pozajelitowy lek przeciwzakrzepowy
Pozajelitowe leki przeciwzakrzepowe to grupa preparatów stosowanych w zapobieganiu i leczeniu zakrzepicy oraz zatorowości. W odróżnieniu od doustnych antykoagulantów, podawane są drogą iniekcji – najczęściej podskórnej, dożylnej lub domięśniowej.
Do podstawowych pozajelitowych leków przeciwzakrzepowych należą: heparyna niefrakcjonowana (UFH), heparyny drobnocząsteczkowe (LMWH) takie jak enoksaparyna, dalteparyna czy nadroparyna, a także fondaparinux i bezpośrednie inhibitory trombiny (np. bivalirudyna). Działają one poprzez wzmacnianie działania antytrombiny III lub bezpośrednie hamowanie czynników krzepnięcia.
Wskazania do stosowania pozajelitowych leków przeciwzakrzepowych obejmują żylną chorobę zakrzepowo-zatorową, ostre zespoły wieńcowe, profilaktykę zakrzepicy żył głębokich u pacjentów hospitalizowanych oraz po zabiegach chirurgicznych, a także zapobieganie wykrzepianiu w układach do pozaustrojowego krążenia krwi. Ich zaletą jest szybki początek działania oraz możliwość stosowania u pacjentów, którzy nie mogą przyjmować leków doustnie.
Stosowanie pozajelitowych leków przeciwzakrzepowych wiąże się z ryzykiem powikłań krwotocznych, dlatego wymaga monitorowania parametrów krzepnięcia oraz dostosowania dawki do indywidualnych potrzeb pacjenta, z uwzględnieniem funkcji nerek, masy ciała oraz współistniejących schorzeń. W przypadku heparyn niefrakcjonowanych konieczne jest regularne oznaczanie APTT, natomiast LMWH zazwyczaj nie wymagają rutynowego monitorowania laboratoryjnego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Xanirva 2,5 mg
Produkt leczniczy Xanirva zawierający rywaroksaban w dawce 2,5 mg stosowany jest dwukrotnie na dobę w leczeniu przeciwzakrzepowym u pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym (OZW), chorobą wieńcową (CAD) oraz chorobą tętnic obwodowych (PAD). W terapii OZW zaleca się jednoczesne stosowanie kwasu acetylosalicylowego (ASA) w dawce 75-100 mg/dobę, z możliwością dodania klopidogrelu (75 mg/dobę) lub tyklopidyny. Leczenie należy rozpocząć najwcześniej 24 godziny po przyjęciu do szpitala i stabilizacji zdarzenia, po przerwaniu pozajelitowego leczenia przeciwzakrzepowego. W przypadku PAD, po zabiegach rewaskularyzacji kończyny dolnej, terapię Xanirvą należy rozpocząć po osiągnięciu hemostazy. Czas trwania leczenia jest indywidualizowany, z regularną oceną bilansu ryzyka zakrzepowego i krwawień; wydłużenie terapii powyżej 12 miesięcy wymaga szczegółowej oceny, gdyż doświadczenie kliniczne sięga do 24 miesięcy.
antagonista witaminy K, choroba tętnic obwodowych, choroba wątroby, choroba wieńcowa, hemostaza, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, koagulopatia, kwas acetylosalicylowy, leczenie przeciwzakrzepowe, marskość wątroby, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, ostry zespół wieńcowy, podwójna terapia przeciwpłytkowa, pozajelitowy lek przeciwzakrzepowy, procedura naczyniowa, rewaskularyzacja, rywaroksaban, ryzyko krwawienia, zaburzenie czynności nerek, zdarzenie niedokrwienne, zdarzenie zakrzepowe, zgłębnik żołądkowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Zarixa 2,5 mg
Rywaroksaban w dawce 2,5 mg podawany dwa razy na dobę w formie kapsułek twardych Zarixa stanowi podstawę terapii przeciwzakrzepowej u pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym (OZW) oraz chorobą wieńcową i obwodową (CAD/PAD). W OZW lek stosuje się łącznie z kwasem acetylosalicylowym (ASA) w dawce 75-100 mg/dobę, często w skojarzeniu z klopidogrelem (75 mg/dobę) lub tyklopidyną, rozpoczynając terapię nie wcześniej niż 24 godziny po stabilizacji i planowanym odstawieniu pozajelitowego leczenia przeciwzakrzepowego. W CAD/PAD rywaroksaban podaje się z ASA 75-100 mg/dobę, a u pacjentów po rewaskularyzacji kończyny dolnej leczenie rozpoczyna się po osiągnięciu hemostazy. Czas terapii ustala się indywidualnie, z uwzględnieniem ryzyka krwawień i zdarzeń niedokrwiennych, przy czym w OZW terapia może trwać do 12 miesięcy, a w CAD/PAD jest dostosowywana na podstawie oceny klinicznej. W przypadku pominięcia dawki nie zaleca się podwajania kolejnej dawki.
antagonista witaminy K, choroba tętnic obwodowych, choroba wieńcowa, hemostaza, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klopidogrel, koagulopatia, kwas acetylosalicylowy, leczenie przeciwzakrzepowe, marskość wątroby, ostry zespół wieńcowy, podwójna terapia przeciwpłytkowa, pozajelitowy lek przeciwzakrzepowy, rewaskularyzacja kończyny dolnej, rywaroksaban, ryzyko krwawienia, schyłkowa niewydolność nerek, terapia przeciwpłytkowa, tyklopidyna, wskaźnik INR, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zdarzenie niedokrwienne, zdarzenie zakrzepowe, zgłębnik żołądkowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Danengo 75 mg
Dabigatran eteksylan w postaci kapsułek twardych (Danengo) jest wskazany do prewencji pierwotnej żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ) po zabiegach ortopedycznych u dorosłych oraz dzieci i młodzieży powyżej 8 lat zdolnych do połykania kapsułek. Dawkowanie zależy od rodzaju zabiegu: po alloplastyce stawu kolanowego początkowa dawka wynosi 110 mg (1 kapsułka) podana 1-4 godziny po zabiegu, następnie 220 mg (2 kapsułki) raz na dobę przez 10 dni; po alloplastyce stawu biodrowego dawka podtrzymująca jest stosowana przez 28-35 dni. U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (CrCL 30-50 mL/min), w wieku ≥75 lat lub przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów P-glikoproteiny (werapamil, amiodaron, chinidyna) zaleca się zmniejszenie dawki do 75 mg początkowo i 150 mg raz na dobę. Przed rozpoczęciem terapii należy ocenić czynność nerek metodą Cockcroft-Gault i unikać stosowania u pacjentów z CrCL <30 mL/min. Leczenie należy rozpocząć po zapewnieniu hemostazy, a w przypadku opóźnienia pierwszą dawkę podać w dawce podtrzymującej (220 mg lub 150 mg). Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki.
alloplastyka stawu biodrowego, alloplastyka stawu kolanowego, antagonista witaminy K, dabigatran eteksylat, hemostaza, hipowolemia, inhibitor P-glikoproteiny, kapsułka twarda, klirens kreatyniny, lek przeciwzakrzepowy, metoda Cockcroft-Gault, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, niefrakcjonowana heparyna, odwodnienie, pozajelitowy lek przeciwzakrzepowy, prewencja pierwotna żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, współczynnik przesączania kłębuszkowego, wzór Schwartza, zaburzenie czynności nerek, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rivaroxaban Aurovitas 10 mg
Rivaroxaban Aurovitas 10 mg, zawierający rywaroksaban, jest stosowany doustnie w profilaktyce żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ) po aloplastyce stawu biodrowego lub kolanowego, dawka wynosi 10 mg raz na dobę, rozpoczynając w ciągu 6-10 godzin po zabiegu, z czasem leczenia odpowiednio 5 tygodni (staw biodrowy) lub 2 tygodnie (staw kolanowy). W leczeniu zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) i zatorowości płucnej (ZP) stosuje się schemat: 15 mg dwa razy na dobę przez pierwsze 21 dni, następnie 20 mg raz na dobę, z czasem leczenia dostosowanym do ryzyka nawrotu i czynników ryzyka. W profilaktyce nawrotów po co najmniej 6 miesiącach leczenia zalecana dawka to 10 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 20 mg u pacjentów z wysokim ryzykiem nawrotu. W przypadku pominięcia dawki, schemat dawkowania jest dostosowany do fazy leczenia, z możliwością jednorazowego podania dwóch tabletek 15 mg w fazie początkowej ZŻG/ZP.
Zmiana terapii z antagonistów witaminy K (VKA) na rywaroksaban powinna nastąpić przy INR ≤ 2,5, z uwzględnieniem, że INR nie jest odpowiednim wskaźnikiem działania rywaroksabanu. Przy przejściu z rywaroksabanu na VKA konieczne jest jednoczesne podawanie VKA do osiągnięcia INR ≥ 2,0, z monitorowaniem INR co najmniej 24 godziny po ostatniej dawce rywaroksabanu. U pacjentów z łagodnym i umiarkowanym zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny 30-80 ml/min) nie jest zwykle wymagana modyfikacja dawki, jednak w ciężkim zaburzeniu (15-29 ml/min) należy zachować ostrożność i rozważyć zmniejszenie dawki w leczeniu ZŻG/ZP. Rywaroksaban jest przeciwwskazany u pacjentów z klirensem kreatyniny < 15 ml/min oraz u chorych z zaawansowaną chorobą wątroby (klasyfikacja Child-Pugh B i C). Lek można podawać z jedzeniem lub bez, a tabletki można rozgnieść i podać doustnie lub przez zgłębnik żołądkowy, co jest istotne u pacjentów z trudnościami w połykaniu.
aloplastyka stawu biodrowego, aloplastyka stawu kolanowego, antagonista witaminy K, antykoagulacja, hemostaza, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, klirens kreatyniny, koagulopatia wątrobowa, leczenie przeciwzakrzepowe, marskość wątroby, pozajelitowy lek przeciwzakrzepowy, profilaktyka żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, ryzyko krwawienia, tabletka powlekana, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zgłębnik żołądkowy, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Xiltess 15 mg
Lek Xiltess zawierający 15 mg rywaroksabanu wymaga precyzyjnego dostosowania dawkowania w zależności od wskazań klinicznych. W profilaktyce udaru u dorosłych z migotaniem przedsionków niezwiązanym z wadą zastawkową zalecana dawka to 20 mg raz na dobę. W leczeniu żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ZŻG/ZP) stosuje się schemat dwufazowy: początkowo 15 mg dwa razy na dobę przez 21 dni (łącznie 30 mg/dobę), następnie 20 mg raz na dobę. Po co najmniej 6 miesiącach leczenia profilaktyka nawrotów wymaga dawki 10 mg lub 20 mg raz na dobę, w zależności od ryzyka nawrotu. U dzieci i młodzieży dawkowanie ustala się na podstawie masy ciała: 15 mg raz na dobę dla masy 30-50 kg, 20 mg raz na dobę dla masy ≥50 kg, a poniżej 30 kg stosuje się postać granulatu. W przypadku zaburzeń czynności nerek u dorosłych z klirensem kreatyniny 15-29 mL/min zaleca się ostrożność i zmniejszenie dawki do 15 mg raz na dobę w profilaktyce udaru oraz w fazie kontynuacji leczenia ZŻG/ZP. Nie zaleca się stosowania u pacjentów z klirensem <15 mL/min. U dzieci z GFR <50 mL/min/1,73 m² lek nie jest zalecany z powodu braku danych klinicznych.
antagonista witaminy K, choroba wątroby, echokardiogram przezprzełykowy, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, idiopatyczna żylna choroba zakrzepowo-zatorowa, inhibitor P2Y12, kardiowersja, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, koagulopatia, marskość wątroby, migotanie przedsionków, pozajelitowy lek przeciwzakrzepowy, profilaktyka udaru, przezskórna interwencja wieńcowa, rywaroksaban, ryzyko krwawienia, wada zastawkowa, zaburzenie czynności nerek, zatorowość obwodowa, zgłębnik nosowo-żołądkowy, zgłębnik żołądkowy, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Razarxo 20 mg
Razarxo, zawierający rywaroksaban, jest stosowany w profilaktyce udaru i zatorowości obwodowej u dorosłych z migotaniem przedsionków (20 mg raz na dobę) oraz w leczeniu ostrej żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ZŻG i ZP) w schemacie dwuetapowym: faza początkowa 15 mg dwa razy na dobę przez 3 tygodnie, następnie faza kontynuacji 20 mg raz na dobę. Dawkowanie u pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny 15-49 ml/min) jest odpowiednio zmodyfikowane (15 mg raz na dobę w profilaktyce udaru, rozważane zmniejszenie dawki w fazie kontynuacji leczenia ZŻG/ZP). U dzieci dawka zależy od masy ciała: ≥50 kg – 20 mg raz na dobę, 30-50 kg – 15 mg raz na dobę, poniżej 30 kg stosuje się postać granulatu. Leczenie dzieci trwa co najmniej 3 miesiące, z możliwością wydłużenia do 12 miesięcy, z regularnym monitorowaniem masy ciała i dostosowaniem dawki.
