gwiaździak
Gwiaździak (astrocytoma) to nowotwór wywodzący się z komórek glejowych mózgu zwanych astrocytami, które normalnie pełnią funkcje podporowe dla neuronów. Jest to jeden z najczęstszych pierwotnych guzów mózgu, stanowiący około 30% wszystkich glejaków.
Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) klasyfikuje gwiaździaki w skali od I do IV stopnia złośliwości. Gwiaździaki o niższym stopniu złośliwości (I-II) charakteryzują się powolnym wzrostem i lepszym rokowaniem, natomiast gwiaździaki III stopnia (anaplastyczne) i IV stopnia (glejak wielopostaciowy) cechują się agresywnym przebiegiem i gorszym rokowaniem.
Objawy kliniczne gwiaździaka zależą od jego lokalizacji, wielkości i tempa wzrostu. Najczęściej obserwuje się bóle głowy, nudności, wymioty, napady padaczkowe, zaburzenia widzenia oraz deficyty neurologiczne. Diagnostyka obejmuje badania neuroobrazowe (MRI, CT) oraz badanie histopatologiczne materiału pobranego podczas biopsji lub resekcji guza.
Leczenie gwiaździaków jest wielokierunkowe i zależy od stopnia złośliwości, lokalizacji oraz stanu ogólnego pacjenta. Podstawową metodą pozostaje leczenie chirurgiczne, często uzupełniane radioterapią i chemioterapią. W przypadku gwiaździaków o wysokim stopniu złośliwości stosuje się również nowsze metody terapeutyczne, takie jak terapie celowane czy immunoterapia.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Budezonid – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania toksyczności budezonidu, glikokortykosteroidu, wykazały, że jego działanie ogólnoustrojowe, takie jak zmniejszenie przyrostu masy ciała, zanik kory nadnerczy i tkanki limfoidalnej, jest porównywalne lub łagodniejsze niż innych kortykosteroidów. W badaniach na psach i szczurach stosowano dawki inhalacyjne 10-40-krotnie wyższe niż terapeutyczne bez toksyczności miejscowej dróg oddechowych. Długotrwałe podawanie doustne u szczurów (do 104 tygodni) skutkowało zmniejszeniem hematokrytu, hemoglobiny, erytrocytów oraz immunosupresją (istotne zmniejszenie limfocytów). U psów obserwowano dodatkowo hepatomegalię, wzrost aktywności enzymów wątrobowych i zanik nadnerczy. Budezonid nie wykazywał działania mutagennego in vitro i in vivo, a obserwowane zmiany nowotworowe u szczurów (glejaki, nowotwory wątrobowokomórkowe) były związane z mechanizmem receptorowym glikokortykosteroidów i nie potwierdzono ich klinicznego znaczenia u ludzi. W badaniach reprodukcyjnych u zwierząt kortykosteroidy, w tym budezonid, indukowały wady rozwojowe (rozszczep podniebienia, deformacje szkieletu), jednak przy dawkach terapeutycznych u ludzi nie wykazano takiego ryzyka. Działania teratogenne obserwowano jedynie przy podskórnym podawaniu dawek ≥100 µg/kg mc./dobę u szczurów i ≥5 µg/kg mc./dobę u królików, co przekracza kliniczne dawki wziewne (400 µg/dobę).
aminotransferaza alaninowa, badanie toksykokinetyczne, budezonid, czas protrombinowy, działanie immunosupresyjne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, formoterol, fosfataza zasadowa, gaz nośny HFA 134a, genotoksyczność, glejak mózgu, glikokortykosteroid, gwiaździak, hepatomegalia, nowotwór wątrobowokomórkowy, rozszczep podniebienia, tkanka limfoidalna, toksyczność przewlekła, wakuolizacja hepatocytów, wpływ na reprodukcję, zaburzenie rozwoju kości, zanik kory nadnerczy, zmniejszenie hematokrytu, zmniejszenie liczby limfocytów, zniekształcenie układu kostnego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Carmustine Accord 100 mg
Carmustine Accord, zawierający 100 mg karmustyny w fiolce, jest stosowany w terapii przeciwnowotworowej, szczególnie w leczeniu guzów mózgu (glejak wielopostaciowy, glejaki pnia mózgu, rdzeniak zarodkowy, gwiaździak, wyściółczak) oraz przerzutów do mózgu, zarówno w monoterapii, jak i w skojarzeniu z radioterapią lub zabiegiem chirurgicznym. Lek jest również wskazany w terapii II rzutu chłoniaka nieziarniczego i choroby Hodgkina, a także w leczeniu nowotworów przewodu pokarmowego i czerniaka złośliwego (w terapii skojarzonej). Karmustyna jest stosowana jako element kondycjonowania przed autologicznym przeszczepieniem komórek macierzystych u pacjentów z hematologicznymi chorobami złośliwymi. Po rekonstytucji i rozcieńczeniu roztwór do infuzji ma stężenie 3,3 mg/ml, pH 3,2–7,0 oraz osmolalność 340–400 mOsmol/kg, co jest istotne dla bezpieczeństwa podania dożylnego.
autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, chemioterapeutyk, chłoniak nieziarniczy, choroba Hodgkina, czerniak złośliwy, eradykacja choroby, glejak pnia mózgu, glejak wielopostaciowy, guz mózgu, gwiaździak, karmustyna, leczenie kondycjonujące, nowotwór przewodu pokarmowego, ośrodkowy układ nerwowy, parametr hematologiczny, przerzut nowotworowy do mózgu, radioterapia, rdzeniak zarodkowy, terapia przeciwnowotworowa, terapia skojarzona, układ krwiotwórczy, wyściółczak, złośliwa choroba hematologiczna - Leksykon chorób i schorzeń
Guz mózgu – Objawy
Guz mózgu to patologiczny rozrost komórek w tkance mózgowej, mogący mieć charakter łagodny lub złośliwy, którego objawy zależą od lokalizacji, wielkości, tempa wzrostu oraz typu nowotworu. Najczęstsze symptomy to bóle głowy (występujące u około 50% pacjentów, nasilające się rano i po wysiłku), napady padaczkowe (20-90% pacjentów, często jako pierwszy objaw), nudności, wymioty, zaburzenia równowagi, osłabienie jednostronne, zaburzenia widzenia i mowy oraz zmiany osobowości i funkcji poznawczych. Lokalizacja guza determinuje specyficzne objawy neurologiczne, np. guzy płata czołowego powodują zmiany osobowości i osłabienie mięśni przeciwstronnych, a guzy móżdżku – ataksję i zaburzenia koordynacji. W zaawansowanym stadium obserwuje się nasilone objawy neurologiczne, takie jak paraliż, zaburzenia świadomości, dysfagia, nietrzymanie moczu i stolca oraz znaczne pogorszenie funkcji poznawczych.
anosmia, ataksja, ciśnienie wewnątrzczaszkowe, diplopia, drętwienie, dysfagia, glejak, glioblastoma, guz łagodny, guz mózgu, guz przerzutowy, guz złośliwy, gwiaździak, halucynacja wzrokowa, móżdżek, napad częściowy złożony, napad padaczkowy, napad toniczno-kloniczny, nietrzymanie moczu, nowotwór mózgu, obszar Broca, oponiak, pień mózgu, płat ciemieniowy, płat czołowy, płat potyliczny, płat skroniowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, przysadka mózgowa, rezonans magnetyczny, zaburzenie poznawcze, zawrót głowy, zmiana osobowości - Leksykon chorób i schorzeń
Glioma – Objawy
Objawy glejaków są zróżnicowane i zależą od lokalizacji, wielkości, typu histologicznego oraz tempa wzrostu guza. Charakterystyczne symptomy to bóle głowy (około 50% pacjentów), nudności, wymioty, senność oraz deficyty neurologiczne takie jak napady padaczkowe (45-50%), deficyty motoryczne, zaburzenia mowy, widzenia i czucia. Lokalizacja guza determinuje specyficzne objawy: płat czołowy wiąże się z zaburzeniami osobowości i motoryki, płat ciemieniowy z zaburzeniami czucia i koordynacji, a móżdżek z zaburzeniami chodu. U dzieci mogą wystąpić dodatkowo objawy takie jak zwiększony obwód głowy, opóźnienia rozwojowe i zaburzenia hormonalne. Glejaki niskiego stopnia (WHO I-II) cechują się wolniejszym wzrostem i lepszym rokowaniem, z medianą przeżycia wolnego od progresji około 60-61 miesięcy, natomiast glejaki wysokiego stopnia (WHO III-IV) wykazują agresywny przebieg z medianą przeżycia dla glejaka wielopostaciowego wynoszącą 12-15 miesięcy oraz 5-letnim wskaźnikiem przeżycia na poziomie 5-6,9%.
afazja, ciało modzelowate, ciśnienie śródczaszkowe, deficyt motoryczny, dysfagia, funkcja poznawcza, glejak anaplastyczny, glejak niskiego stopnia złośliwości, glejak wielopostaciowy, glejak wysokiego stopnia złośliwości, gwiaździak, inhibitory punktów kontrolnych, jądro podstawne, lek przeciwbólowy, makrofag, mikrośrodowisko guza, mutacja IDH, napad padaczkowy, nietrzymanie moczu i stolca, pień mózgu, płat ciemieniowy, płat czołowy, płat potyliczny, płat skroniowy, rdzeń kręgowy, skąpodrzewiak, torebka wewnętrzna, zaburzenie czucia, zaburzenie hormonalne, zaburzenie koordynacji ruchowej, zaburzenie pamięci - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – 99mTc – Tektrotyd 16 mcg HYNIC-[De-Phe^1, Tyr^3-Oktreotyd] TFA
99mTc-Tektrotyd to radiofarmaceutyk diagnostyczny zawierający 16 µg HYNIC-[D-Phe¹, Tyr³-Oktreotyd]·TFA, znakowany technetem-99m, który specyficznie wiąże się z receptorami somatostatynowymi, głównie podtypem 2, a także 3 i 5. Preparat jest stosowany przede wszystkim w obrazowaniu guzów neuroendokrynnych przewodu pokarmowego (GEP-NET), które charakteryzują się wysoką ekspresją tych receptorów. Ponadto, 99mTc-Tektrotyd znajduje zastosowanie w diagnostyce gruczolaków przysadki, guzów układu współczulnego (m.in. pheochromocytoma, paraganglioma, neuroblastoma, ganglioneurinoma) oraz raka rdzeniastego tarczycy, umożliwiając ocenę lokalizacji, zasięgu i stopnia zaawansowania zmian nowotworowych za pomocą scyntygrafii lub SPECT/CT.
chłoniak, czerniak złośliwy, ekspresja receptorów somatostatynowych, ganglioneurinoma, GEP-NET, glejak wielopostaciowy, gruczolak przysadki, guz chromochłonny, guz układu współczulnego, gwiaździak, liofilizat, mięsak, neuroblastoma, niedrobnokomórkowy rak płuca, oponiak, preparat radiofarmaceutyczny, przyzwojak, rak jajnika, rak jasnokomórkowy nerki, rak piersi, rak rdzeniasty tarczycy, rak stercza, scyntygrafia, SPECT/CT, technet-99m, zróżnicowany rak tarczycy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Carmustine Waymade 100 mg
Karmustyna (Carmustine Waymade) w dawce 100 mg w postaci proszku do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji jest lekiem alkilującym stosowanym w terapii nowotworów OUN, takich jak glejak wielopostaciowy, glejaki pnia mózgu, rdzeniak zarodkowy, gwiaździak, wyściółczak oraz przerzuty do mózgu. Ponadto, karmustyna znajduje zastosowanie w leczeniu chłoniaków nieziarniczych (NHL) i choroby Hodgkina jako terapia drugiego rzutu, szczególnie u pacjentów z nawrotem lub opornością na leczenie pierwszego rzutu. Lek jest również integralnym elementem terapii kondycjonującej przed autologicznym przeszczepieniem komórek macierzystych układu krwiotwórczego w złośliwych chorobach hematologicznych oraz stosowany w skojarzeniu z glikokortykosteroidami, np. prednizonem, w leczeniu szpiczaka mnogiego, co zwiększa skuteczność terapii i łagodzi działania niepożądane.
autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, chemioterapia przeciwnowotworowa, chłoniak nieziarniczy, choroba Hodgkina, glejak pnia mózgu, glejak wielopostaciowy, glikokortykosteroid, guz mózgu, gwiaździak, karmustyna, komórka glejowa, koncentrat do sporządzania roztworu, lek przeciwnowotworowy, monoterapia, morfologia krwi, nowotwór OUN, nowotwór układu chłonnego, parametr hematologiczny, plazmocyt, prednizon, przerzut do mózgu, przerzut nowotworowy do mózgu, radioterapia, rdzeniak zarodkowy, szpiczak mnogi, terapia drugiego rzutu, terapia kondycjonująca, terapia skojarzona, wyściółczak, złośliwa choroba hematologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Budenofalk 2 mg/dawkę
Przedkliniczne badania toksyczności budezonidu wykazały istotne zmiany hematologiczne i immunologiczne u szczurów i psów przy dawkach porównywalnych do stosowanych u ludzi. U szczurów obserwowano spadek liczby leukocytów, zwłaszcza limfocytów, zanik grasicy i kory nadnerczy, a także zmniejszenie hematokrytu, hemoglobiny i erytrocytów po 104 tygodniach podawania. U psów stwierdzono zmniejszenie hematokrytu, wzrost aktywności fosfatazy zasadowej i aminotransferazy alaninowej (AlAT), zanik nadnerczy, hepatomegalię oraz zwiększoną zawartość tłuszczu w mięśniu sercowym. Budezonid nie wykazywał działania mutagennego w testach in vitro i in vivo, jednak w badaniach rakotwórczości u szczurów zaobserwowano zwiększoną częstość pierwotnych nowotworów wątroby (dawki 0,025 i 0,05 mg/kg mc./dobę), gwiaździaków (0,05 mg/kg mc./dobę) oraz guzów sutka (0,05 mg/kg mc./dobę), co może być związane z działaniem anabolicznym i obciążeniem metabolicznym wątroby przez glikokortykosteroidowe receptory.
aminotransferaza alaninowa, działanie immunosupresyjne, działanie teratogenne, eozynofil, erytrocyt, fosfataza zasadowa, glikokortykosteroid, grasica, gruczoł sutkowy, guz sutka, gwiaździak, hematokryt, hemoglobina, hepatomegalia, kora nadnerczy, leukocyt, limfocyt, neutrofil, pierwotny nowotwór wątroby, rozszczep podniebienia, układ limfatyczny, wada rozwojowa szkieletu, wewnątrzmaciczne zahamowanie wzrostu, zanik nadnerczy - Leksykon chorób i schorzeń
Nowotwory mózgu u dzieci – Objawy
Nowotwory mózgu u dzieci stanowią najczęstszy typ nowotworów litych w populacji pediatrycznej i są drugą najczęstszą grupą nowotworów dziecięcych po białaczkach, będąc główną przyczyną zgonów nowotworowych do 40. roku życia. Rocznie diagnozuje się około 5000 przypadków w USA. Objawy kliniczne zależą od lokalizacji, wielkości, tempa wzrostu guza oraz wieku dziecka, a ich rozpoznanie jest utrudnione zwłaszcza u niemowląt. Najczęstsze symptomy to bóle głowy (41-56%), wymioty (zwłaszcza poranne, projektylne), zaburzenia równowagi, napady padaczkowe (około 50% w guzach półkul mózgowych) oraz objawy wzrostu ciśnienia wewnątrzczaszkowego (ICP). Charakterystyczne objawy różnią się w zależności od lokalizacji guza: guzy móżdżku powodują ataksję i poranne wymioty, guzy pnia mózgu – zaburzenia mowy, podwójne widzenie i osłabienie mięśni twarzy, a guzy przysadki – zaburzenia hormonalne i wzrostowe. Czas od wystąpienia pierwszych objawów do diagnozy (TDI) wynosi średnio 2,5 miesiąca, z krótszym TDI u dzieci poniżej 3 lat i w guzach podnamiotowych, a najdłuższym w przypadku objawów endokrynologicznych (mediana 114 dni) i zaburzeń wzroku, słuchu lub węchu (mediana 347 dni).
astrocytoma, ataksja, białaczka, ciśnienie wewnątrzczaszkowe, glejak pnia mózgu, glejak wysokiego stopnia, guz przysadki, gwiaździak, kręcz szyi, kresomózgowie, medulloblastoma, napad padaczkowy, nowotwór lity, nowotwór mózgu u dzieci, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, opadanie powiek, pień mózgu, płyn mózgowo-rdzeniowy, półkula mózgowa, rdzeniak, skolioza, trudność w połykaniu, tylna jama czaszki, wymioty projektylne, zaburzenie hormonalne, zez - Leksykon chorób i schorzeń
Astrocytoma – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rokowanie w gwiaździakach jest silnie zróżnicowane i zależy od stopnia złośliwości guza, wieku pacjenta, statusu mutacji IDH, zakresu resekcji oraz metylacji promotora MGMT. Gwiaździaki I stopnia cechują się 5-letnim przeżyciem na poziomie 90-100% i medianą przeżycia powyżej 10 lat, natomiast gwiaździaki IV stopnia (glioblastoma) mają 5-letnie przeżycie zaledwie 5-10% i medianę około 15 miesięcy. Mutacja IDH oraz metylacja MGMT są korzystnymi markerami prognostycznymi, szczególnie w niższych stopniach złośliwości, podczas gdy delecja CDKN2A/B, amplifikacja EGFR, mutacja promotora TERT i aneuploidia wiążą się z gorszym rokowaniem. Wiek pacjenta ≥35 lat oraz podwyższony indeks proliferacji Ki-67 są niezależnymi czynnikami negatywnymi, a całkowita resekcja guza znacząco poprawia przeżycie, zwłaszcza przy usunięciu ≥80% masy guza.
delecja CDKN2A/B, glejak niskiego stopnia, glejak skąpodrzewiasty, glejak wielopostaciowy, gwiaździak, gwiaździak anaplastyczny, gwiaździak pilocytyczny, gwiaździak rdzenia kręgowego, gwiaździak rozlany, indeks proliferacji Ki-67, kodelecja 1p/19q, metylacja MGMT, MGMT, mutacja genetyczna, mutacja IDH, mutacja TERT, ocena neurologiczna, radioterapia, resekcja, skala Karnofsky’ego, stopień złośliwości guza, sztuczna inteligencja w medycynie, temozolomid - Leksykon chorób i schorzeń
Ependymoma – Epidemiologia
Ependymoma to rzadki nowotwór ośrodkowego układu nerwowego, stanowiący około 1,7% wszystkich guzów mózgu i OUN, z roczną zapadalnością 0,29-0,6/100 000 osób (średnio 0,41/100 000 wg SEER). Charakteryzuje się bimodalnym rozkładem wieku zachorowania: szczyt u dzieci 0-4 lat (0,48/100 000 osobo-lat) oraz u dorosłych 55-59 lat (0,61/100 000 osobo-lat), z medianą wieku diagnozy 44 lata. U dzieci ependymoma to trzeci najczęstszy guz mózgu, z 25-40% pacjentów poniżej 2 lat. Lokalizacja guza zależy od wieku: u dzieci 90% wewnątrzczaszkowo (65-75% w tylnej jamie czaszki), u dorosłych 60-65% w rdzeniu kręgowym. Współczynnik zapadalności jest wyższy u mężczyzn (0,227/100 000) niż u kobiet (0,166/100 000), a także częstszy u osób rasy białej i nie-latynoskich. Przeżycie względne wynosi 93%, 85%, 80% i 75% po 1, 3, 5 i 10 latach, z 5-letnim wskaźnikiem 88,2%, jednak rokowanie pogarsza się u dzieci, osób starszych, przy anaplastycznym stopniu III, lokalizacji wewnątrzczaszkowej oraz przy niecałkowitej resekcji guza (przeżycie 51-80% przy całkowitej resekcji vs. 0-26% przy resekcji <90%).
