zwyrodnienie nabłonka przewodów żółciowych
Zwyrodnienie nabłonka przewodów żółciowych (ang. biliary epithelial degeneration) to patologiczna zmiana dotycząca komórek wyścielających przewody żółciowe. Proces ten charakteryzuje się postępującą utratą prawidłowej struktury i funkcji komórek nabłonkowych, co może prowadzić do zaburzeń przepływu żółci i rozwoju chorób dróg żółciowych.
Etiologia zwyrodnienia nabłonka przewodów żółciowych jest złożona i może być związana z różnymi czynnikami, w tym z procesami zapalnymi (cholangitis), autoimmunologicznymi (pierwotne zapalenie dróg żółciowych, PBC), toksycznymi uszkodzeniami (leki, alkohol), infekcjami oraz długotrwałym zastojem żółci. Zmiany zwyrodnieniowe mogą poprzedzać rozwój zwłóknienia, a w konsekwencji zwężeń dróg żółciowych.
W obrazie histopatologicznym zwyrodnienie nabłonka przewodów żółciowych manifestuje się jako utrata polaryzacji komórek, zmiany w cytoszkielecie, wakuolizacja cytoplazmy, kondensacja chromatyny jądrowej oraz apoptoza komórek. Diagnostyka obejmuje badania obrazowe (MRCP, ERCP), badania laboratoryjne oceniające funkcję wątroby oraz badanie histopatologiczne materiału biopsyjnego.
Leczenie zależy od przyczyny podstawowej i koncentruje się na eliminacji czynnika wywołującego, redukcji stanu zapalnego oraz przywróceniu prawidłowego przepływu żółci. W zaawansowanych przypadkach, gdy dochodzi do nieodwracalnych zmian strukturalnych i czynnościowych dróg żółciowych, może być konieczna interwencja endoskopowa lub chirurgiczna.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fromilid 125 mg/5 ml
Przedkliniczne badania toksyczności klarytromycyny (Fromilid 125 mg/5 ml) wykazały, że ostra toksyczność u młodych myszy i szczurów jest wyższa (LD50: myszy 1230-1290 mg/kg mc., szczury 1270-1330 mg/kg mc.) niż u dorosłych osobników (myszy około 2700 mg/kg mc., szczury około 3000 mg/kg mc.). Objawy toksyczności obejmowały zmniejszenie masy ciała, osłabienie odruchów ssania, krwawienia jelitowe oraz zmiany w płucach. W badaniach podostrych i przewlekłych na szczurach dawki nietoksyczne wynosiły odpowiednio 55 mg/kg mc./dobę i 50 mg/kg mc./dobę, podczas gdy dawki toksyczne to 200 mg/kg mc./dobę (podostre) i 150 mg/kg mc./dobę (przewlekłe), z objawami takimi jak zmniejszenie masy ciała, zmiany hematologiczne, zapalenia nerek oraz zwiększona masa wątroby. U psów rasy beagle dawka nietoksyczna wyniosła 100 mg/kg mc./dobę, a dawka toksyczna 300 mg/kg mc./dobę, przy czym obserwowano zmiany histopatologiczne w wątrobie.
badanie histopatologiczne, badanie płodności, badanie pośmiertne, działanie teratogenne, hematokryt, klarytromycyna, krwawienie z jelit, LD50, makrolidy, maksymalna dawka dobowa, mikroskop elektronowy, mutagenność, odruch ssania, rozszczep podniebienia, ślinotok, stężenie hemoglobiny, stłuszczenie hepatocytów, test Amesa, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, toksyczny wpływ, zawiesina doustna, zwyrodnienie nabłonka przewodów żółciowych