antagonista witaminy K, echokardiogram przezprzełykowy, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, idiopatyczna ZŻG, INR, kardiowersja, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, koagulopatia, leczenie przeciwzakrzepowe, lek przeciwzakrzepowy, marskość wątroby, migotanie przedsionków, nawrotowa ZŻG, pozajelitowy lek przeciwzakrzepowy, profilaktyka udaru, rywaroksaban, ryzyko krwawienia, TEE, VKA, wada zastawkowa, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zatorowość obwodowa, zatorowość płucna, ŻChZZ, zgłębnik żołądkowy, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa, ZŻG - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rivaroxaban Bluefish 15 mg; 20 mg
Rivaroxaban Bluefish, zawierający rywaroksaban, jest stosowany w leczeniu żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ZŻG) oraz zatorowości płucnej (ZP) w schemacie dwufazowym: faza wstępna przez pierwsze 21 dni obejmuje dawkę 15 mg dwa razy na dobę (łącznie 30 mg/dobę), a faza kontynuacji od 22. dnia to 20 mg raz na dobę. W profilaktyce nawrotowej po co najmniej 6 miesiącach leczenia zaleca się dawkę 10 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 20 mg u pacjentów z wysokim ryzykiem nawrotu. Dawkowanie wymaga indywidualnej oceny ryzyka krwawienia i korzyści terapeutycznych. U pacjentów z umiarkowanym i ciężkim zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny 15-49 mL/min) zaleca się ostrożność i ewentualne dostosowanie dawki, natomiast stosowanie u osób z klirensem <15 mL/min jest przeciwwskazane. Rywaroksaban nie jest zalecany u pacjentów z marskością wątroby stopnia B i C oraz u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat.
antagonista witaminy K, ciężkie zaburzenie czynności nerek, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, idiopatyczna zatorowość płucna, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, koagulopatia, łagodne zaburzenie czynności nerek, lek przeciwzakrzepowy, marskość wątroby, nawrotowa zatorowość płucna, opakowanie rozpoczynające leczenie, pozajelitowy lek przeciwzakrzepowy, rywaroksaban, ryzyko krwawienia, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, wartość INR, zaburzenie czynności nerek, zatorowość płucna, zgłębnik żołądkowy, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – XABOPLAX 2,5 mg
XABOPLAX (rywaroksaban) w dawce 2,5 mg dwa razy na dobę jest stosowany w precyzyjnie dawkowanych schematach terapeutycznych, głównie u pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym (OZW) oraz chorobą niedokrwienną serca i tętnic obwodowych (PAD). W terapii OZW lek podaje się wraz z kwasem acetylosalicylowym (ASA) w dawce 75-100 mg/dobę, często w skojarzeniu z klopidogrelem lub tyklopidyną, rozpoczynając leczenie po stabilizacji zdarzenia, nie wcześniej niż 24 godziny po hospitalizacji i zakończeniu pozajelitowego leczenia przeciwzakrzepowego. Standardowy czas terapii wynosi 12 miesięcy, z możliwością indywidualnego wydłużenia do 24 miesięcy, przy uwzględnieniu bilansu korzyści i ryzyka. U pacjentów z PAD leczenie XABOPLAX rozpoczyna się po osiągnięciu hemostazy, a czas terapii ustala się indywidualnie. W przypadku podwójnej terapii przeciwpłytkowej konieczna jest szczegółowa ocena ryzyka krwawienia i korzyści klinicznych. Dawkowanie nie wymaga modyfikacji u osób z łagodnym i umiarkowanym upośledzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny 30-80 ml/min), natomiast u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (15-29 ml/min) lek stosuje się ostrożnie, a u osób z klirensem <15 ml/min jest przeciwwskazany. XABOPLAX jest również przeciwwskazany u pacjentów z chorobą wątroby z koagulopatią i ryzykiem krwawienia (stadium B i C wg Childa-Pugha).
antagonista witaminy K, choroba niedokrwienna serca, choroba tętnic obwodowych, choroba wątroby, dysfagia, hemostaza, heparyna niefrakcjonowana, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, klopidogrel, koagulopatia, kwas acetylosalicylowy, leczenie przeciwzakrzepowe, marskość wątroby, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, ostry zespół wieńcowy, podwójna terapia przeciwpłytkowa, pozajelitowy lek przeciwzakrzepowy, rewaskularyzacja kończyny dolnej, rywaroksaban, schyłkowa niewydolność nerek, terapia przeciwpłytkowa, tyklopidyna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zgłębnik żołądkowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Roxan 20 mg
Rywaroksaban (Lek Roxan) jest stosowany w profilaktyce udaru i zatorowości obwodowej u pacjentów z migotaniem przedsionków oraz w leczeniu i profilaktyce nawrotowej żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ZŻG i ZP). Dawkowanie zależy od wskazania klinicznego: w profilaktyce migotania przedsionków zalecana dawka to 20 mg raz na dobę, natomiast w leczeniu ZŻG i ZP stosuje się schemat początkowy 15 mg dwa razy na dobę przez pierwsze 3 tygodnie, następnie 20 mg raz na dobę, a w przedłużonej profilaktyce dawkę 10 mg lub 20 mg raz na dobę w zależności od ryzyka nawrotu. W przypadku pominięcia dawki, przy schemacie jednokrotnym należy ją przyjąć niezwłocznie, bez podwajania dawki, a przy schemacie dwukrotnym możliwe jest jednoczesne przyjęcie dwóch tabletek 15 mg. Modyfikacje dawkowania są konieczne u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, gdzie przy klirensie kreatyniny 30-49 ml/min zaleca się dawkę 15 mg raz na dobę w profilaktyce udaru oraz ostrożne stosowanie dawki 15 mg dwa razy na dobę w leczeniu ZŻG/ZP.
antagonista witaminy K, antykoagulacja, dysfagia, heparyna niefrakcjonowana, inhibitor P2Y12, INR, kardiowersja, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, koagulopatia, marskość wątroby, migotanie przedsionków, powikłanie krwotoczne, pozajelitowy lek przeciwzakrzepowy, profilaktyka nawrotowej ŻChZZ, profilaktyka udaru, rywaroksaban, terapia przeciwzakrzepowa, udar i zatorowość obwodowa, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zatorowość obwodowa, zgłębnik żołądkowy, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Xiltess 2,5 mg
Rywaroksaban w dawce 2,5 mg podawany dwa razy na dobę (Xiltess) jest stosowany w terapii schorzeń sercowo-naczyniowych, w tym u pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym (OZW), chorobą wieńcową (CAD) oraz chorobą tętnic obwodowych (PAD). W leczeniu OZW rywaroksaban 2,5 mg dwa razy na dobę powinien być stosowany w skojarzeniu z kwasem acetylosalicylowym (ASA) w dawce 75-100 mg/dobę, z możliwością dodania klopidogrelu (75 mg/dobę) lub tyklopidyny (standardowa dawka). Leczenie należy rozpocząć po stabilizacji zdarzenia, nie wcześniej niż 24 godziny po przyjęciu do szpitala i po odstawieniu pozajelitowego leczenia przeciwzakrzepowego. Standardowy czas terapii wynosi do 12 miesięcy, z możliwością wydłużenia do 24 miesięcy po indywidualnej ocenie ryzyka. U pacjentów z CAD lub PAD rywaroksaban stosuje się łącznie z ASA, a u pacjentów po rewaskularyzacji kończyny dolnej leczenie należy rozpocząć dopiero po osiągnięciu hemostazy. W przypadku konieczności podwójnej terapii przeciwpłytkowej decyzję o kontynuacji rywaroksabanu podejmuje się indywidualnie, uwzględniając rodzaj zdarzenia i schemat leczenia.
antagonista witaminy K, choroba tętnic obwodowych, choroba wieńcowa, hemostaza, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, INR, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klopidogrel, koagulopatia, kwas acetylosalicylowy, leczenie przeciwzakrzepowe, marskość wątroby, ostry zespół wieńcowy, podwójna terapia przeciwpłytkowa, pozajelitowy lek przeciwzakrzepowy, rewaskularyzacja kończyny dolnej, rywaroksaban, terapia przeciwpłytkowa, tyklopidyna, zaburzenie czynności nerek, zdarzenie zakrzepowe, zgłębnik żołądkowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Mirexan 75 mg
Mirexan (dabigatran eteksylanu) w postaci kapsułek twardych 75 mg jest wskazany do stosowania u dorosłych oraz dzieci i młodzieży od 8 roku życia zdolnych do połykania kapsułek. Dawkowanie zależy od wskazania klinicznego, wieku i masy ciała pacjenta, a także czynności nerek ocenianej za pomocą klirensu kreatyniny (CrCL). U pacjentów po planowej alloplastyce stawu kolanowego zaleca się rozpoczęcie terapii dawką 110 mg w dniu zabiegu, a następnie 220 mg raz na dobę przez 10 dni; po alloplastyce stawu biodrowego dawka początkowa to 75 mg, a podtrzymująca 150 mg raz na dobę przez 28-35 dni. U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (CrCL 30-50 mL/min), w wieku ≥75 lat lub przyjmujących inhibitory P-glikoproteiny (np. amiodaron, chinidynę, werapamil) zaleca się zmniejszenie dawki. Stosowanie u pacjentów z CrCL <30 mL/min jest przeciwwskazane. W przypadku pominięcia dawki nie należy stosować dawki podwójnej, a leczenie nie powinno być przerywane bez konsultacji lekarskiej.
alloplastyka stawu, alloplastyka stawu biodrowego, alloplastyka stawu kolanowego, amiodaron, antagonista witaminy K, chinidyna, dabigatran eteksylanu, dysfagia, granulat powlekany, hemostaza, heparyna niefrakcjonowana, hipowolemia, inhibitor P-glikoproteiny, kapsułka twarda, klirens kreatyniny, lek przeciwzakrzepowy, metoda Cockcroft-Gault, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, odwodnienie, pozajelitowy lek przeciwzakrzepowy, prewencja nawrotów ŻChZZ, prewencja pierwotna ŻChZZ, przesączanie kłębuszkowe, stężenie kreatyniny, układ pokarmowy, werapamil, wzór Schwartza, zaburzenie czynności nerek, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rivaroxaban Farmak 2,5 mg
Produkt leczniczy Rivaroxaban Farmak w dawce 2,5 mg, podawany doustnie dwa razy na dobę, jest wskazany głównie w leczeniu pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym (OZW) oraz chorobą wieńcową (CAD) i chorobą tętnic obwodowych (PAD). W terapii OZW rywaroksaban stosuje się w skojarzeniu z kwasem acetylosalicylowym (ASA) w dawce 75-100 mg/dobę, z możliwością dodania klopidogrelu lub tyklopidyny, a leczenie zwykle trwa do 12 miesięcy, z możliwością wydłużenia na podstawie indywidualnej oceny bilansu korzyści i ryzyka. U pacjentów z CAD/PAD rywaroksaban 2,5 mg dwa razy na dobę podaje się wraz z ASA 75-100 mg/dobę, a w przypadku rewaskularyzacji kończyny dolnej leczenie rozpoczyna się po osiągnięciu hemostazy. Zaleca się regularną ocenę ryzyka zakrzepowego i krwawień, szczególnie przy stosowaniu podwójnej terapii przeciwpłytkowej. W przypadku pominięcia dawki nie należy stosować dawki podwójnej, a leczenie należy rozpocząć najwcześniej 24 godziny po stabilizacji zdarzenia OZW.
antagonista witaminy K, antykoagulacja, choroba tętnic obwodowych, choroba wieńcowa, hemostaza, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klopidogrel, koagulopatia, kwas acetylosalicylowy, leczenie przeciwzakrzepowe, marskość wątroby, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, ostry zespół wieńcowy, podwójna terapia przeciwpłytkowa, pozajelitowy lek przeciwzakrzepowy, rewaskularyzacja, rewaskularyzacja kończyny dolnej, rywaroksaban, ryzyko krwawienia, tyklopidyna, zaburzenie czynności nerek, zdarzenie niedokrwienne, zdarzenie zakrzepowe, zgłębnik żołądkowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rivaroxaban Polpharma 15 mg/20 mg
Rivaroxaban Polpharma, dostępny w tabletkach powlekanych 15 mg i 20 mg, jest stosowany w leczeniu ostrej zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) oraz zatorowości płucnej (ZP), a także w profilaktyce nawrotów tych schorzeń. Początkowa faza leczenia obejmuje podawanie 15 mg dwa razy na dobę przez 21 dni (łącznie 30 mg/dobę), następnie dawka jest zmieniana na 20 mg raz na dobę. Profilaktyka nawrotów po co najmniej 6 miesiącach terapii może być prowadzona dawką 10 mg lub 20 mg raz na dobę, w zależności od ryzyka nawrotu. Dawkowanie należy dostosować indywidualnie, uwzględniając funkcję nerek (klirens kreatyniny), gdzie w umiarkowanym i ciężkim upośledzeniu (30-49 ml/min i 15-29 ml/min) rozważa się zmniejszenie dawki do 15 mg raz na dobę w fazie kontynuacji, a stosowanie u pacjentów z klirensem <15 ml/min jest przeciwwskazane. Przeciwwskazania obejmują m.in. marskość wątroby stopnia B i C wg Child-Pugh oraz klinicznie istotne ryzyko krwawienia.
antagonista witaminy K, antykoagulacja, biodostępność substancji czynnej, choroba zakrzepowo-zatorowa, dysfagia, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, idiopatyczna zakrzepica żył głębokich, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, koagulopatia, marskość wątroby, ostra zakrzepica żył głębokich, pozajelitowy lek przeciwzakrzepowy, rywaroksaban, ryzyko krwawienia, tabletka powlekana, wskaźnik INR, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zgłębnik żołądkowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Daroxomb 75 mg
Produkt leczniczy Daroxomb zawiera dabigatran eteksylan w dawce 75 mg w postaci kapsułek twardych i jest wskazany do stosowania u dorosłych oraz dzieci i młodzieży powyżej 8 lat, zdolnych do połykania kapsułek w całości. Dawkowanie w prewencji pierwotnej żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ) po zabiegach ortopedycznych różni się w zależności od rodzaju zabiegu (alloplastyka stawu kolanowego lub biodrowego), czynności nerek (klirens kreatyniny CrCL 30-50 mL/min lub >50 mL/min) oraz wieku pacjenta (>75 lat wymaga zmniejszenia dawki). Standardowo dawka początkowa wynosi 110 mg podana 1-4 godziny po zabiegu, a dawka podtrzymująca to 220 mg raz na dobę (2 kapsułki po 110 mg) przez 10 dni (kolano) lub 28-35 dni (biodro). U pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek dawka początkowa to 75 mg, a podtrzymująca 150 mg raz na dobę (2 kapsułki po 75 mg). Stosowanie u pacjentów z CrCL <30 mL/min jest przeciwwskazane. Konieczna jest ocena czynności nerek przed i w trakcie terapii, zwłaszcza u osób starszych i w stanach ryzyka pogorszenia funkcji nerek.
alloplastyka stawu biodrowego, alloplastyka stawu kolanowego, amiodaron, antagonista witaminy K, chinidyna, dabigatran eteksylan, dysfagia, hemostaza, hipowolemia, inhibitor P-glikoproteiny, klirens kreatyniny, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, niefrakcjonowana heparyna, odwodnienie, pozajelitowy lek przeciwzakrzepowy, werapamil, współczynnik przesączania kłębuszkowego, wzór Cockcroft-Gault, wzór Schwartza, zaburzenie czynności nerek, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rivaroxaban Polpharma 10 mg
Rivaroxaban Polpharma 10 mg stosowany jest w profilaktyce żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ) po aloplastyce stawu biodrowego lub kolanowego oraz w leczeniu i profilaktyce nawrotów zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) i zatorowości płucnej (ZP). W profilaktyce po zabiegach ortopedycznych dawka wynosi 10 mg raz na dobę, podawana w ciągu 6-10 godzin po operacji, przez 5 tygodni (staw biodrowy) lub 2 tygodnie (staw kolanowy). W leczeniu ZŻG i ZP stosuje się schemat: 15 mg dwa razy na dobę przez pierwsze 3 tygodnie, następnie 20 mg raz na dobę. Po co najmniej 6 miesiącach leczenia zalecana jest profilaktyka nawrotów dawką 10 mg lub 20 mg raz na dobę u pacjentów z wysokim ryzykiem nawrotu. Dawkowanie wymaga indywidualizacji w zależności od ryzyka krwawienia i czynności nerek (klirens kreatyniny 15-29 ml/min wymaga ostrożności, poniżej 15 ml/min stosowanie jest przeciwwskazane).
aloplastyka stawu biodrowego, aloplastyka stawu kolanowego, antagonista witaminy K, hemostaza, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, koagulopatia, marskość wątroby, nawrotowa zakrzepica żył głębokich, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, pozajelitowy lek przeciwzakrzepowy, profilaktyka nawrotu, rywaroksaban, zaburzenie czynności nerek, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zgłębnik żołądkowy, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Telexer 110 mg
Telexer (dabigatran eteksylan) w dawce 110 mg w formie kapsułek twardych jest wskazany do prewencji pierwotnej żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ) u dorosłych oraz dzieci i młodzieży powyżej 8 lat zdolnych do połykania kapsułek. Standardowa dawka po planowej alloplastyce stawu kolanowego wynosi 220 mg (2 kapsułki po 110 mg) raz na dobę przez 10 dni, natomiast po alloplastyce stawu biodrowego 220 mg raz na dobę przez 28-35 dni. U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (CrCL 30-50 mL/min), w wieku ≥75 lat lub stosujących inhibitory P-glikoproteiny (werapamil, amiodaron, chinidyna) zaleca się zmniejszenie dawki do 150 mg raz na dobę. Leczenie należy rozpocząć w dniu zabiegu, podając dawkę podtrzymującą w ciągu 1-4 godzin po zakończeniu procedury, pod warunkiem zapewnienia odpowiedniej hemostazy.
alloplastyka stawu biodrowego, alloplastyka stawu kolanowego, amiodaron, chinidyna, ciężkie zaburzenie czynności nerek, dabigatran eteksylatu, dyspepsja, hemostaza, inhibitor P-glikoproteiny, klirens kreatyniny, leczenie przeciwzakrzepowe, objawy układu pokarmowego, powikłanie krwotoczne, pozajelitowy lek przeciwzakrzepowy, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, werapamil, wzór Cockcroft-Gault, zabieg ortopedyczny, zaburzenie czynności nerek, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rivaroxaban Bayer 2,5 mg
Rivaroxaban Bayer 2,5 mg jest stosowany w dawce 2,5 mg dwa razy na dobę, niezależnie od masy ciała czy płci pacjenta, głównie u chorych z ostrym zespołem wieńcowym (OZW) oraz chorobą wieńcową (CAD) lub chorobą tętnic obwodowych (PAD). W terapii OZW lek podaje się w skojarzeniu z kwasem acetylosalicylowym (ASA) 75-100 mg/dobę oraz klopidogrelem lub tyklopidyną, rozpoczynając leczenie po stabilizacji zdarzenia, nie wcześniej niż 24 godziny po przyjęciu do szpitala. W przypadku PAD, leczenie rozpoczyna się po osiągnięciu hemostazy po zabiegach rewaskularyzacji. Czas terapii jest indywidualizowany, z możliwością wydłużenia do 12 miesięcy, a w wyjątkowych przypadkach do 24 miesięcy. W trakcie zmiany leczenia z antagonistów witaminy K (VKA) na rywaroksaban i odwrotnie, należy uwzględnić wpływ rywaroksabanu na wartości INR, które nie są miarodajne dla oceny jego działania przeciwzakrzepowego.
antagonista witaminy K, choroba tętnic obwodowych, choroba wieńcowa, hemostaza, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, klirens kreatyniny, klopidogrel, koagulopatia wątrobowa, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwzakrzepowy, marskość wątroby, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, ostry zespół wieńcowy, podwójna terapia przeciwpłytkowa, pozajelitowy lek przeciwzakrzepowy, rewaskularyzacja, rywaroksaban, tyklopidyna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rivertaxo 10 mg
Rywaroksaban (Rivertaxo) stosowany jest w profilaktyce żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ) po planowych aloplastykach stawu biodrowego lub kolanowego w dawce 10 mg raz na dobę, rozpoczynając od 6-10 godzin po zabiegu, pod warunkiem uzyskania hemostazy. Czas leczenia wynosi 5 tygodni po zabiegach stawu biodrowego i 2 tygodnie po zabiegach stawu kolanowego. W leczeniu ostrej zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) i zatorowości płucnej (ZP) stosuje się schemat: 15 mg dwa razy na dobę przez pierwsze 21 dni (30 mg/dobę), następnie 20 mg raz na dobę. Przedłużona profilaktyka po minimum 6 miesiącach leczenia to 10 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 20 mg u pacjentów z wysokim ryzykiem nawrotu. Dawkowanie należy dostosować do czynności nerek, z zaleceniem ostrożności lub zmniejszenia dawki u pacjentów z klirensem kreatyniny 15-49 mL/min, a stosowanie jest przeciwwskazane przy klirensie <15 mL/min. Nie zaleca się stosowania u dzieci poniżej 18 lat oraz u pacjentów z marskością wątroby stopnia B i C wg Child-Pugh.
aloplastyka stawu biodrowego, aloplastyka stawu kolanowego, antagonista witaminy K, hemostaza, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, koagulopatia, leczenie przeciwzakrzepowe, marskość wątroby, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, pozajelitowy lek przeciwzakrzepowy, rywaroksaban, zaburzenie czynności nerek, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zgłębnik żołądkowy, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – VIXARGIO 15mg; 20 mg
VIXARGIO, zawierający rywaroksaban, jest dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach 15 mg i 20 mg, a dawkowanie zależy od wskazań klinicznych oraz stanu pacjenta. W leczeniu ostrej zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) i zatorowości płucnej (ZP) stosuje się schemat: 15 mg dwa razy na dobę przez pierwsze 21 dni (łącznie 30 mg/dobę), następnie 20 mg raz na dobę. Czas terapii ustala się indywidualnie, biorąc pod uwagę ryzyko krwawienia i przyczyny zakrzepicy. Po co najmniej 6 miesiącach leczenia, w profilaktyce nawrotowej, zalecane dawki to 10 mg raz na dobę (standardowo) lub 20 mg raz na dobę u pacjentów z wysokim ryzykiem nawrotu. W przypadku pominięcia dawki w fazie 15 mg dwa razy na dobę, można przyjąć dwie tabletki jednocześnie, natomiast w fazie raz na dobę dawkę pominiętą należy przyjąć niezwłocznie, bez podwajania dawki następnego dnia.
antagonista witaminy K, antykoagulacja, choroba wątroby, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, idiopatyczna zakrzepica żył głębokich, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, koagulopatia, leczenie przeciwzakrzepowe, marskość wątroby, nawrotowa zatorowość płucna, osocze krwi, pozajelitowy lek przeciwzakrzepowy, rywaroksaban, ryzyko krwawienia, ryzyko nawrotu, stężenie rywaroksabanu, terapia przeciwzakrzepowa, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zgłębnik żołądkowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Axaltra 10 mg
Axaltra zawiera rywaroksaban i jest stosowana w profilaktyce żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ) po aloplastyce stawu biodrowego lub kolanowego oraz w leczeniu i profilaktyce nawrotów zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) i zatorowości płucnej (ZP). Dawkowanie w profilaktyce po zabiegach ortopedycznych wynosi 10 mg raz na dobę, rozpoczynając w ciągu 6-10 godzin po operacji, z czasem leczenia 5 tygodni po zabiegach stawu biodrowego i 2 tygodnie po kolanowego. W leczeniu ostrej ZŻG i ZP stosuje się 15 mg dwa razy na dobę przez 21 dni, następnie 20 mg raz na dobę w celu profilaktyki nawrotów. Po co najmniej 6 miesiącach terapii dawkę można zmniejszyć do 10 mg raz na dobę lub utrzymać 20 mg u pacjentów z wysokim ryzykiem nawrotu. W przypadku pominięcia dawki w fazie 15 mg dwa razy dziennie, można przyjąć dwie tabletki jednocześnie, natomiast w fazie 20 mg raz dziennie nie zaleca się podwójnej dawki tego samego dnia.
aloplastyka stawu biodrowego, aloplastyka stawu kolanowego, antagonista witaminy K, hemostaza, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, koagulopatia, marskość wątroby, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, pozajelitowy lek przeciwzakrzepowy, profilaktyka nawrotowa, rywaroksaban, ryzyko krwawienia, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zgłębnik żołądkowy, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rivaroxaban Intas 15 mg
Rywaroksaban w dawce 2,5 mg dwa razy na dobę jest zalecany w leczeniu pacjentów z ostrymi zespołami wieńcowymi (OZW), chorobą wieńcową (CAD) oraz chorobą tętnic obwodowych (PAD). W terapii OZW rywaroksaban stosuje się łącznie z kwasem acetylosalicylowym (ASA) w dawce 75-100 mg/dobę, a także możliwe jest skojarzenie z klopidogrelem (75 mg/dobę) lub tyklopidyną. Leczenie należy rozpocząć po stabilizacji zdarzenia, nie wcześniej niż 24 godziny od przyjęcia do szpitala, a standardowy czas terapii wynosi 12 miesięcy, z możliwością przedłużenia do 24 miesięcy po indywidualnej ocenie korzyści i ryzyka. U pacjentów z CAD/PAD rywaroksaban również podawany jest w dawce 2,5 mg dwa razy na dobę wraz z ASA 75-100 mg/dobę, a czas leczenia ustala się indywidualnie. W przypadku pominięcia dawki nie należy stosować dawki podwójnej. Przejście z antagonistów witaminy K (VKA) na rywaroksaban wymaga monitorowania INR, jednak INR nie jest odpowiednim wskaźnikiem działania rywaroksabanu i nie powinien być stosowany do oceny jego efektu.
antagonista witaminy K, choroba tętnic obwodowych, choroba wieńcowa, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klopidogrel, koagulopatia, kwas acetylosalicylowy, leczenie przeciwzakrzepowe, marskość wątroby, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, ostry zespół wieńcowy, podwójna terapia przeciwpłytkowa, pozajelitowy lek przeciwzakrzepowy, rywaroksaban, ryzyko krwawienia, tyklopidyna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zgłębnik żołądkowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Xerdoxo 10 mg
Xerdoxo (rywaroksaban) w dawce 10 mg jest stosowany doustnie jako lek przeciwzakrzepowy, a jego dawkowanie jest ściśle uzależnione od wskazań klinicznych. W profilaktyce żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ) po planowej aloplastyce stawu biodrowego lub kolanowego zaleca się podanie 10 mg raz na dobę, rozpoczynając terapię 6-10 godzin po zabiegu, pod warunkiem uzyskania hemostazy. Czas leczenia wynosi 5 tygodni po zabiegach stawu biodrowego i 2 tygodnie po zabiegach stawu kolanowego. W leczeniu ostrej zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) i zatorowości płucnej (ZP) stosuje się początkowo 15 mg dwa razy na dobę przez 21 dni, a następnie 20 mg raz na dobę. Długość terapii jest indywidualizowana, z minimalnym czasem leczenia 3 miesięcy, a w profilaktyce nawrotów po co najmniej 6 miesiącach stosuje się dawkę 10 mg lub 20 mg raz na dobę, w zależności od ryzyka nawrotu. W przypadku pominięcia dawki obowiązują określone zasady uzupełniania, a przy zmianie terapii z antagonistów witaminy K lub pozajelitowych leków przeciwzakrzepowych należy stosować odpowiednie procedury monitorowania i przejścia, uwzględniając wpływ rywaroksabanu na wartości INR.
U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek dawkowanie Xerdoxo wymaga dostosowania: w profilaktyce po zabiegach ortopedycznych nie jest konieczna modyfikacja dawki przy klirensie kreatyniny 30-80 mL/min, natomiast w leczeniu ZŻG/ZP przy umiarkowanym (30-49 mL/min) i ciężkim (15-29 mL/min) upośledzeniu czynności nerek zaleca się początkowo 15 mg dwa razy na dobę przez 3 tygodnie, a następnie rozważenie zmniejszenia dawki do 15 mg raz na dobę, jeśli ryzyko krwawienia przewyższa ryzyko nawrotu. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z klirensem kreatyniny <15 mL/min oraz u chorych z chorobą wątroby wiążącą się z koagulopatią lub marskością w stopniu B i C wg Child-Pugh. Nie ma konieczności modyfikacji dawki u osób w podeszłym wieku, o różnej masie ciała i płci. Nie zaleca się stosowania u dzieci i młodzieży poniżej 18. roku życia. Tabletki Xerdoxo można przyjmować z posiłkiem lub bez, a w przypadku trudności w połykaniu dopuszcza się rozgniecenie tabletki i podanie doustne lub przez zgłębnik żołądkowy.
aloplastyka stawu biodrowego, aloplastyka stawu kolanowego, antagonista witaminy K, hemostaza, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, idiopatyczna zakrzepica żył głębokich, INR, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, koagulopatia, lek przeciwzakrzepowy, marskość wątroby, pozajelitowy lek przeciwzakrzepowy, rywaroksaban, ryzyko krwawienia, tabletka powlekana, zaburzenie czynności nerek, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zgłębnik żołądkowy, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rivaroxaban Aurovitas 15 mg; 20 mg
Rivaroxaban Aurovitas, dostępny w dawkach 15 mg i 20 mg w formie tabletek powlekanych, jest stosowany w leczeniu zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) oraz zatorowości płucnej (ZP) oraz profilaktyce nawrotów tych schorzeń. Terapia dzieli się na fazę początkową (dzień 1-21) z dawką 15 mg dwa razy na dobę (łącznie 30 mg/dobę) oraz fazę kontynuacji (od 22. dnia) z dawką 20 mg raz na dobę. Czas leczenia jest indywidualizowany w zależności od czynników ryzyka, z zaleceniem minimum 3 miesięcy dla epizodów wywołanych przejściowymi czynnikami ryzyka oraz dłuższym leczeniem w przypadku idiopatycznych lub nawrotowych ZŻG/ZP. Po co najmniej 6 miesiącach standardowej terapii można rozważyć profilaktykę przedłużoną dawką 10 mg raz na dobę, a u pacjentów z wysokim ryzykiem nawrotu – 20 mg raz na dobę.
antagonista witaminy K, działanie przeciwzakrzepowe, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, idiopatyczna ZŻG, INR, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, koagulopatia, krwawienie, marskość wątroby, niewydolność nerek, pozajelitowy lek przeciwzakrzepowy, profilaktyka przedłużona, rywaroksaban, stosunek korzyści do ryzyka, zaburzenie czynności nerek, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zgłębnik żołądkowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rivanoptim 15 mg
Rivanoptim (rywaroksaban) jest doustnym lekiem przeciwzakrzepowym stosowanym w profilaktyce udaru i zatorowości obwodowej u pacjentów z migotaniem przedsionków (20 mg raz na dobę) oraz w leczeniu i profilaktyce nawrotów żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ), w tym zakrzepicy żył głębokich i zatorowości płucnej. W fazie ostrej leczenia ŻChZZ zaleca się 15 mg dwa razy na dobę przez pierwsze 21 dni (30 mg/dobę), a następnie 20 mg raz na dobę. Po co najmniej 6 miesiącach leczenia możliwe jest stosowanie dawki podtrzymującej 10 mg lub 20 mg raz na dobę, w zależności od ryzyka nawrotu. U dzieci i młodzieży dawka jest dostosowana do masy ciała: 15 mg raz na dobę dla masy 30-50 kg oraz 20 mg raz na dobę dla masy ≥50 kg, z minimalnym czasem leczenia 3 miesięcy i maksymalnie do 12 miesięcy. Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek wymaga modyfikacji w zależności od klirensu kreatyniny, przy czym lek jest przeciwwskazany przy klirensie <15 mL/min. Nie zaleca się stosowania u pacjentów z marskością wątroby stopnia B i C (Child-Pugh).
antagonista witaminy K, echokardiogram przezprzełykowy, INR, kardiowersja, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, koagulopatia, lek przeciwzakrzepowy, marskość wątroby, migotanie przedsionków, pozajelitowy lek przeciwzakrzepowy, profilaktyka udaru, rywaroksaban, wada zastawkowa, warfaryna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepica żył głębokich, zatorowość obwodowa, zatorowość płucna, zgłębnik żołądkowy, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rivaroxaban Polpharma 2,5 mg
Rivaroxaban Polpharma w dawce 2,5 mg jest podawany doustnie w formie jasnożółtych tabletek o średnicy 8,1±0,2 mm, z zalecaną dawką 2,5 mg dwa razy na dobę. Wskazania obejmują pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym, chorobą wieńcową oraz chorobą tętnic obwodowych, gdzie rywaroksaban stosowany jest w skojarzeniu z kwasem acetylosalicylowym (ASA) w dawce 75-100 mg/dobę, a w niektórych przypadkach także z klopidogrelem lub tyklopidyną. Leczenie standardowo trwa 12 miesięcy, z możliwością wydłużenia po indywidualnej ocenie ryzyka zakrzepowego i krwawień. U pacjentów po rewaskularyzacji kończyny dolnej leczenie rywaroksabanem należy rozpocząć dopiero po osiągnięciu hemostazy. W przypadku pominięcia dawki nie zaleca się podwójnej dawki, a INR nie jest odpowiednim wskaźnikiem monitorowania działania rywaroksabanu, zwłaszcza podczas przejścia z antagonistów witaminy K (VKA) na rywaroksaban i odwrotnie.
antagonista witaminy K, choroba tętnic obwodowych, choroba wątroby, choroba wieńcowa, dysfagia, hemostaza, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, klirens kreatyniny, klopidogrel, koagulopatia, kwas acetylosalicylowy, marskość wątroby, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, ostry zespół wieńcowy, pacjent w podeszłym wieku, podanie doustne, pozajelitowy lek przeciwzakrzepowy, rywaroksaban, terapia przeciwpłytkowa, tyklopidyna, zaburzenie czynności nerek, zdarzenie zakrzepowe, zgłębnik dożołądkowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rivaroxaban Bluefish 10 mg
Rivaroxaban Bluefish 10 mg, zawierający rywaroksaban, jest stosowany w profilaktyce żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ) po zabiegach ortopedycznych oraz w leczeniu i profilaktyce nawrotowej zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) i zatorowości płucnej (ZP). Profilaktyka po aloplastyce stawu biodrowego lub kolanowego wymaga dawki 10 mg raz na dobę, rozpoczynanej 6-10 godzin po zabiegu, przez 5 tygodni (biodro) lub 2 tygodnie (kolano). W leczeniu ostrej ZŻG/ZP stosuje się schemat: 15 mg dwa razy na dobę przez 21 dni, następnie 20 mg raz na dobę. Po co najmniej 6 miesiącach leczenia dawka profilaktyczna wynosi 10 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 20 mg u pacjentów z wysokim ryzykiem nawrotu. Dawkowanie wymaga dostosowania w zależności od ryzyka nawrotu i krwawienia, a pominięcie dawki wymaga szybkiego uzupełnienia, z zachowaniem odpowiednich zasad w fazach leczenia.
aloplastyka stawu biodrowego, aloplastyka stawu kolanowego, antagonista witaminy K, działanie przeciwzakrzepowe, hemostaza, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, idiopatyczna zakrzepica żył głębokich, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, koagulopatia, marskość wątroby, ostra zakrzepica żył głębokich, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, pozajelitowy lek przeciwzakrzepowy, rywaroksaban, wartość INR, zaburzenie czynności nerek, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zgłębnik żołądkowy, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rombidux 20 mg
Rombidux (rywaroksaban) stosuje się w profilaktyce udaru i zatorowości obwodowej u pacjentów z migotaniem przedsionków niezwiązanym z wadą zastawkową w dawce 20 mg raz na dobę, leczenie jest długotrwałe i wymaga oceny korzyści względem ryzyka krwawienia. W terapii żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ZŻG i ZP) stosuje się schemat dwufazowy: faza wstępna przez 21 dni 15 mg dwa razy na dobę (łącznie 30 mg/dobę), następnie faza kontynuacji 20 mg raz na dobę. Po co najmniej 6 miesiącach leczenia profilaktyka nawrotów wymaga dawki 10 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 20 mg u pacjentów z wysokim ryzykiem nawrotu. W przypadku pominięcia dawki w schemacie raz na dobę, pacjent powinien przyjąć lek niezwłocznie, bez podwajania dawki następnego dnia; w fazie wstępnej ZŻG/ZP możliwe jest jednorazowe przyjęcie dwóch tabletek 15 mg, aby zapewnić dawkę dobową 30 mg.
antagonista witaminy K, antykoagulacja, echokardiogram przezprzełykowy, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, inhibitor P2Y12, INR, kardiowersja, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, koagulopatia, leczenie przeciwzakrzepowe, marskość wątroby, migotanie przedsionków, pozajelitowy lek przeciwzakrzepowy, profilaktyka udaru, przezskórna interwencja wieńcowa, rywaroksaban, wada zastawkowa, zaburzenie czynności nerek, zatorowość obwodowa, zgłębnik żołądkowy, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sianta 75 mg
Produkt leczniczy Sianta zawiera dabigatran eteksylan w kapsułkach twardych o dawce 75 mg, przeznaczony dla dorosłych oraz dzieci i młodzieży od 8. roku życia zdolnych do połykania kapsułek. Dawkowanie dobiera się indywidualnie, uwzględniając wiek, masę ciała oraz czynność nerek (klirens kreatyniny, CrCL). W prewencji pierwotnej żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ) po alloplastyce stawu kolanowego zaleca się rozpoczęcie leczenia dawką 110 mg w dniu zabiegu, a następnie 220 mg raz na dobę przez 10 dni; po alloplastyce stawu biodrowego leczenie trwa 28-35 dni. U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (CrCL 30-50 mL/min) lub przyjmujących werapamil, amiodaron bądź chinidynę, a także u osób ≥75 lat, dawkę należy zmniejszyć odpowiednio do 75 mg i 150 mg na dobę. Stosowanie u pacjentów z CrCL <30 mL/min jest przeciwwskazane. Przed terapią i w trakcie leczenia zaleca się ocenę czynności nerek metodą Cockcroft-Gault, a u dzieci wzorem Schwartza (eGFR ≥50 mL/min/1,73 m²). Nie należy przerywać leczenia bez konsultacji lekarskiej, a pominięte dawki można przyjąć do 6 godzin przed kolejną dawką, bez podwajania dawki.
alloplastyka stawu biodrowego, alloplastyka stawu kolanowego, amiodaron, antagonista witaminy K, chinidyna, ciężkie zaburzenia czynności nerek, dabigatran eteksylat, dysfagia, dyspepsja, granulki powlekane, hemostaza, heparyna niefrakcjonowana, hipowolemia, inhibitory P-glikoproteiny, klirens kreatyniny, metoda Cockcroft-Gault, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, odwodnienie, pozajelitowy lek przeciwzakrzepowy, prewencja pierwotna ŻChZZ, umiarkowane zaburzenia czynności nerek, werapamil, współczynnik przesączania kłębuszkowego, wzór Schwartza, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Mantreda 10 mg
Rywaroksaban w dawce 10 mg raz na dobę jest zalecany w profilaktyce żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ) u dorosłych po planowej alloplastyce stawu biodrowego lub kolanowego, z pierwszą dawką podawaną 6-10 godzin po operacji, pod warunkiem uzyskania hemostazy. Czas leczenia wynosi 5 tygodni po zabiegach stawu biodrowego i 2 tygodnie po zabiegach stawu kolanowego. W leczeniu zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) i zatorowości płucnej (ZP) stosuje się schemat: 15 mg dwa razy na dobę przez 21 dni, następnie 20 mg raz na dobę, a w przedłużonej profilaktyce nawrotów po co najmniej 6 miesiącach – 10 mg lub 20 mg raz na dobę u pacjentów z wysokim ryzykiem nawrotu. Dawkowanie należy dostosować indywidualnie, uwzględniając ryzyko krwawienia oraz czynniki ryzyka nawrotów, a w przypadku pominięcia dawki obowiązują określone zasady uzupełniania, bez stosowania podwójnej dawki w tym samym dniu.
alloplastyka stawu biodrowego, alloplastyka stawu kolanowego, antagonista witaminy K, hemostaza, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, koagulopatia, leczenie przeciwzakrzepowe, marskość wątroby, pozajelitowy lek przeciwzakrzepowy, profilaktyka nawrotów, rywaroksaban, wskaźnik INR, zabieg ortopedyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zgłębnik żołądkowy, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa