metabolit E-3174
Metabolit E-3174 to aktywny metabolit losartanu, selektywnego antagonisty receptora angiotensyny II typu 1 (AT1). Powstaje w wyniku biotransformacji losartanu w wątrobie przy udziale enzymów cytochromu P450, głównie CYP2C9 i CYP3A4. E-3174 charakteryzuje się 10-40 razy silniejszym działaniem farmakologicznym niż związek macierzysty oraz dłuższym okresem półtrwania wynoszącym około 6-9 godzin.
Mechanizm działania E-3174 polega na selektywnym blokowaniu wiązania angiotensyny II do receptora AT1, co prowadzi do zahamowania skurczu naczyń krwionośnych, zmniejszenia wydzielania aldosteronu oraz ograniczenia retencji sodu i wody. Metabolit ten odpowiada za większość efektów terapeutycznych losartanu stosowanego w leczeniu nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca oraz w nefroprotekcji u pacjentów z cukrzycą.
Istotne znaczenie kliniczne ma fakt, że polimorfizmy genetyczne enzymu CYP2C9 mogą wpływać na konwersję losartanu do E-3174, co może przekładać się na skuteczność terapeutyczną leku. Pacjenci będący tzw. wolnymi metabolizerami mogą wykazywać słabszą odpowiedź na leczenie losartanem z powodu zmniejszonej konwersji do aktywnego metabolitu.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Losartan Hydrochlorotiazyd Krka, zawierający losartan potasowy i hydrochlorotiazyd, wykazuje złożone właściwości farmakokinetyczne wynikające z obecności dwóch substancji czynnych. Losartan charakteryzuje się biodostępnością około 33% po podaniu doustnym, z Tmax wynoszącym około 1 godziny dla losartanu i 3-4 godzin dla aktywnego metabolitu (kwasu karboksylowego E-3174). Oba związki wiążą się silnie z białkami osocza (≥99%), a objętość dystrybucji losartanu wynosi 34 litry. Losartan ulega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu, z około 14% dawki przekształcanej w aktywny metabolit, podczas gdy hydrochlorotiazyd nie jest metabolizowany i wydalany jest w postaci niezmienionej (≥61% dawki w ciągu 24 godzin). Okres półtrwania losartanu wynosi około 2 godziny, aktywnego metabolitu 6-9 godzin, a hydrochlorotiazydu 5,6-14,8 godzin. Klirens osoczowy losartanu i jego metabolitu wynosi odpowiednio 600 ml/min i 50 ml/min, a klirens nerkowy 74 ml/min i 26 ml/min. Wydalanie losartanu odbywa się głównie drogą żółciowo-kałową (58%), a tylko 35% w moczu. Hydrochlorotiazyd jest szybko wydalany przez nerki.
AUC, bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biodostępność losartanu, efekt pierwszego przejścia, hemodializa, klirens nerkowy, klirens osoczowy, kwas karboksylowy, leczenie nerkozastępcze, losartan potasowy i hydrochlorotiazyd, marskość wątroby poalkoholowa, metabolit E-3174, nadciśnienie tętnicze, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent geriatryczny, procesy farmakokinetyczne, stężenie maksymalne, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie funkcji nerek, znakowanie węglem 14C -
Leksykon leków
Losartan Hydrochlorotiazyd Krka, dostępny w dawkach 50 mg + 12,5 mg oraz 100 mg + 25 mg, charakteryzuje się specyficzną farmakokinetyką. Losartan wykazuje około 33% biodostępności po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym po 1 godzinie, a jego aktywny metabolit po 3-4 godzinach. Oba związki wiążą się z białkami osocza w ≥99%, a objętość dystrybucji losartanu wynosi 34 litry. Metabolizm losartanu prowadzi do powstania aktywnego metabolitu (14% dawki), który ma okres półtrwania 6-9 godzin, podczas gdy losartan sam ma okres półtrwania około 2 godzin. Hydrochlorotiazyd nie ulega metabolizmowi i jest wydalany w postaci niezmienionej, z okresem półtrwania 5,6-14,8 godzin oraz wydalaniem ≥61% dawki z moczem w ciągu 24 godzin. Klirens osoczowy losartanu wynosi około 600 ml/min, a jego aktywnego metabolitu 50 ml/min, natomiast klirens nerkowy odpowiednio 74 ml/min i 26 ml/min. Farmakokinetyka losartanu i metabolitu jest liniowa do dawki 200 mg, a hemodializa nie usuwa ani losartanu, ani jego metabolitu, co ma znaczenie kliniczne w przypadku przedawkowania u pacjentów dializowanych.
AUC, bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biodostępność leku, dystrybucja leku, efekt pierwszego przejścia, hemodializa, hydroksylacja, klirens nerkowy, klirens osoczowy, losartan hydrochlorotiazyd, marskość wątroby poalkoholowa, metabolit aktywny, metabolit E-3174, metabolizm leku, nadciśnienie tętnicze, okres półtrwania leku, tetrazologlukuronid, wchłanianie leku, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie leku
