nawrotowa zakrzepica żył głębokich

Nawrotowa zakrzepica żył głębokich (ang. recurrent deep vein thrombosis, rDVT) to stan chorobowy, w którym dochodzi do ponownego powstania zakrzepu w układzie żył głębokich po wcześniejszym epizodzie zakrzepicy żył głębokich (DVT) i zastosowanym leczeniu. Stanowi ona istotny problem kliniczny, dotykający około 20-30% pacjentów w ciągu 5-8 lat od pierwszego epizodu DVT.

Czynniki ryzyka nawrotowej zakrzepicy żył głębokich obejmują nieprowokowaną pierwszą zakrzepicę, niepełne leczenie pierwszego epizodu, obecność trombofilii (szczególnie niedoboru antytrombiny, białka C lub S, mutacji czynnika V Leiden), aktywną chorobę nowotworową, utrzymującą się dysfunkcję żylną oraz zespół pozakrzepowy. Mężczyźni są również bardziej narażeni na nawroty niż kobiety.

Diagnostyka nawrotowej zakrzepicy żył głębokich opiera się na badaniu ultrasonograficznym układu żylnego z opcją dopplerowską, ocenie D-dimerów oraz angiografii rezonansu magnetycznego w przypadkach niejednoznacznych. Wyzwaniem diagnostycznym jest odróżnienie nowego zakrzepu od zmian pozakrzepowych po pierwotnym epizodzie.

Leczenie nawrotowej zakrzepicy żył głębokich wymaga zwykle przedłużonej, często bezterminowej antykoagulacji. Wybór leku przeciwkrzepliwego (antagoniści witaminy K, bezpośrednie doustne antykoagulanty) zależy od charakterystyki pacjenta, chorób współistniejących oraz preferencji chorego. U pacjentów z nawrotami mimo prawidłowej antykoagulacji można rozważyć implantację filtru do żyły głównej dolnej.

Profilaktyka nawrotowej zakrzepicy powinna uwzględniać odpowiednią długość leczenia przeciwkrzepliwego po pierwszym epizodzie, regularne monitorowanie parametrów układu krzepnięcia, noszenie pończoch uciskowych oraz modyfikację stylu życia (regularna aktywność fizyczna, utrzymanie prawidłowej masy ciała, unikanie długotrwałego unieruchomienia).

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl