodorek, kurczliwość mięśnia sercowego, motoryka przewodu pokarmowego, naczynie krwionośne, niedociśnienie, niedrożność jelit, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, ostra niewydolność nerek, parametr hemodynamiczny, perfuzja nerek, perystaltyka jelit, środek anestetyczny, stężenie diltiazemu w osoczu, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, wydolność serca, zaburzenie czynności lewej komory serca, zaburzenie nastroju, zaburzenie przewodzenia w sercu, zapis EKG, znieczulenie ogólne