choroba przerzutowa, choroba wewnątrzczaszkowa, czwarta komora mózgu, ependymoma śluzowo-brodawkowate, guz rdzenia kręgowego, guz śródrdzeniowy, gwiaździak, klasyfikacja molekularna, nadzór obrazowy, nerwiakowłókniakowatość typu 2, nić końcowa, nowotwór ośrodkowego układu nerwowego, przeżycie wolne od progresji, radioterapia, rdzeniak płodowy, resekcja guza, rezonans magnetyczny, tylny dół czaszki, usunięcie guza - Leksykon chorób i schorzeń
Nowotwór kręgosłupa – Diagnostyka i diagnoza
Diagnostyka nowotworu kręgosłupa wymaga wieloaspektowego podejścia, obejmującego szczegółowy wywiad, badanie neurologiczne oraz zaawansowane techniki obrazowe. Złotym standardem jest rezonans magnetyczny (MRI) z kontrastem gadolinowym, umożliwiający precyzyjną lokalizację, ocenę charakteru guza oraz różnicowanie między zmianami łagodnymi a złośliwymi, a także określenie lokalizacji śródrdzeniowej lub zewnątrzrdzeniowej. Tomografia komputerowa (CT) jest nieoceniona w ocenie destrukcji kostnej i stabilności kręgosłupa, szczególnie gdy MRI jest przeciwwskazane. Dodatkowo, badania PET/CT i scyntygrafia kości wspomagają ocenę aktywności metabolicznej guza i wykrywanie przerzutów. Kluczową rolę odgrywa biopsja igłowa pod kontrolą obrazowania, pozwalająca na określenie typu histologicznego i złośliwości guza, co jest niezbędne do planowania leczenia. Badania laboratoryjne, w tym morfologia, stężenia wapnia, fosfatazy alkalicznej, OB, CRP oraz markery nowotworowe, dostarczają dodatkowych informacji diagnostycznych i różnicujących.
badanie histopatologiczne, badanie neurofizjologiczne, badanie neurologiczne, badanie PET, badanie podmiotowe i przedmiotowe, biopsja igłowa, elektroforeza białek surowicy, elektromiografia, guz śródrdzeniowy, guz zewnątrzrdzeniowy wewnątrzoponowy, gwiaździak, kontrast gadolinowy, mielografia CT, morfologia krwi, nerwiak, nowotwór kręgosłupa, nowotwór przerzutowy kręgosłupa, oponiak, płyn mózgowo-rdzeniowy, potencjały wywołane, pozytonowa tomografia emisyjna, rezonans magnetyczny, scyntygrafia kości, stosunek neutrofilów do limfocytów, stosunek płytek krwi do limfocytów, system Ennekinga, tomografia komputerowa, uszkodzenie rdzenia kręgowego, wyściółczak - Leksykon chorób i schorzeń
Nowotwór rdzenia kręgowego – Diagnostyka i diagnoza
Nowotwory rdzenia kręgowego stanowią 2-4% wszystkich nowotworów OUN i wymagają wczesnej, precyzyjnej diagnostyki, aby zapobiec trwałemu uszkodzeniu rdzenia. Diagnostyka rozpoczyna się od szczegółowego wywiadu i badania neurologicznego, oceniającego m.in. siłę mięśniową, odruchy, koordynację oraz funkcje poznawcze. Kluczową rolę odgrywa MRI, w tym sekwencje T1- i T2-zależne z kontrastem gadolinowym, które pozwalają na dokładną lokalizację i charakterystykę guza. Dodatkowo stosuje się techniki takie jak spektroskopia MRS, perfuzja MRI czy fMRI. Tomografia komputerowa (CT) uzupełnia diagnostykę, szczególnie gdy MRI jest przeciwwskazane. Inne metody obrazowe to mielografia, angiografia rdzeniowa, PET oraz scyntygrafia kości. Badania laboratoryjne i punkcja lędźwiowa mają ograniczone zastosowanie, natomiast biopsja, wykonywana stereotaktycznie, chirurgicznie lub cienkoigłowo, jest niezbędna do ostatecznego rozpoznania i oceny złośliwości guza.
badanie neurologiczne, biopsja aspiracyjna cienkoigłowa, biopsja stereotaktyczna, choroba demielinizacyjna, elektromiografia, funkcjonalny rezonans magnetyczny, guz wewnątrzoponowy-zewnątrzrdzeniowy, guz wewnątrzrdzeniowy, guz zewnątrzoponowy, gwiaździak, marker nowotworowy, mielografia, mielopatia kompresyjna, morfologia krwi, naczyniak zarodkowy, nowotwór osłonki nerwowej, nowotwór rdzenia kręgowego, oponiak, ośrodkowy układ nerwowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, pozytonowa tomografia emisyjna, punkcja lędźwiowa, rdzeń kręgowy, rezonans magnetyczny, scyntygrafia kości, siła mięśniowa, somatosensoryczne potencjały wywołane, spektroskopia rezonansu magnetycznego, terapia kortykosteroidowa, tomografia komputerowa, wyściółczak, zapalenie rdzenia kręgowego - Leksykon chorób i schorzeń
Glejak wielopostaciowy – Etiologia i przyczyny
Glioblastoma (GBM) jest najczęstszym i najbardziej agresywnym pierwotnym nowotworem mózgu u dorosłych, wywodzącym się z astrocytów. Etiologia GBM wiąże się z licznymi mutacjami genetycznymi, w tym mutacjami TP53, amplifikacją EGFR (obecną w około 50% przypadków), mutacjami PTEN oraz metylacją promotora MGMT, która koreluje z lepszą odpowiedzią na chemioterapię temozolomidem. Klasyfikacja WHO z 2021 roku definiuje GBM jako nowotwór typu IDH wild-type, podczas gdy guzy z mutacją IDH są klasyfikowane jako gwiaździaki stopnia 4. Ekspozycja na wysokie dawki promieniowania jonizującego jest jedynym dobrze udokumentowanym czynnikiem środowiskowym ryzyka, z szacowanym ryzykiem rozwoju GBM po radioterapii na poziomie około 2,5%. Rzadkie zespoły genetyczne, takie jak zespół Li-Fraumeni czy nerwiakowłókniakowatość typu 1, również zwiększają ryzyko, choć większość przypadków ma charakter sporadyczny.
astrocyty, atopia, choroba von Recklinghausena, cytomegalowirus, gen BRCA1, gen PTEN, gen TP53, glioblastoma, gwiaździak, immunoterapia, inhibitory PARP, klasyfikacja WHO, komórki macierzyste, masa nowotworowa, metylacja MGMT, mutacja DNA, mutacja IDH, naczynia krwionośne, naczyniak skóry, nerwiakowłókniakowatość, nowotwór mózgu, oligodendrocyty, ośrodkowy układ nerwowy, promieniowanie jonizujące, rdzeń kręgowy, receptor EGFR, szlak PI3K, temozolomid, terapia celowana, transformacja nowotworowa, wirus cytomegalii, zespół Li-Fraumeni, zespół Lyncha, zespół Turcota - Leksykon chorób i schorzeń
Nowotwór rdzenia kręgowego – Etiologia i przyczyny
Nowotwory rdzenia kręgowego dzielą się na pierwotne, rozwijające się bezpośrednio w rdzeniu lub jego otoczeniu, oraz wtórne, będące przerzutami z innych lokalizacji, takich jak rak piersi, płuc, prostaty, nerki, tarczycy, szpiczak mnogi, chłoniaki, białaczki i czerniak. Patogeneza pierwotnych guzów rdzenia opiera się na mutacjach genetycznych, które prowadzą do niekontrolowanego wzrostu komórek, z udziałem genów regulujących różnicowanie komórek glejowych, np. nadekspresji genów HOX i IGF1 w wyściółczakach. Znaczącą rolę odgrywają także dziedziczne zespoły genetyczne, takie jak neurofibromatoza typu 1 (mutacja genu supresorowego na chromosomie 17, 19% pacjentów rozwija guzy rdzenia), neurofibromatoza typu 2 (mutacja białka merliny na chromosomie 22, 2% pacjentów z guzami wewnątrzrdzeniowymi) oraz choroba von Hippla-Lindaua, związana z mutacją genu vhl i występowaniem naczyniaków krwionośnych. Glejaki stanowią około 80% guzów wewnątrzrdzeniowych, z przewagą gwiaździaków u dzieci i wyściółczaków u dorosłych, a naczyniaki krwionośne powstają z prekursorów erytrocytów. Ekspozycja na promieniowanie jonizujące, zwłaszcza po radioterapii w młodym wieku, oraz kontakt z pestycydami i chemikaliami przemysłowymi zwiększają ryzyko rozwoju tych nowotworów.
białaczka, białko supresorowe, chłoniak, chłoniak rdzenia kręgowego, choroba autoimmunologiczna, choroba von Hippla-Lindaua, czerniak, dziedziczenie autosomalne dominujące, dziedziczność, glejak, guz wewnątrzrdzeniowy, guz zewnątrzrdzeniowy, gwiaździak, insulinopodobny czynnik wzrostu, komórka glejowa, komórka macierzysta układu nerwowego, komórka nowotworowa, komórka progenitorowa, leczenie immunosupresyjne, mutacja genetyczna, naczyniak krwionośny, nadekspresja genów, nerwiak, neurofibromatoza typu 1, neurofibromatoza typu 2, nowotwór przerzutowy, nowotwór rdzenia kręgowego, oponiak, osłabiony układ odpornościowy, ośrodkowy układ nerwowy, promieniowanie jonizujące, radioterapia, rak nerki, rak piersi, rak płuc, rak prostaty, rak tarczycy, szpiczak mnogi, układ limfatyczny, wyściółczak, wyściółczak rdzeniowy, zespół kliniczny, zmiana DNA - Leksykon chorób i schorzeń
Nowotwór rdzenia kręgowego – Epidemiologia
Nowotwory rdzenia kręgowego stanowią 2-4% pierwotnych guzów OUN, z częstością występowania 0,74/100 000 osobolat (kobiety 0,77, mężczyźni 0,70). Guzy klasyfikuje się na wewnątrzrdzeniowe (20-30% u dorosłych, 50% u dzieci), wewnątrzoponowe-zewnątrzrdzeniowe (60-70%) oraz zewnątrzoponowe (głównie przerzutowe). Najczęstsze lokalizacje to odcinek piersiowy (60-80%), lędźwiowy (15-30%) i szyjny (10%). Dominujące typy histologiczne to ependymoma (50-60% guzów wewnątrzrdzeniowych, częstość 0,18/100 000), schwannoma (0,24/100 000), oponiaki (13,93%) oraz gwiaździaki (6-8%, u dzieci 60% guzów wewnątrzrdzeniowych). Przerzuty do rdzenia dotyczą 5-10% pacjentów onkologicznych, a złośliwy ucisk rdzenia (MSCC) występuje u 5% chorych, najczęściej z rakiem piersi, płuca i prostaty. Wskaźniki przeżycia dla pierwotnych złośliwych guzów rdzenia wynoszą 85% (1 rok), 71% (5 lat) i 64% (10 lat), z gorszym rokowaniem przy starszym wieku, wysokim stopniu złośliwości i niepełnej resekcji.
aktywny nadzór medyczny, choroba von Hippla-Lindaua, guz przerzutowy, guz wewnątrzrdzeniowy, guz zewnątrzoponowy, gwiaździak, naczyniak krwionośny, nerwiak osłonkowy, nerwiakowłókniakowatość typu 1, nerwiakowłókniakowatość typu 2, nowotwór rdzenia kręgowego, odcinek lędźwiowy kręgosłupa, odcinek piersiowy kręgosłupa, odcinek szyjny kręgosłupa, oponiak rdzenia kręgowego, ośrodkowy układ nerwowy, pierwotny guz rdzenia kręgowego, przerzut do rdzenia kręgowego, przerzut oponowy, rezonans magnetyczny, wyściółczak, wyściółczak rdzeniowy, złośliwy ucisk rdzenia kręgowego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Carmustine Accordpharma 50 mg
Carmustine Accordpharma, zawierający karmustynę, jest lekiem przeciwnowotworowym stosowanym w terapii różnych nowotworów złośliwych, w tym glejaków mózgu (glejak wielopostaciowy, glejaki pnia mózgu, rdzeniak zarodkowy, gwiaździak, wyściółczak), przerzutów do mózgu oraz nowotworów przewodu pokarmowego i czerniaka złośliwego (w terapii skojarzonej). Lek jest również wskazany jako terapia drugiego rzutu w chłoniaku nieziarniczym i chorobie Hodgkina. Carmustine Accordpharma dostępny jest w dawkach 50 mg i 300 mg w postaci proszku do sporządzania roztworu do infuzji, gdzie po rekonstytucji 1 ml roztworu zawiera 3,3 mg karmustyny. Roztwór ma pH w zakresie 3,2–7,0 i osmolalność 340–400 mOsmol/l, a rozpuszczalnik zawiera etanol bezwodny (2,37 g w 3 ml dla 50 mg i 7,11 g w 9 ml dla 300 mg).
chłoniak Hodgkina, chłoniak nieziarniczy, choroba hematoonkologiczna, choroba Hodgkina, czerniak złośliwy, glejak pnia mózgu, glejak wielopostaciowy, gwiaździak, leczenie kondycjonujące, lek przeciwnowotworowy, melanocyt, monoterapia, nowotwór mózgu, nowotwór ośrodkowego układu nerwowego, nowotwór przewodu pokarmowego, przerzut nowotworowy do mózgu, przeszczep autologiczny, przeszczepienie komórek macierzystych, radioterapia, rdzeniak zarodkowy, roztwór do infuzji, terapia drugiego rzutu, układ krwiotwórczy, wyściółczak, zabieg neurochirurgiczny, złośliwa choroba hematologiczna - Leksykon substancji czynnych
Temozolomid – Działania niepożądane
Temozolomid, lek alkilujący stosowany głównie w terapii glejaków złośliwych, charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych, z których najistotniejsze klinicznie są zaburzenia hematologiczne, zwłaszcza mielosupresja. W badaniach klinicznych u pacjentów z nawrotowym glejakiem odnotowano neutropenię i trombocytopenię stopnia 3 i 4 odpowiednio u 17% i 19% chorych, co prowadziło do hospitalizacji i/lub przerwania leczenia u 4% i 8% pacjentów. Mielosupresja pojawia się zwykle w pierwszych cyklach terapii, z maksymalnym nasileniem między dniem 21 a 28, i ustępuje w ciągu 1-2 tygodni bez tendencji do kumulacji. Profil bezpieczeństwa obejmuje także bardzo często występujące zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, biegunka, zaparcia), działania niepożądane ze strony układu nerwowego (drgawki, niedowład połowiczy, afazja, bóle głowy) oraz zmęczenie jako najczęstsze działanie ogólne. Dawkowanie temozolomidu jest elastyczne, dostępne w kapsułkach o zawartości 5 mg do 250 mg, co umożliwia indywidualne dostosowanie terapii.
afazja, ataksja, białaczka szpikowa, cholestaza, diplopia, drgawki, dysfazja, glejak wielopostaciowy, glejak złośliwy, gorączka neutropeniczna, gwiaździak, hiperbilirubinemia, krwotok mózgowy, leczenie onkologiczne, lek alkilujący, lek cytostatyczny, leukopenia, limfopenia, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, mielosupresja, moczówka prosta, nadir, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niedowład połowiczy, niewydolność oddechowa, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, pancytopenia, parametr hematologiczny, rumień wielopostaciowy, stan padaczkowy, temozolomid, terapia glejaka, trombocytopenia, zakażenie oportunistyczne, zakrzepica żył głębokich, zaniewidzenie połowicze, zapalenie płuc, zapalenie wątroby, zator tętnicy płucnej, zespół Cushinga, zespół DRESS, zespół mielodysplastyczny, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon chorób i schorzeń
Schwannomatosis – Objawy
Schwannomatoza to rzadka choroba charakteryzująca się obecnością mnogich, łagodnych guzów schwannoma w osłonkach nerwowych, manifestująca się głównie przewlekłym bólem neuropatycznym u około 68% pacjentów, często o różnorodnym charakterze (pulsujący, piekący, kłujący). Objawy neurologiczne obejmują parestezje, osłabienie i zanik mięśni, zaburzenia czucia oraz problemy z równowagą, zależne od lokalizacji guzów (np. kręgosłup, nerwy obwodowe, okolica miednicy, twarz, głowa). Schwannomatoza segmentalna dotyczy około 1/3 chorych, z guzami ograniczonymi do jednej części ciała. W przebiegu choroby obserwuje się zmniejszenie gęstości wewnątrznaskórkowych włókien nerwowych (IENFD), co wskazuje na neuropatię małych włókien, a bolesne guzy wydzielają czynniki uwrażliwiające neurony zwojów korzeni grzbietowych (DRG), co tłumaczy heterogeniczność i trudności w leczeniu bólu. Schwannomatoza różni się od NF2 brakiem obustronnych schwannom przedsionkowych i utraty słuchu, a także lepszym rokowaniem i normalną długością życia pacjentów.
ból kłujący, ból neuropatyczny, ból piekący, ból przeszywający, ból przewlekły, ból pulsujący, dysfagia, gwiaździak, lek przeciwbólowy, mutacja SMARCB1, nerwiak nerwu słuchowego, neurofibromatoza typu 2, neuropatia cienkich włókien, neuropatia małych włókien, niezmielinizowane włókno C, oponiak, osłabienie mięśni, osłonka nerwowa, parestezja, schwannoma, schwannoma przedsionkowy, schwannomatoza, szumy uszne, utrata słuchu, włókno nerwowe, wyściółczak, zaburzenia równowagi, zanik mięśni, zawroty głowy, zwieracz - Leksykon chorób i schorzeń
Złośliwy guz mózgu (rak mózgu) – Epidemiologia
Złośliwe guzy mózgu, stanowiące około 3% wszystkich nowotworów, charakteryzują się wysoką śmiertelnością i niską pięcioletnią przeżywalnością, która wynosi średnio 35,7%, a dla glejaka wielopostaciowego jedynie 6,9% z medianą przeżycia 8 miesięcy. Współczynnik zapadalności na złośliwe guzy mózgu i OUN wynosi około 6,89 na 100 000 osób rocznie, z wyższą częstością u mężczyzn (5,37/100 000) niż u kobiet (3,59/100 000), a szczyt zachorowań przypada na wiek 65-74 lata. Glejak wielopostaciowy stanowi około 47,7% wszystkich złośliwych guzów mózgu, a inne istotne typy to gwiaździaki, wyściółczaki, skąpodrzewiaki oraz pierwotne chłoniaki OUN. Epidemiologia wykazuje zróżnicowanie geograficzne i etniczne, z wyższą zapadalnością w krajach rozwiniętych i w populacji kaukaskiej. Nowotwory mózgu są drugą najczęstszą przyczyną zgonów nowotworowych u dzieci i młodzieży, a także znaczącym problemem zdrowotnym wśród osób starszych. Wskaźniki śmiertelności są podwyższone nie tylko z powodu samego nowotworu, ale także z powodu chorób serca (SMR=5,3), chorób naczyniowych mózgu (SMR=13,17) i innych przyczyn.
biomarker molekularny, centralny rejestr guzów mózgu, choroba naczyniowa mózgu, choroba serca, chorobowość, czynnik ryzyka, glejak, glejak wielopostaciowy, guz wewnątrzczaszkowy, guz zarodkowy, gwiaździak, opieka paliatywna, oponiak, ośrodkowy układ nerwowy, pierwotny chłoniak OUN, pierwotny guz mózgu, posocznica, promieniowanie jonizujące, rdzeniak, skąpodrzewiak, telomer leukocytów, wskaźnik przeżywalności, współczynnik zapadalności, wyściółczak, zespół Li-Fraumeni, zespół Lyncha, złośliwy guz mózgu - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Carmustine Accordpharma 300 mg
Karmustyna (Carmustine Accordpharma) jest lekiem przeciwnowotworowym dostępnym w postaci proszku do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, w dawkach 50 mg i 300 mg, gdzie 1 ml roztworu zawiera 3,3 mg substancji czynnej. Produkt zawiera etanol bezwodny jako substancję pomocniczą (2,37 g w fiolce 50 mg i 7,11 g w fiolce 300 mg). Karmustyna wykazuje szerokie spektrum działania przeciwnowotworowego, stosowana jest w leczeniu pierwotnych guzów mózgu (glejak wielopostaciowy, glejaki pnia mózgu, rdzeniak zarodkowy, gwiaździak, wyściółczak), przerzutów do mózgu, chłoniaków nieziarniczych i Hodgkina opornych na leczenie pierwszego rzutu, nowotworów przewodu pokarmowego oraz w skojarzeniu w terapii czerniaka złośliwego. Ponadto karmustyna jest wykorzystywana w leczeniu kondycjonującym przed autologicznym przeszczepieniem komórek macierzystych u pacjentów z chorobą Hodgkina i chłoniakiem nieziarniczym.
autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, chemioradioterapia, chłoniak Hodgkina, chłoniak nieziarniczy, choroba Hodgkina, czerniak złośliwy, działanie niepożądane, etanol bezwodny, funkcja wątroby i nerek, glejak pnia mózgu, glejak wielopostaciowy, guz mózgu, gwiaździak, infuzja dożylna, komórka Reed-Sternberga, koncentrat roztworu do infuzji, leczenie kondycjonujące, leczenie skojarzone, lek przeciwnowotworowy, monoterapia, nowotwór ośrodkowego układu nerwowego, nowotwór przewodu pokarmowego, nowotwór złośliwy, osmolalność, przerzut nowotworowy do mózgu, radioterapia, rdzeniak zarodkowy, szpik kostny, terapia drugiego rzutu, układ krwiotwórczy, upośledzenie funkcji szpiku kostnego, wlew dożylny, wtórna zmiana nowotworowa, wyściółczak, zaburzenie czynności wątroby, złośliwa choroba hematologiczna - Leksykon substancji czynnych
Karmustyna – Wskazania do stosowania
Karmustyna jest lekiem alkilującym stosowanym w terapii różnych nowotworów złośliwych, dostępna w formie proszku i rozpuszczalnika do sporządzania roztworu do infuzji w dawkach 50 mg, 100 mg oraz 300 mg. Wskazania obejmują pierwotne guzy mózgu (glejak wielopostaciowy, glejaki pnia mózgu, rdzeniak zarodkowy, gwiaździak, wyściółczak), przerzuty do mózgu, chłoniaki nieziarnicze i chorobę Hodgkina jako terapia drugiego rzutu, a także szpiczaka mnogiego w skojarzeniu z glikokortykosteroidami. Karmustyna jest również stosowana jako leczenie kondycjonujące przed autologicznym przeszczepieniem komórek macierzystych układu krwiotwórczego w chorobach hematologicznych oraz w terapii nowotworów przewodu pokarmowego i czerniaka złośliwego (w terapii skojarzonej). Wskazania różnią się nieco w zależności od preparatu (Carmustine Accord, Accordpharma, Waymade, Zentiva), co wymaga uwzględnienia charakterystyki konkretnego produktu leczniczego.
autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, chłoniak nieziarniczy, choroba hematologiczna złośliwa, choroba Hodgkina, czerniak złośliwy, glejak pnia mózgu, glejak wielopostaciowy, glikokortykosteroid, gwiaździak, karmustyna, leczenie chirurgiczne, leczenie kondycjonujące, lek alkilujący, monoterapia, nawrót choroby, nowotwór ośrodkowego układu nerwowego, nowotwór przewodu pokarmowego, przerzut do mózgu, radioterapia, rdzeniak zarodkowy, szpiczak mnogi, terapia drugiego rzutu, terapia skojarzona, układ krwiotwórczy, wyściółczak - Leksykon chorób i schorzeń
Guz mózgu – Diagnostyka i diagnoza
Diagnostyka guzów mózgu wymaga wieloaspektowego podejścia, obejmującego szczegółowy wywiad, badanie neurologiczne oraz zaawansowane techniki obrazowe, przede wszystkim MRI z kontrastem, które umożliwia precyzyjną ocenę lokalizacji i charakterystyki guza. Specjalistyczne metody MRI, takie jak spektroskopia rezonansu magnetycznego (MRS), angiografia (MRA), obrazowanie tensora dyfuzji (DTI) oraz funkcjonalny rezonans magnetyczny (fMRI), dostarczają dodatkowych informacji o metabolizmie, unaczynieniu i funkcjonalności mózgu. W diagnostyce uzupełniającej stosuje się tomografię komputerową (CT), pozytonową tomografię emisyjną (PET), SPECT oraz angiografię rentgenowską. Ostateczne rozpoznanie histopatologiczne uzyskuje się poprzez biopsję stereotaktyczną lub kraniotomię, a w niektórych przypadkach diagnoza opiera się na badaniach obrazowych ze względu na trudną lokalizację guza. Badania molekularne, takie jak profilowanie metylacji DNA, mutacje MGMT, IDH1 oraz ko-delecja 1p/19q, są kluczowe dla klasyfikacji nowotworów i prognozowania odpowiedzi na leczenie.
angiografia, angiografia rezonansu magnetycznego, audiometria, badanie neurologiczne, badanie pola widzenia, biopsja stereotaktyczna, ciśnienie wewnątrzczaszkowe, dysfagia, elektroencefalografia, funkcjonalny rezonans magnetyczny, glejak, glejak wielopostaciowy, guz mózgu, guz przysadki mózgowej, guz szyszynki, guz zarodkowy, gwiaździak, kraniotomia, mutacja IDH1, nakłucie lędźwiowe, nerwiak nerwu przedsionkowego, obrazowanie dyfuzyjne, obrazowanie perfuzyjne, obrazowanie tensora dyfuzji, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, oponiak, płyn mózgowo-rdzeniowy, pozytonowa tomografia emisyjna, profilowanie metylacji DNA, rezonans magnetyczny, sekwencjonowanie nowej generacji, skąpodrzewiak, spektroskopia MR, spektroskopia rezonansu magnetycznego, środek kontrastowy, tomografia komputerowa, wyściółczak - Leksykon chorób i schorzeń
Złośliwy guz mózgu (rak mózgu) – Objawy
Złośliwe guzy mózgu charakteryzują się inwazyjnym wzrostem i naciekaniem otaczających tkanek, co prowadzi do różnorodnych objawów neurologicznych zależnych od lokalizacji guza. Najczęstsze symptomy to bóle głowy (występujące u około 50% pacjentów), napady padaczkowe (20-50% w glejakach złośliwych, 50-90% w gwiaździakach niskiego stopnia), nudności, wymioty, zaburzenia widzenia, osłabienie jednostronne, zaburzenia równowagi oraz zmiany poznawcze i osobowościowe. Lokalizacja guza determinuje specyficzne deficyty, np. płat czołowy wiąże się ze zmianami osobowości i mową, a móżdżek z ataksją i utratą koordynacji. Złośliwe guzy, najczęściej klasyfikowane jako stopień III lub IV, wykazują szybkie tempo progresji, szczególnie glejak wielopostaciowy (GBM), którego średni czas przeżycia wynosi 9-15 miesięcy, z 5-letnią przeżywalnością poniżej 5%.
afazja, ataksja, chemioterapia, dysfagia, glejak wielopostaciowy, glioblastoma, gwiaździak, móżdżek, napad padaczkowy, nietrzymanie moczu, nowotwór złośliwy, opony mózgowe, pień mózgu, płat ciemieniowy, płat czołowy, płat potyliczny, płat skroniowy, podwójne widzenie, przysadka mózgowa, radioterapia, rak mózgu, rdzeń kręgowy, resekcja, temozolomid, zaburzenia mowy, zaburzenia równowagi, złośliwy guz mózgu - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Carmustine Zentiva 100 mg
Carmustine Zentiva, zawierający karmustynę, jest lekiem przeciwnowotworowym stosowanym w leczeniu paliatywnym różnych nowotworów, w tym guzów mózgu (glejak, rdzeniak płodowy, gwiaździak, przerzuty), szpiczaka mnogiego (w skojarzeniu z glikokortykosteroidami), choroby Hodgkina oraz chłoniaków nieziarniczych jako terapia drugiego rzutu. Lek jest również wykorzystywany w terapii nowotworów przewodu pokarmowego i czerniaka złośliwego w schematach skojarzonych. Szczególne zastosowanie znajduje w leczeniu kondycjonującym przed autologicznym przeszczepieniem komórek macierzystych układu krwiotwórczego u pacjentów z hematologicznymi chorobami nowotworowymi, gdzie pomaga w eradykacji choroby przed SCT.
autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, chemioterapia, chłoniak Hodgkina, chłoniak nieziarniczy, choroba Hodgkina, czerniak złośliwy, glejak, glikokortykosteroid, guz mózgu, gwiaździak, infuzja, karmustyna, leczenie kondycjonujące, leczenie paliatywne, lek przeciwnowotworowy, nowotwór hematologiczny, nowotwór ośrodkowego układu nerwowego, nowotwór przewodu pokarmowego, nowotwór układu krwiotwórczego, prednizon, rdzeniak płodowy, szpiczak mnogi, terapia przeciwnowotworowa, złośliwa choroba hematologiczna - Leksykon substancji czynnych
Oktreotyd – Wskazania do stosowania
Oktreotyd, analog somatostatyny, znajduje szerokie zastosowanie w leczeniu schorzeń związanych z nadmiernym wydzielaniem hormonów, w tym akromegalii, hormonalnie czynnych guzów żołądka, jelit i trzustki (GEP), zaawansowanych guzów neuroendokrynnych oraz gruczolaków przysadki wydzielających TSH. W terapii akromegalii stosuje się go, gdy leczenie chirurgiczne jest niewskazane, nieskuteczne lub jako wsparcie przed pełnym efektem radioterapii. Preparat Sandostatin (roztwór do wstrzykiwań 50 lub 100 μg/ml) oraz Sandostatin LAR (proszek do sporządzania zawiesiny o przedłużonym uwalnianiu 10, 20 lub 30 mg) obniżają stężenia GH i IGF-1, łagodząc objawy choroby. Ponadto, oktreotyd jest stosowany w zapobieganiu powikłaniom po operacjach trzustki oraz w hamowaniu krwawień z żylaków żołądkowo-przełykowych u pacjentów z marskością wątroby, w połączeniu z endoskopową skleroterapią.
akromegalia, analog somatostatyny, czerniak, diagnostyka radiofarmaceutyczna, ganglioneurinoma, GEP-NET, glejak wielopostaciowy, guz chromochłonny, guzy neuroendokrynne, gwiaździak, hormon wzrostu, insulinopodobny czynnik wzrostu 1, marskość wątroby, neuroblastoma, niedrobnokomórkowy rak płuca, oktreotyd, oponiak, paraganglioma, rak jasnokomórkowy nerki, rak rdzeniasty tarczycy, receptory somatostatynowe, skleroterapia żylaków, zespół rakowiaka, zróżnicowany rak tarczycy, żylaki żołądkowo-przełykowe