długotrwała tlenoterapia

Długotrwała tlenoterapia (DLT, ang. Long-Term Oxygen Therapy – LTOT) to metoda lecznicza polegająca na podawaniu tlenu przez co najmniej 15 godzin na dobę, najczęściej w warunkach domowych. Jest stosowana głównie u pacjentów z przewlekłą hipoksemią (niedotlenieniem) spowodowaną chorobami układu oddechowego, takimi jak przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP), śródmiąższowe choroby płuc czy zaawansowana niewydolność serca.

Głównym wskazaniem do wdrożenia długotrwałej tlenoterapii jest utrzymująca się hipoksemia z PaO₂ ≤ 55 mmHg lub PaO₂ 56-60 mmHg z towarzyszącymi objawami niedotlenienia narządów (nadciśnienie płucne, obrzęki obwodowe, cechy niewydolności prawokomorowej serca) lub policytemia (hematokryt > 55%). Terapia ta wydłuża życie pacjentów z ciężką postacią POChP, poprawia ich wydolność wysiłkową, funkcje poznawcze i jakość życia.

Źródłami tlenu stosowanymi w DLT są koncentratory tlenu, ciekły tlen w zbiornikach lub butle z tlenem sprężonym. Tlen podawany jest przez wąsy tlenowe lub maseczkę. Przepływ tlenu jest indywidualnie dobierany dla każdego pacjenta, a jego skuteczność monitorowana regularnie za pomocą pulsoksymetrii lub gazometrii krwi tętniczej. Pacjenci wymagają edukacji dotyczącej prawidłowego stosowania tlenoterapii i przestrzegania zasad bezpieczeństwa.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl