niewydolność oddychania
Niewydolność oddechowa to stan kliniczny, w którym układ oddechowy nie jest w stanie zapewnić prawidłowej wymiany gazowej, co prowadzi do hipoksemii (obniżone ciśnienie parcjalne tlenu we krwi tętniczej) i/lub hiperkapnii (podwyższone ciśnienie parcjalne dwutlenku węgla we krwi tętniczej). Rozróżnia się niewydolność oddechową ostrą i przewlekłą w zależności od czasu trwania oraz szybkości rozwoju objawów.
Niewydolność oddechowa może być klasyfikowana jako hipoksemiczna (typ I), gdy PaO2 wynosi poniżej 60 mmHg przy oddychaniu powietrzem atmosferycznym, lub hiperkapniczna (typ II), gdy PaCO2 przekracza 45 mmHg. Przyczyny obejmują schorzenia miąższu płucnego, zaburzenia wentylacji pęcherzykowej, dysfunkcje układu nerwowo-mięśniowego, patologie ściany klatki piersiowej oraz choroby dróg oddechowych.
Diagnostyka niewydolności oddechowej opiera się na badaniu podmiotowym, przedmiotowym oraz badaniach dodatkowych, z których najważniejsze to gazometria krwi tętniczej, badania obrazowe klatki piersiowej oraz badania czynnościowe układu oddechowego. Leczenie zależy od przyczyny i obejmuje tlenoterapię, wspomaganie wentylacji metodami nieinwazyjnymi i inwazyjnymi oraz leczenie choroby podstawowej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Rudotel
Podczas terapii medazepamem (Rudotel) konieczna jest ścisła kontrola pacjentów, zwłaszcza w początkowym okresie leczenia, ze względu na ryzyko przedawkowania i wystąpienia działań niepożądanych. Szczególną ostrożność należy zachować u osób w wieku podeszłym, z niewydolnością krążenia, oddychania, zaburzeniami czynności wątroby i nerek oraz u pacjentów ze schorzeniami organicznymi mózgu. Zaleca się obserwację pacjentów przez co najmniej 1 godzinę po podaniu leku w warunkach ambulatoryjnych oraz unikanie spożywania alkoholu. Długotrwałe stosowanie medazepamu wiąże się z ryzykiem uzależnienia psychicznego i fizycznego, a nagłe odstawienie może wywołać zespół odstawienia z objawami takimi jak lęk, niepokój ruchowy, halucynacje czy napady padaczkowe. W celu minimalizacji ryzyka amnezji następczej pacjent powinien zapewnić sobie 7-8 godzin nieprzerwanego snu po przyjęciu leku.
agresja, amnezja następcza, ataksja, depersonalizacja, depresja dwubiegunowa, depresja oddechowa, derealizacja, encefalopatia, fotofobia, halucynacja, hipowentylacja, jaskra zamkniętego kąta, koszmar senny, majaczenie, medazepam, napad padaczkowy, napad wściekłości, niedobór laktazy, niepokój ruchowy, nietolerancja galaktozy, niewydolność krążenia, niewydolność oddychania, objaw psychotyczny, opioid, parestezje, pochodne benzodiazepiny, przeczulica słuchowa, psychoza, schorzenie organiczne mózgu, śpiączka, spowolnienie psychoruchowe, stan splątania, tolerancja na leki, uzależnienie fizyczne, uzależnienie od leków, uzależnienie psychiczne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół odstawienia, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy