leukoencefalopatia toksyczna
Leukoencefalopatia toksyczna to schorzenie ośrodkowego układu nerwowego charakteryzujące się uszkodzeniem białej substancji mózgu (istoty białej) wskutek działania substancji toksycznych. Patologia ta może rozwinąć się w odpowiedzi na ekspozycję na różne czynniki chemiczne, w tym niektóre leki przeciwnowotworowe (np. metotreksat podawany dokanałowo), narkotyki (zwłaszcza heroinę przyjmowaną wziewnie), środki owadobójcze, rozpuszczalniki organiczne czy metale ciężkie.
Klinicznie leukoencefalopatia toksyczna może manifestować się szerokim spektrum objawów neurologicznych, obejmujących zaburzenia funkcji poznawczych, zmianę stanu psychicznego, deficyty neurologiczne, napady drgawkowe, a w ciężkich przypadkach śpiączkę i zgon. Diagnostyka opiera się głównie na badaniach neuroobrazowych, gdzie w MRI obserwuje się charakterystyczne hiperintensywne zmiany w istocie białej w obrazach T2-zależnych i FLAIR.
Leczenie leukoencefalopatii toksycznej koncentruje się przede wszystkim na eliminacji czynnika wywołującego oraz postępowaniu objawowym. Rokowanie jest zróżnicowane i zależy od rozległości uszkodzeń, czasu trwania ekspozycji na toksynę oraz szybkości wdrożenia leczenia. W niektórych przypadkach możliwe jest częściowe lub całkowite ustąpienie zmian po usunięciu czynnika toksycznego, jednak rozległe uszkodzenia mogą prowadzić do trwałych deficytów neurologicznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Capecitabine Glenmark 500 mg
Analiza danych klinicznych obejmująca ponad 3000 pacjentów stosujących kapecytabinę w monoterapii i terapii skojarzonej wykazała spójny profil bezpieczeństwa leku, szczególnie w leczeniu raka piersi z przerzutami, raka jelita grubego z przerzutami oraz w terapii uzupełniającej raka okrężnicy. Najczęściej obserwowane działania niepożądane (NDL) to zaburzenia przewodu pokarmowego (biegunka, nudności, wymioty, zapalenie jamy ustnej), zespół ręka-stopa (erytrodyzestezja dłoniowo-podeszwowa), zmęczenie, jadłowstręt, kardiotoksyczność, nasilenie dysfunkcji nerek u pacjentów z istniejącymi zaburzeniami oraz zakrzepica i zatorowość. Częstość występowania NDL klasyfikowana jest według standardowego systemu: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) oraz bardzo rzadko (<1/10 000). Szczegółowa analiza na podstawie trzech dużych badań klinicznych (M66001, SO14695, SO14796) z udziałem ponad 1900 pacjentów pozwoliła na precyzyjne określenie i uporządkowanie NDL według układów narządowych i częstości występowania.
białkomocz, biegunka, cholestatyczne zapalenie wątroby, dusznica bolesna, dysfagia, erytrodyzestezja dłoniowo-podeszwowa, gorączka neutropeniczna, hiperbilirubinemia, hipertriglicerydemia, hipokaliemia, kandydoza jamy ustnej, kapecytabina, kardiotoksyczność, krwiomocz, leukoencefalopatia toksyczna, leukopenia, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, migotanie komór, migotanie przedsionków, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, odma opłucnowa, pancytopenia, rak jelita grubego z przerzutami, rak piersi z przerzutami, toczeń rumieniowaty skórny, torsade de pointes, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zakrzepica i zatorowość, zakrzepica żył głębokich, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie jamy ustnej, zapalenie trzustki, zatorowość płucna, zespół ręka-stopa, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Nalokson – Przedawkowanie
Nalokson jest antagonistą receptorów opioidowych stosowanym głównie do odwracania depresji oddechowej wywołanej przez opioidy. Preparaty zawierające nalokson, zarówno samodzielne (np. Naloxone Accord) jak i złożone z oksykodonem (Enolwen, Oxyduo), cechują się szerokim indeksem terapeutycznym. W badaniach klinicznych dawki do 10 mg podawane dożylnie były dobrze tolerowane bez działań niepożądanych. Przedawkowanie samego naloksonu jest mało prawdopodobne, natomiast w preparatach złożonych objawy przedawkowania najczęściej wynikają z działania oksykodonu i obejmują miozę, depresję oddechową (częstość oddechów <12/min), senność, zwiotczenie mięśni, bradykardię oraz hipotensję (ciśnienie skurczowe <90 mmHg). Ciężkie przypadki mogą prowadzić do śpiączki, niekardiogennego obrzęku płuc, niewydolności krążenia, a nawet zgonu. Rzadkim, ale poważnym powikłaniem jest toksyczna leukoencefalopatia.
agonista receptorów opioidowych, antagonista opioidów, antagonista receptorów opioidowych, bradykardia, chlorowodorek naloksonu, depresja oddechowa, hipotensja, hipotonia mięśniowa, indeks terapeutyczny, lek wazopresyjny, leukoencefalopatia toksyczna, mioza, niewydolność krążenia, niewydolność oddechowa, obrzęk płuc niekardiogenny, oksykodon, płukanie żołądka, przedawkowanie opioidów, przedłużone uwalnianie, uszkodzenie istoty białej, wentylacja mechaniczna, wlew dożylny, wstrząs krążeniowy, zespół odstawienia opioidowego - Leksykon substancji czynnych
Metadon – Działania niepożądane
Metadon, stosowany w terapii uzależnień i leczeniu bólu, wykazuje działania niepożądane typowe dla opioidów, z najpoważniejszymi dotyczącymi układu oddechowego i sercowo-naczyniowego. Depresja oddechowa, występująca niezbyt często, może prowadzić do zatrzymania oddechu i śmierci, szczególnie przy wysokich dawkach i w początkowej fazie leczenia. Ryzyko wydłużenia odstępu QT i torsade de pointes, choć rzadkie, stanowi poważne zagrożenie kardiologiczne, nasilane przez hipokaliemię, hipomagnezemię oraz współistniejące choroby serca. Najczęstsze działania niepożądane to nudności i wymioty (około 20% pacjentów), zaparcia, sedacja, zawroty głowy oraz nadmierne pocenie się. Długotrwałe stosowanie może prowadzić do uzależnienia fizycznego i zespołu abstynencyjnego o łagodniejszym, lecz dłuższym przebiegu niż przy innych opioidach.
bradykardia, depresja oddechowa, dysforia, działanie antydiuretyczne, euforia, ginekomastia, halucynacje, hipoglikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, leukoencefalopatia toksyczna, mlekotok, nadmierne pocenie, niedociśnienie ortostatyczne, niedrożność jelit, nudności i wymioty, obrzęk płuc, oczopląs, skurcz dróg moczowych, torsade de pointes, trombocytopenia, uzależnienie fizyczne, wydłużenie odstępu QT, wysypka, zaburzenia endokrynologiczne, zaparcia, zatrzymanie akcji serca, zatrzymanie moczu, zatrzymanie oddechu, zatrzymanie płynów, zawroty głowy, zespół abstynencyjny, zespół ośrodkowego bezdechu sennego, zespół serotoninowy, zwężenie źrenic - Leksykon leków
Przedawkowanie – Durogesic 12 mcg/h
Przedawkowanie systemu transdermalnego Durogesic, zawierającego fentanyl w dawkach od 12 μg/h do 100 μg/h (odpowiednio 2,1 mg do 16,8 mg substancji czynnej na plaster), stanowi stan zagrożenia życia, głównie z powodu depresji ośrodka oddechowego. Mechanizmy przedawkowania obejmują stosowanie zbyt wielu plastrów jednocześnie, niewłaściwą wymianę, uszkodzenie plastra lub ekspozycję na ciepło, co zwiększa uwalnianie fentanylu. Objawy kliniczne to m.in. depresja oddechowa (częstość oddechów <8/min), sedacja, bradykardia (<60/min), hipotensja, hipotermia (<35°C), sztywność mięśniowa, skurcz oskrzeli, mioza oraz nudności i wymioty. Szczególnie narażone są osoby starsze, z niewydolnością wątroby lub nerek, chorobami układu oddechowego oraz przyjmujące inne leki depresyjne na OUN.
astma, bradykardia, choroby układu oddechowego, depresja oddechowa, duszność, fentanyl, hipotensja, hipotermia, istota biała mózgu, leukoencefalopatia toksyczna, mioza, nalokson, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nudności i wymioty, okres półtrwania leku, plaster z fentanylem, POChP, receptor opioidowy, sinica, skurcz oskrzeli, system transdermalny, sztywność mięśniowa, tkanka tłuszczowa, układ przywspółczulny, zaburzenia świadomości - Leksykon substancji czynnych
Fentanyl – Przedawkowanie
Fentanyl, jako silny syntetyczny opioid o wąskim indeksie terapeutycznym, niesie wysokie ryzyko przedawkowania, które manifestuje się głównie depresją ośrodka oddechowego, prowadzącą do zahamowania oddechu i potencjalnie zagrażającemu życiu bezdechowi. Objawy przedawkowania obejmują również zaburzenia świadomości (od senności do śpiączki), niedociśnienie tętnicze, bradykardię, sztywność mięśni utrudniającą wentylację, oddech Cheyne’a-Stokesa, toksyczną leukoencefalopatię oraz zatrzymanie krążenia. Szczególnie niebezpieczne jest przedawkowanie u pacjentów opioid-naive, u których nawet niewielkie dawki mogą wywołać ciężką depresję oddechową. Warto podkreślić, że czas działania naloksonu (30-81 minut) jest krótszy niż fentanylu, co wymaga powtarzania dawek antagonisty opioidów lub stosowania ciągłego wlewu.
antagonista opioidowy, bezdech, bradykardia, depresja oddechowa, dezorientacja, fentanyl, hipotensja, hipotermia, hipowolemia, indeks terapeutyczny, kwasica oddechowa, lek wazoaktywny, lek zwiotczający mięśnie, leukoencefalopatia toksyczna, nalokson, niedociśnienie tętnicze, niedotlenienie mózgu, niedotlenienie tkanki, niewydolność serca, niewydolność wielonarządowa, nudności i wymioty, oddech Cheyne’a-Stokesa, opioid, pień mózgu, receptor opioidowy, receptor μ, rurka dotchawicza, rurka ustno-gardłowa, sinica, sztywność mięśniowa, tabletki podpoliczkowe, wentylacja wspomagana, wyrzut katecholamin, zaburzenia świadomości, zachłystowe zapalenie płuc, zatrzymanie krążenia, zespół odstawienia