zgłębnik nosowo-żołądkowy
Zgłębnik nosowo-żołądkowy (sonda nosowo-żołądkowa) to elastyczny przewód wykonany z materiałów biokompatybilnych, wprowadzany przez nos do przełyku i dalej do żołądka. Wykorzystywany jest do odbarczania treści żołądkowej, podawania leków, płynów odżywczych lub diagnostyki górnego odcinka przewodu pokarmowego.
Wskazania do zastosowania zgłębnika nosowo-żołądkowego obejmują: niedrożność przewodu pokarmowego, pooperacyjne odbarczenie żołądka, żywienie dojelitowe u pacjentów niezdolnych do przyjmowania pokarmów drogą doustną, płukanie żołądka w przypadkach zatruć oraz diagnostykę krwawień z górnego odcinka przewodu pokarmowego.
Wprowadzenie zgłębnika nosowo-żołądkowego wymaga przestrzegania aseptyki i techniki zapobiegającej powikłaniom, takim jak uszkodzenie błony śluzowej nosa, krwawienie, zachłystowe zapalenie płuc czy perforacja przełyku. Potwierdzenie prawidłowego położenia zgłębnika przed rozpoczęciem podaży substancji jest kluczowym elementem bezpieczeństwa procedury.
Długotrwałe utrzymywanie zgłębnika może prowadzić do powikłań, w tym odleżyn w jamie nosowej i przełyku, zapalenia zatok przynosowych, refluksu żołądkowo-przełykowego oraz dyskomfortu pacjenta. Z tego względu, gdy przewidywany jest dłuższy okres żywienia dojelitowego, rozważa się założenie zgłębnika nosowo-dwunastniczego lub przezskórnej endoskopowej gastrostomii (PEG).
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tilobrastil 60 mg
Tilobrastil (tikagrelor) jest stosowany w terapii chorób sercowo-naczyniowych, z dawkowaniem dostosowanym do wskazań klinicznych. W ostrych zespołach wieńcowych (OZW) zaleca się dawkę nasycającą 180 mg (2 tabletki po 90 mg), następnie 90 mg dwa razy na dobę przez 12 miesięcy. U pacjentów z przebytym zawałem mięśnia sercowego (≥1 rok wcześniej) i wysokim ryzykiem zdarzeń sercowo-naczyniowych dawka wynosi 60 mg dwa razy na dobę, z możliwością kontynuacji leczenia do 2 lat po zawale lub w ciągu roku od zaprzestania wcześniejszej terapii inhibitorem receptora ADP. Terapia tikagrelorem powinna być prowadzona równocześnie z kwasem acetylosalicylowym (ASA) w dawce podtrzymującej 75-150 mg/dobę, o ile nie ma przeciwwskazań. W przypadku pominięcia dawki pacjent powinien przyjąć jedną tabletkę zgodnie z harmonogramem, unikając podwajania dawek. Przy zmianie z innego leku przeciwpłytkowego pierwszą dawkę Tilobrastilu podaje się 24 godziny po ostatniej dawce poprzedniego leku.
choroba sercowo-naczyniowa, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dawka nasycająca, dysfagia, inhibitor receptora ADP, kwas acetylosalicylowy, łagodne zaburzenie czynności wątroby, lek przeciwpłytkowy, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, niewydolność nerek, ostry zespół wieńcowy, podanie doustne, tikagrelor, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie sercowo-naczyniowe, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Apixaban Orion 2,5 mg
Apiksaban charakteryzuje się przewidywalnym profilem farmakokinetycznym z umiarkowaną zmiennością między- i wewnątrzosobniczą. Dostępność biologiczna wynosi około 50% dla dawek do 10 mg, a maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po 3-4 godzinach od podania. Lek wykazuje liniową farmakokinetykę do dawki 10 mg, z proporcjonalnym wzrostem ekspozycji, natomiast dawki ≥ 25 mg cechuje ograniczone wchłanianie i obniżona dostępność biologiczna. Apiksaban wiąże się w 87% z białkami osocza, ma objętość dystrybucji około 21 litrów oraz całkowity klirens około 3,3 L/h. Okres półtrwania wynosi około 12 godzin, co umożliwia stosowanie schematu dwukrotnego dawkowania. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4/5, z udziałem innych izoenzymów CYP, a lek jest substratem P-gp i BCRP. Podanie apiksabanu z posiłkiem nie wpływa istotnie na AUC i Cmax, co pozwala na elastyczność w podawaniu leku. Rozkruszenie tabletki i podanie w formie zawiesiny jest dopuszczalne, a podanie przez zgłębnik nosowo-żołądkowy zapewnia podobną ekspozycję jak podanie doustne.
