białka osocza
Białka osocza to różnorodne białka krążące we krwi, stanowiące ważny element diagnostyki laboratoryjnej. Głównym białkiem osocza jest albumina (około 60%), która odpowiada za utrzymanie ciśnienia onkotycznego oraz transport różnych substancji, w tym leków i hormonów. Pozostałe frakcje to globuliny (alfa, beta i gamma) oraz fibrynogen.
Stężenie białka całkowitego w osoczu u dorosłych wynosi zwykle 6,0-8,0 g/dl. Zmiany w stężeniu i proporcjach białek osocza mogą wskazywać na różne stany patologiczne – hipoproteinemia występuje w chorobach wątroby, nefropatii, niedożywieniu, a hiperproteinemia w odwodnieniu lub gammapatiach monoklonalnych.
Diagnostyka białek osocza obejmuje oznaczenie białka całkowitego, elektroforezę białek, immunoelektroforezę oraz oznaczenia specyficznych białek (np. CRP, albuminy, transferyny). Szczególne znaczenie ma analiza białek ostrej fazy, których stężenie zmienia się w odpowiedzi na stany zapalne, infekcje czy urazy tkanek.
W praktyce klinicznej monitorowanie białek osocza jest przydatne w diagnostyce i monitorowaniu chorób wątroby, nerek, chorób autoimmunologicznych, szpiczaka mnogiego oraz w ocenie stanu odżywienia pacjenta. Interpretacja wyników zawsze powinna uwzględniać obraz kliniczny pacjenta oraz inne parametry laboratoryjne.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tracrium 10 mg/ml
Atrakuriowy bezylan, substancja czynna Tracrium (10 mg/ml), wykazuje liniową farmakokinetykę w dawkach 0,3-0,6 mg/kg mc., z okresem półtrwania eliminacji około 20 minut i objętością dystrybucji 0,16 l/kg. Lek wiąże się z białkami osocza w 82%, co wpływa na jego biodostępność. Metabolizm atrakurium odbywa się głównie przez nieenzymatyczną reakcję Hofmanna oraz hydrolizę estrową katalizowaną przez nieswoiste esterazy, niezależnie od funkcji nerek i wątroby, co czyni go bezpiecznym u pacjentów z ich niewydolnością. Powstają dwa nieaktywne metabolity: laudanozyna i alkohol czwartorzędowy, które nie wykazują działania blokującego przewodnictwo nerwowo-mięśniowe.
alkohol czwartorzędowy, atrakuriowy bezylan, białka osocza, biodostępność, biotransformacja leku, blokada nerwowo-mięśniowa, eliminacja Hofmanna, esterazy, hydroliza estrowa, krańcowa niewydolność nerek, laudanozyna, objętość dystrybucji, oddział intensywnej terapii, okres półtrwania, przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, reakcja Hofmanna, Tracrium, właściwości farmakokinetyczne - Leksykon leków
Przedawkowanie – Dipper-Mono 160 mg
Przedawkowanie walsartanu zawartego w preparacie Dipper-Mono (160 mg) prowadzi do krytycznego niedociśnienia tętniczego, które może skutkować zaburzeniami świadomości, zapaścią krążeniową oraz wstrząsem zagrażającym życiu. Mechanizm toksyczny opiera się na nadmiernej blokadzie receptorów angiotensyny II, co powoduje rozszerzenie naczyń i spadek oporu obwodowego, a w konsekwencji niedostateczną perfuzję narządów. Objawy kliniczne obejmują drastyczny spadek ciśnienia tętniczego poniżej wartości krytycznych, splątanie, senność, utratę przytomności, a w ciężkich przypadkach niewydolność wielonarządową. Diagnostyka powinna uwzględniać szybkie rozpoznanie stanu hemodynamicznego i monitorowanie parametrów życiowych.
antagonista receptora angiotensyny II, białka osocza, farmakokinetyka, hemodializa, koloid, krystaloid, lek inotropowy, lek wazopresyjny, niedociśnienie tętnicze, niewydolność wielonarządowa, oddział intensywnej terapii, opór obwodowy, parametry hemodynamiczne, parametry życiowe, rzut serca, stan zagrożenia życia, ukrwienie mózgu, walsartan, wstrząs, zaburzenie hemodynamiczne, zaburzenie świadomości, zapaść krążeniowa - Leksykon substancji czynnych
Sodu (S)-mleczan – Przedawkowanie
Przedawkowanie sodu (S)-mleczanu, stosowanego m.in. w roztworach do dializy otrzewnowej (balance 4,25% z 4,25% glukozą i wapniem 1,75 mmol/l) oraz w infuzjach (Geloplasma), prowadzi do poważnych zaburzeń homeostazy. W dializie otrzewnowej nadmierna ilość roztworu lub zbyt częste wymiany mogą wywołać odwodnienie i zaburzenia elektrolitowe (Na+, K+, Ca2+, Mg2+), natomiast w infuzjach dożylnych skutkiem jest przeciążenie układu krążenia, obniżenie hematokrytu, rozcieńczenie białek osocza oraz obrzęk płuc. Objawy kliniczne obejmują m.in. pragnienie, suchość błon śluzowych, hipotensję, tachykardię, duszność, a także groźne dla życia objawy mocznicy i dekompensacji krążenia. Diagnostyka powinna uwzględniać badania laboratoryjne (elektrolity, morfologia, parametry nerkowe, równowaga kwasowo-zasadowa), obrazowe (RTG klatki piersiowej, USG) oraz czynnościowe (EKG, bilans płynów, ciśnienie tętnicze).
badanie ultrasonograficzne, białka osocza, ciśnienie onkotyczne, dekompensacja krążenia, dializa otrzewnowa, diuretyk, dysbalans elektrolitów, encefalopatia mocznicowa, furosemid, hematokryt, hemodializa, hipoksemia, hipotensja, homeostaza, leczenie nerkozastępcze, lek inotropowy, mocznica, niewydolność serca, obrzęk płuc, odwodnienie, płyn dializacyjny, przeciążenie układu krążenia, przekrwienie żylne, przestrzeń pozanaczyniowa, przewodnienie, równowaga kwasowo-zasadowa, roztwór do dializy otrzewnowej, roztwór do infuzji, rtg klatki piersiowej, sodu (S)-mleczan, środek moczopędny, stężenie elektrolitów, suchość błon śluzowych, tachykardia, tlenoterapia, transport tlenu, wentylacja mechaniczna, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia świadomości, zastój w krążeniu małym - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Silodosin MSN 8 mg
Farmakokinetyka sylodosyny u dorosłych mężczyzn z łagodnym rozrostem gruczołu krokowego (BPH) cechuje się liniowością w dawkach od 0,1 do 48 mg/dobę, z szybkim osiąganiem stanu równowagi dynamicznej (3 dni dla sylodosyny, 5 dni dla glukuronidu sylodosyny). Po podaniu 8 mg/dobę sylodosyny maksymalne stężenie (Cmax) wynosi średnio 87±51 ng/ml, czas do osiągnięcia Cmax (tmax) to 2,5 godziny, a pole pod krzywą (AUC) 433±286 ng•h/ml. Bezwzględna dostępność biologiczna wynosi około 32%, a lek jest substratem P-glikoproteiny, co wpływa na jego biodostępność. Spożycie pokarmu obniża Cmax o około 30% i wydłuża tmax o około 1 godzinę, nie wpływając istotnie na AUC. Sylodosyna wykazuje ograniczoną dystrybucję (objętość dystrybucji 0,81 l/kg), silne wiązanie z białkami osocza (96,6%) oraz intensywny metabolizm głównie przez UGT2B7, dehydrogenazy alkoholową i aldehydową oraz CYP3A4. Główny metabolit, glukuronid sylodosyny (KMD-3213G), osiąga stężenia około czterokrotnie wyższe niż lek macierzysty i ma dłuższy okres półtrwania (~24 h). Sylodosyna nie wykazuje potencjału do indukcji ani hamowania enzymów CYP450, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych.
białka osocza, CYP3A4, cytochrom P450, dysfagia, efekt pierwszego przejścia, encefalopatia wątrobowa, glukuronid sylodosyny, glukuronidacja, klirens ogólnoustrojowy, koniugat glukuronidowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, niedociśnienie ortostatyczne, objętość dystrybucji, okres półtrwania, P-glikoproteina, parametry farmakokinetyczne, skala Child-Pugh, stężenie w osoczu, wodobrzusze, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Aciclovir Hikma 250 mg
Farmakokinetyka dożylnego acyklowiru (Aciclovir Hikma) charakteryzuje się dawkowaniem zależnym od masy ciała, z osiąganiem stężeń maksymalnych (Css max) w osoczu odpowiednio: 22,7 µmol (5,1 µg/ml) dla 2,5 mg/kg, 43,6 µmol (9,8 µg/ml) dla 5 mg/kg oraz 92 µmol (20,7 µg/ml) dla 10 mg/kg u dorosłych po jednogodzinnej infuzji. Profil farmakokinetyczny u dzieci powyżej 1. roku życia jest zbliżony do dorosłych, natomiast u noworodków i niemowląt (0-3 miesiące) stężenia maksymalne wynoszą od 61,2 µmol (13,8 µg/ml) przy dawce 10 mg/kg do 83,5 µmol (18,8 µg/ml) przy dawce 15 mg/kg, podawanych co 8 godzin. Acyklowir wykazuje dobrą penetrację do płynu mózgowo-rdzeniowego (około 50% stężenia osoczowego) oraz niskie wiązanie z białkami osocza (9-33%), co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Okres półtrwania u dorosłych wynosi około 2,9 godziny, a lek jest eliminowany głównie przez nerki w postaci niezmienionej, z udziałem zarówno filtracji kłębuszkowej, jak i wydzielania kanalikowego.
9-karboksymetoksymetyloguanina, acyklowir, białka osocza, faza eliminacji, hemodializa, infuzja dożylna, interakcja farmakologiczna, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens ustrojowy, okres półtrwania, otyłość patologiczna, płyn mózgowo-rdzeniowy, podeszły wiek, populacja pediatryczna, profil farmakokinetyczny, przesączanie kłębuszkowe, przewlekła niewydolność nerek, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, terapia przeciwwirusowa, właściwości farmakokinetyczne, wydzielanie kanalikowe - Leksykon substancji czynnych
Alfa-escyna – Właściwości farmakokinetyczne
Alfa-escyna, będąca główną substancją czynną preparatów AESCIN (tabletki powlekane 20 mg oraz żel o stężeniu 20 mg/g z dodatkiem salicylanu dwuetyloaminy 50 mg/g i heparyny 50 j.m./g), charakteryzuje się dobrą biodostępnością po podaniu doustnym, co przekłada się na skuteczność terapeutyczną. Substancja wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza, co wpływa na jej farmakokinetykę, w tym czas działania i dystrybucję, a także potencjalne interakcje lekowe. Metabolizm alfa-escyny prowadzi do powstania metabolitów eliminowanych głównie dwoma drogami: z żółcią oraz z moczem, co zapewnia efektywne usuwanie substancji nawet przy zaburzeniach funkcji nerek lub wątroby.
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Apo-Atorva 10 mg
Przedawkowanie atorwastatyny, stosowanej w dawkach 10 mg, 20 mg lub 40 mg, stanowi poważny stan kliniczny wymagający natychmiastowej interwencji. Objawy przedawkowania obejmują zaburzenia funkcji wątroby (wzrost AspAT, AlAT), uszkodzenie mięśni (podwyższona kinaza kreatynowa – CK), rabdomiolizę, zaburzenia elektrolitowe (hiperkaliemia, hipokalcemia, hiperfosfatemia) oraz ostrą niewydolność nerek (wzrost kreatyniny i mocznika, zmniejszenie diurezy). Monitorowanie powinno obejmować regularne oznaczanie enzymów wątrobowych, aktywności CK, parametrów nerkowych oraz elektrolitów, co pozwala na wczesne wykrycie powikłań i odpowiednie dostosowanie terapii.
aminotransferazy, atorwastatyna, białka osocza, ból mięśniowy, enzymy wątrobowe, hepatotoksyczność, hiperfosfatemia, hiperkaliemia, hipokalcemia, kinaza kreatynowa, leczenie nerkozastępcze, mioglobinuria, ostra niewydolność nerek, parametry funkcji wątroby, rabdomioliza, stan kliniczny, uszkodzenie hepatocytów, zaburzenia elektrolitowe - Leksykon leków
Przedawkowanie – Suvardio 5 mg
Przedawkowanie rozuwastatyny, substancji czynnej leku Suvardio, wymaga natychmiastowej interwencji medycznej, choć nie istnieje specyficzne antidotum ani ustalony protokół leczenia. Objawy przedawkowania obejmują zaburzenia funkcji wątroby (podwyższenie AspAT, AlAT, bilirubiny), miopatię (bóle mięśniowe, osłabienie) oraz ryzyko rabdomiolizy, która może prowadzić do niewydolności nerek. Kluczowe jest regularne monitorowanie parametrów biochemicznych, w tym enzymów wątrobowych oraz poziomu kinazy kreatynowej (CK), a także funkcji nerek i stężenia mioglobiny.
antidotum, białka osocza, enzymy wątrobowe, funkcja nerek, funkcja wątroby, hemodializa, hepatocyty, kinaza kreatynowa, leczenie objawowe, leczenie podtrzymujące, mioglobina, miopatia, monitoring biochemiczny, monitorowanie pacjenta, niewydolność nerek, oddział intensywnej terapii, parametry wątrobowe, rabdomioliza, rozuwastatyna, uszkodzenie mięśni - Leksykon leków
Przedawkowanie – Alfurion 10 mg
Przedawkowanie alfuzosyny chlorowodorku, szczególnie w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu (Alfurion 10 mg), stanowi stan zagrożenia życia wymagający hospitalizacji i intensywnego nadzoru medycznego. Kluczowe jest wdrożenie standardowych procedur leczniczych, w tym dożylne podanie płynów oraz stosowanie leków naczynioskurczowych w przypadku ciężkiego niedociśnienia tętniczego, zwłaszcza ortostatycznego. Pozycja leżąca na wznak jest rekomendowana w celu zmniejszenia ryzyka niedociśnienia ortostatycznego. Ze względu na wysokie wiązanie alfuzosyny z białkami osocza, hemodializa nie jest skuteczną metodą eliminacji leku. Wczesne płukanie żołądka oraz podanie węgla aktywnego mogą ograniczyć dalsze wchłanianie substancji czynnej.
alfuzosyna chlorowodorek, białka osocza, ciśnienie tętnicze krwi, czynność elektryczna serca, funkcje nerek i wątroby, hemodializa, lek naczynioskurczowy, mięśnie gładkie naczyń, monitorowanie ciśnienia tętniczego, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, omdlenie, perfuzja narządowa, płukanie żołądka, receptory α-adrenergiczne, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, tachykardia odruchowa, węgiel aktywny, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia rytmu serca, zawroty głowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Darunavir Accord 75 mg
Przedawkowanie darunawiru w skojarzeniu z niską dawką rytonawiru jest rzadkością kliniczną, a dostępne dane pochodzą głównie z badań na zdrowych ochotnikach, gdzie podawano dawki do 3200 mg darunawiru w postaci roztworu doustnego oraz do 1600 mg w tabletkach z rytonawirem bez istotnych działań niepożądanych. W przypadku przedawkowania nie istnieje swoiste antidotum, a leczenie opiera się na monitorowaniu parametrów życiowych (ciśnienie tętnicze, tętno, częstość oddechów, temperatura), ocenie stanu klinicznego oraz leczeniu objawowym i podtrzymującym funkcje życiowe. Ze względu na wysokie wiązanie darunawiru z białkami osocza, hemodializa nie jest skuteczną metodą eliminacji leku i nie jest zalecana.
badanie EKG, białka osocza, bilirubina, darunawir, darunawir z rytonawirem, dializoterapia, działania niepożądane, elektrolity, enzymy wątrobowe, funkcja nerek, funkcja wątroby, hemodializa, hiperglikemia, kreatynina, mocznik, morfologia krwi, parametry życiowe, profil lipidowy, reakcja skórna, uszkodzenie wątroby, wysypka skórna, zaburzenia lipidowe, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia świadomości, zaburzenia żołądkowo-jelitowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fulvestrant Sandoz 250 mg/5 ml
Fulwestrant Sandoz podawany domięśniowo w dawce 500 mg charakteryzuje się powolnym wchłanianiem z osiągnięciem maksymalnego stężenia (Cmax) około 25,1 ng/ml po około 5 dniach oraz stabilizacją stężeń w osoczu w ciągu pierwszego miesiąca terapii. Średnia wartość AUC wynosi 475 ng⋅dni/ml, a Cmin 16,3 ng/ml, z około 3-krotną różnicą między stężeniem maksymalnym a minimalnym. Lek wykazuje dużą pozorną objętość dystrybucji (3-5 l/kg) i silne wiązanie z białkami osocza (99%), głównie z lipoproteinami VLDL, LDL i HDL. Metabolizm fulwestrantu obejmuje przemiany podobne do endogennych steroidów, z udziałem CYP3A4 oraz innych enzymów pozacytochromowych, a lek nie wykazuje hamowania izoenzymów CYP450, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych. Eliminacja zachodzi głównie przez metabolity wydalane z kałem, z klirensem 11±1,7 ml/min/kg i długim okresem półtrwania około 50 dni.
białka osocza, cytochrom P450, enzym CYP3A4, farmakokinetyka, fulwestrant, HDL, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens, LDL, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podanie domięśniowe, przedwczesne dojrzewanie płciowe, SHBG, stan stacjonarny, stężenie osoczowe, VLDL, zespół McCune’a-Albrighta - Leksykon leków
Przedawkowanie – Gliclada 30 mg
Przedawkowanie gliklazydu (Gliclada) 30 mg, leku z grupy sulfonylomoczników o zmodyfikowanym uwalnianiu, prowadzi do nadmiernego wydzielania insuliny i ryzyka hipoglikemii, która może mieć przebieg od umiarkowanego do ciężkiego. Umiarkowana hipoglikemia charakteryzuje się objawami adrenergicznymi (drżenie, potliwość, tachykardia), głodem, niepokojem i brakiem utraty świadomości oraz objawów neurologicznych. W takich przypadkach zaleca się doustne podanie węglowodanów, modyfikację dawki leku i diety oraz ścisłe monitorowanie pacjenta do ustabilizowania glikemii.
białka osocza, ciężka hipoglikemia, dializoterapia, drgawki, glikemia, gliklazyd, hipoglikemia, komórki beta trzustki, objawy adrenergiczne, objawy neurologiczne, pochodna sulfonylomocznika, podanie węglowodanów, potliwość, roztwór glukozy, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu, tachykardia, umiarkowana hipoglikemia, wydzielanie insuliny - Leksykon leków
Interakcje leku – Gliclazide Medreg 60 mg
Gliklazyd, pochodna sulfonylomocznika stosowana w terapii cukrzycy typu 2, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco wpływać na ryzyko hipoglikemii lub hiperglikemii. Szczególnie istotne jest całkowite przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania z mikonazolem (w tym żelem do jamy ustnej) oraz bezwzględny zakaz spożywania alkoholu, ze względu na wysokie ryzyko ciężkiej hipoglikemii i śpiączki hipoglikemicznej. Fenylbutazon, poprzez wypieranie gliklazydu z białek osocza i zmniejszenie jego wydalania, może nasilać działanie hipoglikemizujące, co wymaga modyfikacji dawki gliklazydu i monitorowania glikemii. Ponadto, inne leki przeciwcukrzycowe (insulina, metformina, inhibitory DPP-4, agoniści GLP-1), beta-adrenolityki, flukonazol, inhibitory ACE, inhibitory MAO, sulfonamidy, klarytromycyna oraz niesteroidowe leki przeciwzapalne mogą potęgować efekt hipoglikemizujący gliklazydu, co wymaga ostrożności i regularnej kontroli glikemii.
agoniści GLP-1, beta-2-mimetyki, beta-adrenolityki, białka osocza, chlorpromazyna, cukrzyca typu 2, danazol, działanie diabetogenne, działanie hipoglikemizujące, fenylbutazon, fluorochinolony, gliklazyd, glikokortykosteroidy, glukoneogeneza wątrobowa, hipoglikemia, homeostaza glukozy, inhibitory ACE, inhibitory DPP-4, inhibitory MAO, kwasica ketonowa, leki przeciwzakrzepowe, mikonazol, NLPZ, pochodne sulfonylomocznika, samokontrola glikemii, śpiączka hipoglikemiczna - Leksykon leków
Przedawkowanie – Diclac 75 Duo 75 mg
Przedawkowanie diklofenaku sodowego w postaci tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu Diclac 75 Duo, zawierających 12,5 mg frakcji szybko uwalnianej oraz 62,5 mg frakcji wolno uwalnianej, może prowadzić do wieloukładowych powikłań klinicznych. Objawy przedawkowania obejmują dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego (wymioty, krwotok, biegunka), układu nerwowego (zawroty głowy, szumy uszne, drgawki) oraz narządów miąższowych (ostra niewydolność nerek i wątroby). Szczególnie istotne jest monitorowanie funkcji nerek i wątroby ze względu na ryzyko ostrej niewydolności, a także kontrola parametrów życiowych i obserwacja pod kątem krwawień z przewodu pokarmowego. W ciężkich przypadkach mogą wystąpić również zaburzenia hemodynamiczne (hipotonia, wstrząs) oraz niewydolność oddechowa wymagająca wsparcia oddechowego.
białka osocza, ból brzucha, bradypnoe, ciśnienie tętnicze krwi, dializoterapia, diklofenak sodowy, drgawki, enzymy wątrobowe, hemodializa, hipotonia, krwotok z przewodu pokarmowego, napad padaczkowy, niesteroidowe leki przeciwzapalne, niewydolność oddechowa, oliguria, ostra niewydolność nerek, ostra niewydolność wątroby, ototoksyczność, przetaczanie krwi, równowaga wodno-elektrolitowa, szumy uszne, tachypnoe, uszkodzenie wątroby, węgiel aktywny, wstrząs, wymuszona diureza, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia oddychania, zawroty głowy, żółtaczka - Leksykon leków
Przedawkowanie – Arpixor 10 mg
Przedawkowanie arypiprazolu, substancji czynnej leku Arpixor, może prowadzić do poważnych objawów klinicznych, które różnią się w zależności od wieku pacjenta oraz dawki. U dorosłych, przy dawkach sięgających do 1260 mg, najczęściej obserwuje się letarg, senność, tachykardię, podwyższone ciśnienie tętnicze oraz objawy żołądkowo-jelitowe takie jak nudności, wymioty i biegunka. U dzieci, przy dawkach do 195 mg, dominują senność, przejściowa utrata świadomości oraz objawy pozapiramidowe, w tym zaburzenia ruchowe i dyskineza. W każdym przypadku przedawkowania konieczne jest wdrożenie kompleksowego leczenia podtrzymującego, obejmującego zabezpieczenie drożności dróg oddechowych, odpowiednie dotlenienie, wspomaganie wentylacji oraz leczenie objawowe dostosowane do manifestacji klinicznych.
arypiprazol, białka osocza, biegunka, dyskineza, elektrokardiogram, hemodializa, lek Arpixor, letarg, nadciśnienie tętnicze, nieprawidłowe napięcie mięśniowe, nudności, objawy pozapiramidowe, senność, stężenie maksymalne leku, tachykardia, układ sercowo-naczyniowy, utrata świadomości, węgiel aktywowany, wymioty, zaburzenia przewodu pokarmowego, zaburzenia ruchowe, zaburzenia rytmu serca - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Cefazolin AptaPharma 1 g
Cefazolina, składnik leku Cefazolin AptaPharma, podawana jest wyłącznie pozajelitowo, co determinuje jej farmakokinetykę. Po podaniu domięśniowym dawki 500 mg maksymalne stężenie w surowicy wynosi 20-40 µg/mL (około 1 godziny), a po dawce 1 g – 37-63 µg/mL. Przy ciągłej infuzji dożylnej (3,5 mg/kg przez 1 godzinę, następnie 1,5 mg/kg przez 2 godziny) stabilne stężenie w surowicy osiąga około 28 µg/mL. Po pojedynczej dawce dożylnej 1 g stężenia w surowicy spadają od 188,4 µg/mL (5 min) do 16,5 µg/mL (4 godziny). Cefazolina wiąże się z białkami osocza w 70-86%, a jej objętość dystrybucji wynosi około 11 L/1,73 m². Lek przenika do żółci (stężenia wyższe niż w surowicy u pacjentów bez niedrożności przewodów żółciowych), do płynu mózgowo-rdzeniowego (0-0,4 µg/mL przy zapaleniu opon) oraz do stawów, gdzie osiąga stężenia porównywalne do surowicy.
aktywność przeciwbakteryjna, białka osocza, błona maziowa, Cefazolin AptaPharma, droga pozajelitowa, farmakokinetyka cefazoliny, infuzja dożylna ciągła, klirens nerkowy, niedrożność dróg żółciowych, niedrożność przewodów żółciowych, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, podanie domięśniowe, przenikanie do żółci, przesączanie kłębuszkowe, zapalenie opon mózgowych