stężenie mioglobiny
Stężenie mioglobiny jest istotnym parametrem biochemicznym, który służy do oceny uszkodzenia mięśni, szczególnie mięśnia sercowego. Mioglobina to białko zawierające hem, występujące w cytoplazmie komórek mięśniowych, które wiąże tlen i magazynuje go w mięśniach. W warunkach fizjologicznych niewielkie ilości mioglobiny są obecne w krwiobiegu.
Wzrost stężenia mioglobiny w surowicy następuje w ciągu 1-3 godzin od uszkodzenia mięśni i osiąga wartość szczytową po 6-12 godzinach. Ze względu na niską masę cząsteczkową (17,8 kDa) mioglobina jest szybko filtrowana przez kłębuszki nerkowe i wydalana z moczem. Prawidłowe stężenie mioglobiny w surowicy wynosi poniżej 90 μg/l.
Podwyższone stężenie mioglobiny może wskazywać na zawał mięśnia sercowego, rabdomiolizę, urazy mięśni, dystrofie mięśniowe, zapalenie mięśni czy intensywny wysiłek fizyczny. W diagnostyce zawału serca mioglobina jest wczesnym, choć mało swoistym markerem, gdyż jej stężenie wzrasta przed troponinami. Z powodu niskiej swoistości narządowej, oznaczenie mioglobiny ma obecnie mniejsze znaczenie diagnostyczne niż wysokoczułe troponiny sercowe.
Oznaczenie stężenia mioglobiny ma jednak istotne znaczenie w diagnostyce rabdomiolizy, gdzie poziomy mogą wzrosnąć nawet do kilkudziesięciu tysięcy μg/l. Wysokie stężenia mioglobiny mogą prowadzić do ostrego uszkodzenia nerek w mechanizmie nefrotoksyczności i mechanicznej obturacji kanalików nerkowych.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Perazyna – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Perazyna, należąca do pochodnych fenotiazyny, wymaga ścisłego nadzoru lekarskiego ze względu na liczne działania niepożądane i interakcje, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku oraz z zaburzeniami czynności wątroby i nerek. Zaleca się redukcję dawki o 50% u osób starszych oraz monitorowanie funkcji wątroby (próby czynnościowe na początku terapii i po 6 miesiącach) oraz układu krwiotwórczego (morfologia co 6 miesięcy). Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zaburzeniami hematologicznymi, sercowo-naczyniowymi, neurologicznymi, okulistycznymi, moczowymi, przewodu pokarmowego, endokrynologicznymi oraz nowotworami sutka. Alkohol jest bezwzględnie przeciwwskazany podczas terapii ze względu na ryzyko nasilenia działań niepożądanych ośrodkowego układu nerwowego.
badanie EKG, choroba Parkinsona, choroba wrzodowa, ciężkie niedociśnienie, ciśnienie tętnicze, delirium, dyskineza, guz chromochłonny, hipotonia ortostatyczna, jaskra z wąskim kątem, kinaza kreatyninowa, krwawienie z nosa, leczenie przeciwparkinsonowskie, leukopenia, miastenia, morfologia krwi, nadczynność tarczycy, nadwrażliwość na światło, napad drgawkowy, napad padaczkowy, niedobór laktazy, niedociśnienie tętnicze, niemiarowość serca, nietolerancja galaktozy, niewydolność krążenia, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, ostra niedokrwistość, parkinsonizm, pochodna fenotiazyny, próg drgawkowy, promieniowanie ultrafioletowe, przerost prostaty, przewlekła choroba wątroby, rozmaz krwi, stężenie glukozy, stężenie mioglobiny, uszkodzenie mięśnia sercowego, uszkodzenie wątroby, wczesna dyskineza, zaburzenie gospodarki wodno-elektrolitowej, zaburzenie hemopoezy, zaburzenie oddawania moczu, zaburzenie układu krwiotwórczego, zaburzenie układu pozapiramidowego, zespół złego wchłaniania, złośliwy zespół neuroleptyczny, zmniejszenie leukocytów, zmniejszenie płytek krwi, zwężenie odźwiernika