splot barkowy

Splot barkowy (plexus brachialis) to złożona sieć nerwów obwodowych, która powstaje z połączenia przednich gałęzi rdzeniowych nerwów szyjnych C5-C8 oraz pierwszego nerwu piersiowego T1. Czasami w skład splotu mogą wchodzić również włókna z C4 i T2. Splot barkowy odpowiada za unerwienie czuciowe i ruchowe górnej kończyny oraz części barku.

Anatomicznie splot barkowy dzieli się na pięć części: korzenie, pnie, podziały, pęczki i nerwy końcowe. Do najważniejszych nerwów końcowych splotu barkowego należą: nerw pachowy, nerw mięśniowo-skórny, nerw pośrodkowy, nerw łokciowy, nerw promieniowy oraz nerwy piersiowe długi i przyśrodkowy. Splot barkowy przebiega przez szczelinę między mięśniami pochyłymi przednim i środkowym, a następnie za obojczykiem do dołu pachowego.

Uszkodzenia splotu barkowego mogą wystąpić w wyniku urazów (np. wypadki komunikacyjne, urazy porodowe), stanów zapalnych, ucisków lub nowotworów. Objawy kliniczne zależą od lokalizacji i rozległości uszkodzenia, obejmując zaburzenia czucia, osłabienie mięśni, zanik mięśni oraz ból w obrębie barku i kończyny górnej. Diagnostyka obejmuje badanie kliniczne, elektromiografię, badania obrazowe (MRI, USG) oraz badania przewodnictwa nerwowego.

Leczenie uszkodzeń splotu barkowego może być zachowawcze (fizjoterapia, farmakoterapia) lub operacyjne, w zależności od typu i stopnia uszkodzenia. Techniki chirurgiczne obejmują neurolizę, przeszczepy nerwów, transfery nerwów oraz transfery ścięgien i mięśni. Rokowanie zależy od rodzaju uszkodzenia, czasu od urazu do interwencji oraz wieku pacjenta.