apiksaban, aPTT, BCRP, całkowity klirens, Cmax, CYP3A4/5, czynnik Xa, dostępność biologiczna, dysfagia, farmakokinetyka liniowa, hemodializa, hydroksylacja, INR, klirens dializacyjny, klirens kreatyniny, O-demetylacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, P-glikoproteina, PT, schyłkowa niewydolność nerek, skala Childa-Pugha, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon chorób i schorzeń
Eozynofilowe zapalenie przełyku – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Eozynofilowe zapalenie przełyku (EoE) to przewlekła, immunologicznie zależna choroba zapalna przełyku, charakteryzująca się naciekiem eozynofilów w błonie śluzowej. Najczęściej dotyka młodych mężczyzn z atopią i manifestuje się u dorosłych nawracającą dysfagią oraz zaklinowaniem bolusa pokarmowego, a u dzieci problemami z karmieniem, bólami brzucha i wymiotami. Leczenie jest długoterminowe i wielomodalne, obejmujące inhibitory pompy protonowej (np. omeprazol, lanzoprazol), miejscowo działające glikokortykosteroidy (flutykazon, budezonid) oraz w wybranych przypadkach dupilumab. Kluczowe jest monitorowanie skuteczności terapii, objawów oraz potencjalnych działań niepożądanych, a także regularne badania endoskopowe z biopsją, gdyż korelacja między objawami a nasileniem histologicznym jest słaba. Dieta eliminacyjna, w tym dieta elementarna i SFED, stanowi istotny element terapii, wymagający współpracy z dietetykiem w celu zapewnienia odpowiedniego stanu odżywienia i uniknięcia niedoborów, zwłaszcza u dzieci.
alergolog, biopsja endoskopowa, błona śluzowa przełyku, dieta elementarna, dieta eliminacyjna, dupilumab, dylatacja przełyku, dysfagia, endoskopia, eozynofilowe zapalenie przełyku, flutykazon, gastroenterolog, gastrostomia, glikokortykosteroid, inhibitor pompy protonowej, lek przeciwbólowy, perforacja przełyku, refluks, steroid wziewny, wywiad atopowy, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ticagrelor Reddy 90 mg
Tikagrelor (Ticagrelor Reddy) jest stosowany w leczeniu ostrych zespołów wieńcowych (OZW) oraz u pacjentów z przebytym zawałem mięśnia sercowego i wysokim ryzykiem zdarzeń sercowo-naczyniowych. W OZW dawka nasycająca wynosi 180 mg (2 × 90 mg), następnie 90 mg dwa razy na dobę przez 12 miesięcy. U pacjentów po zawale serca (≥1 rok) z wysokim ryzykiem zaleca się dawkę 60 mg dwa razy na dobę, z możliwością rozpoczęcia leczenia do 2 lat po zawale lub w ciągu roku od zaprzestania terapii innym inhibitorem receptora ADP. Terapia tikagrelorem powinna być skojarzona z kwasem acetylosalicylowym (ASA) w dawce 75-150 mg/dobę, o ile nie ma przeciwwskazań. W przypadku zmiany terapii z innego leku przeciwpłytkowego, pierwszą dawkę tikagreloru podaje się 24 godziny po ostatniej dawce poprzedniego leku. Nie jest konieczne dostosowanie dawki u pacjentów w podeszłym wieku ani z niewydolnością nerek, natomiast u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby stosowanie jest przeciwwskazane.
aktywność płytek krwi, dawka nasycająca, dysfagia, farmakokinetyka, inhibitor receptora ADP, kwas acetylosalicylowy, leczenie przeciwpłytkowe, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, niewydolność nerek, ostry zespół wieńcowy, podanie doustne, powikłanie krwotoczne, ryzyko sercowo-naczyniowe, terapia skojarzona, tikagrelor, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon leków
Skład i postać leku – XABOPLAX 2,5 mg
Produkt leczniczy XABOPLAX zawiera rywaroksaban w dawce 2,5 mg w formie tabletek powlekanych o charakterystycznym jasnożółtym kolorze i średnicy 8,6 mm. Tabletki zawierają 29 mg laktozy, co jest istotne u pacjentów z nietolerancją tego cukru. Substancje pomocnicze obejmują m.in. sodu laurylosiarczan, poloksamer 188, celulozę mikrokrystaliczną, kroskarmelozę sodową, magnezu stearynian oraz krzemionkę koloidalną bezwodną. Otoczka tabletek składa się z hypromelozy, tytanu dwutlenku (E 171), makrogolu 400 oraz żelaza tlenku żółtego (E 172). Lek podaje się doustnie, zalecając przyjmowanie tabletek w całości, niezależnie od posiłków. W przypadku trudności w połykaniu, tabletki można rozgnieść i podać jako zawiesinę w 50 ml wody przez zgłębnik nosowo-żołądkowy lub żołądkowy, z zachowaniem odpowiedniej lokalizacji zgłębnika w żołądku, aby uniknąć zmniejszonego wchłaniania rywaroksabanu.
celuloza mikrokrystaliczna, ekspozycja na substancję czynną, hypromeloza, kroskarmeloza sodowa, krzemionka koloidalna, laktoza, magnezu stearynian, makrogol, nietolerancja laktozy, niezgodność farmaceutyczna, poloksamer, rywaroksaban, sodu laurylosiarczan, tabletka powlekana, tytanu dwutlenek, wchłanianie leku, żelaza tlenek żółty, zgłębnik nosowo-żołądkowy, zgłębnik żołądkowy, żywienie dojelitowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Bevimlar 20 mg
Produkt leczniczy Bevimlar (rywaroksaban) stosowany jest w profilaktyce udaru i zatorowości obwodowej u dorosłych z migotaniem przedsionków niezwiązanym z wadą zastawkową w dawce 20 mg raz na dobę. W leczeniu zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) i zatorowości płucnej (ZP) stosuje się dwufazowy schemat: początkowo 15 mg dwa razy na dobę przez 21 dni (30 mg/dobę), następnie 20 mg raz na dobę. Po co najmniej 6 miesiącach leczenia profilaktyka nawrotów ZŻG/ZP wymaga dawki 10 mg lub 20 mg raz na dobę, zależnie od ryzyka nawrotu. U dzieci i młodzieży dawka jest dobierana wg masy ciała: ≥50 kg – 20 mg/dobę, 30-50 kg – 15 mg/dobę, <30 kg – postać granulatu do zawiesiny. U pacjentów z łagodnym zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny 50-80 mL/min) nie wymaga się modyfikacji dawki, natomiast przy umiarkowanym (30-49 mL/min) i ciężkim (15-29 mL/min) zaburzeniu zaleca się dawkę 15 mg raz na dobę w profilaktyce udaru. Bevimlar jest przeciwwskazany przy klirensie <15 mL/min oraz u pacjentów z marskością wątroby stopnia B i C (Child-Pugh).
antagoniści witaminy K, echokardiogram przezprzełykowy, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, inhibitor P2Y12, kardiowersja, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, koagulopatia wątrobowa, marskość wątroby, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, migotanie przedsionków niezastawkowe, profilaktyka udaru i zatorowości obwodowej, przezskórna interwencja wieńcowa, rywaroksaban, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zgłębnik nosowo-żołądkowy, zgłębnik żołądkowy, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rixacam 20 mg
RIXACAM (rywaroksaban) jest doustnym lekiem przeciwzakrzepowym dostępnym w tabletkach powlekanych 20 mg, stosowanym w profilaktyce udaru mózgu i zatorowości obwodowej u pacjentów z migotaniem przedsionków niezwiązanym z wadą zastawkową (dawka 20 mg raz na dobę), leczeniu zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) i zatorowości płucnej (ZP) z fazą początkową 15 mg dwa razy na dobę przez 3 tygodnie, a następnie 20 mg raz na dobę. Profilaktyka nawrotów ZŻG i ZP po co najmniej 6 miesiącach leczenia wymaga dawki 10 mg lub 20 mg raz na dobę, w zależności od ryzyka nawrotu. U dzieci i młodzieży dawkowanie jest dostosowane do masy ciała: ≥50 kg – 20 mg raz na dobę, 30-50 kg – 15 mg raz na dobę, a poniżej 30 kg stosuje się postać granulatu do zawiesiny. U pacjentów z umiarkowanym lub ciężkim zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny 15-49 mL/min) zaleca się odpowiednie dostosowanie dawki, natomiast lek jest przeciwwskazany przy klirensie <15 mL/min oraz u pacjentów z marskością wątroby stopnia B i C (Child-Pugh).
antagonista witaminy K, antykoagulacja, echokardiogram przezprzełykowy, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, inhibitor P2Y12, kardiowersja, klirens kreatyniny, koagulopatia, leczenie przeciwzakrzepowe, lek przeciwzakrzepowy, marskość wątroby, migotanie przedsionków, profilaktyka udaru mózgu, przezskórna interwencja wieńcowa, rywaroksaban, ryzyko krwawienia, wada zastawkowa, zaburzenie funkcji nerek, zaburzenie funkcji wątroby, zakrzepica żył głębokich, zatorowość obwodowa, zatorowość płucna, zgłębnik nosowo-żołądkowy, zgłębnik żołądkowy, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Skład i postać leku – RIXACAM 20 mg
RIXACAM 20 mg to doustny inhibitor czynnika Xa, zawierający 20 mg rywaroksabanu w twardych kapsułkach o rozmiarze „0” (około 22 mm długości). Kapsułki są ciemnobrązowe, nieprzezroczyste, wypełnione białym lub prawie białym proszkiem. Substancją pomocniczą jest m.in. laktoza jednowodna w ilości 217 mg, co jest istotne dla pacjentów z nietolerancją galaktozy. Lek dostępny jest w opakowaniach zawierających 14, 28 lub 98 kapsułek, pakowanych w blistry z folii PVC/PVdC/Aluminium lub Aluminium/OPA/Aluminium/PVC. Okres ważności wynosi 2 lata, a przechowywanie zależy od rodzaju blistra (poniżej 30°C i ochrona przed wilgocią dla PVC/PVdC/Aluminium). Osłonka kapsułki zawiera żelatynę oraz barwniki (tlenki żelaza i tytanu).
celuloza mikrokrystaliczna, dwutlenek tytanu, działanie przeciwzakrzepowe, ekspozycja na substancję czynną, hypromeloza, inhibitor czynnika Xa, kapsułka twarda, kroskarmeloza sodowa, laktoza jednowodna, laurylosiarczan sodu, nietolerancja galaktozy, niezgodność farmaceutyczna, podawanie rywaroksabanu, rywaroksaban, stearynian magnezu, tlenek żelaza, wchłanianie substancji czynnej, zgłębnik dojelitowy, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon leków
Skład i postać leku – Kardatuxan 20 mg
Kardatuxan to lek zawierający rywaroksaban w dawce 20 mg w postaci tabletek powlekanych o charakterystycznym brązowoczerwonym kolorze i średnicy około 7 mm, oznaczonych na jednej stronie symbolem „D3”. Każda tabletka zawiera 49,88 mg laktozy jednowodnej, co jest istotne dla pacjentów z nietolerancją laktozy, oraz mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu, co kwalifikuje produkt jako „wolny od sodu”. Tabletki składają się z rdzenia i otoczki zawierających m.in. celulozę mikrokrystaliczną, kroskarmelozę sodową, hypromelozę, makrogol PEG 4000 oraz barwniki żelaza tlenkowego. Produkt ma okres ważności 3 lata i nie wymaga specjalnych warunków przechowywania.
blister jednodawkowy, dysfagia, laktoza jednowodna, nietolerancja laktozy, niezgodność farmaceutyczna, okres ważności leku, rywaroksaban, skuteczność terapeutyczna, środki ostrożności, substancja czynna, tabletka powlekana, utylizacja leków, wchłanianie leku, zawiesina leku, zgłębnik nosowo-żołądkowy, zgłębnik żołądkowy - Leksykon leków
Skład i postać leku – Ticagrelor MSN 90 mg
Ticagrelor MSN jest dostępny w postaci tabletek powlekanych zawierających tikagrelor w dawkach 60 mg i 90 mg. Tabletki 60 mg są różowe, okrągłe, obustronnie wypukłe o średnicy około 8 mm, oznaczone „60 i M”, natomiast tabletki 90 mg są żółte, o średnicy około 9 mm, oznaczone „90 i M”. Skład obejmuje substancję czynną oraz substancje pomocnicze w rdzeniu (m.in. mannitol, hydroksypropyloceluloza, wapnia wodorofosforan dwuwodny, magnezu stearynian) i otoczce (hypromeloza, tytanu dwutlenek, makrogol 400, talk, pigmenty żelaza tlenków). Dostępne są różne formy opakowań, w tym blistry zwykłe, kalendarzowe oraz perforowane jednodawkowe, o liczbie tabletek od 14 do 180, w zależności od dawki.
blistry PVC/PVDC/Aluminium, dwutlenek krzemu, dwutlenek tytanu, dysfagia, hydroksypropyloceluloza, hydroksypropyloceluloza niskopodstawiona, hypromeloza, magnezu stearynian, makrogol, mannitol, tabletki powlekane, tikagrelor, tlenek żelaza, tlenek żelaza czarny, tlenek żelaza żółty, wapnia wodorofosforan, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon leków
Skład i postać leku – Mantreda 15 mg
Produkt leczniczy Mantreda zawiera rywaroksaban w dawkach 15 mg i 20 mg, dostępny w postaci tabletek powlekanych o charakterystycznym wyglądzie: tabletki 15 mg są pomarańczowe, okrągłe o średnicy około 7 mm, zawierają 125,4 mg laktozy jednowodnej, natomiast tabletki 20 mg są czerwone, okrągłe o średnicy około 8 mm, zawierają 167,2 mg laktozy jednowodnej. Substancje pomocnicze rdzenia to m.in. sodu laurylosiarczan, hypromeloza 2910, kroskarmeloza sodowa oraz magnezu stearynian. Produkt jest pakowany w blistry jednodawkowe PVC/PVDC/Aluminium, dostępny w opakowaniach od 14 do 100 tabletek, choć nie wszystkie wielkości opakowań muszą być dostępne w obrocie.
blister jednodawkowy, ekspozycja na substancję czynną, hypromeloza, kroskarmeloza sodowa, laktoza jednowodna, magnezu stearynian, okres ważności, podanie dojelitowe, produkt leczniczy, rywaroksaban, sodu laurylosiarczan, tabletka powlekana, uwalnianie substancji czynnej, wchłanianie rywaroksabanu, zgłębnik nosowo-żołądkowy, zgłębnik żołądkowy - Leksykon leków
Skład i postać leku – Atirabo 90 mg
Produkt leczniczy Atirabo dostępny jest w postaci tabletek powlekanych zawierających tikagrelor w dawkach 60 mg oraz 90 mg. Tabletki różnią się kolorem i rozmiarem: 60 mg są jasnoróżowe, o średnicy około 8 mm, natomiast 90 mg mają lekko brązowawożółty kolor i średnicę około 9 mm. Skład rdzenia tabletek obejmuje m.in. celulozę mikrokrystaliczną, wapnia wodorofosforan dwuwodny, hypromelozę oraz kroskarmelozę sodową, natomiast powłoka zawiera hypromelozę, tytanu dwutlenek (E 171), talk, glikol propylenowy oraz barwniki żelaza tlenki (żółty, czerwony, czarny) w zależności od dawki. Produkt jest pakowany w blistry PVC/PVDC/Aluminium i dostępny w opakowaniach zawierających od 14 do 180 tabletek, z 3-letnim okresem ważności i bez specjalnych wymagań przechowywania.
celuloza mikrokrystaliczna, dysfagia, glikol propylenowy, hypromeloza, kroskarmeloza, magnezu stearynian, niezgodność farmaceutyczna, podanie doustne, substancja czynna, substancja poślizgowa, substancja rozsadzająca, tabletka powlekana, tikagrelor, tytanu dwutlenek, wapnia wodorofosforan, żelaza tlenek czarny, żelaza tlenek czerwony, żelaza tlenek żółty, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon chorób i schorzeń
Wirus syncytialny dróg oddechowych – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Wirus syncytialny dróg oddechowych (RSV) jest głównym patogenem zakażeń dolnych dróg oddechowych u niemowląt i małych dzieci, a także istotnym czynnikiem chorobowym u osób starszych. Zakażenie RSV objawia się zwykle objawami przeziębienia, jednak u niemowląt poniżej 6. miesiąca życia, wcześniaków, dzieci z chorobami przewlekłymi oraz osób powyżej 60. roku życia może prowadzić do ciężkich powikłań, takich jak zapalenie oskrzelików czy zapalenie płuc. Diagnostyka i monitorowanie obejmują ocenę częstości oddechów, wysiłku oddechowego, saturacji tlenem (SpO2 <90% wskazuje na konieczność tlenoterapii), a także stanu nawodnienia i ogólnego stanu klinicznego. W terapii stosuje się tlenoterapię, nawilżanie powietrza, odsysanie wydzieliny oraz leczenie objawowe (paracetamol, ibuprofen), a w ciężkich przypadkach rybawirynę. Profilaktyka obejmuje szczepienia (Abrysvo dla kobiet w ciąży, Arexvy, Abrysvo i mRESVIA dla osób starszych) oraz podawanie przeciwciał monoklonalnych (nirsevizumab, paliwizumab) u niemowląt z grup wysokiego ryzyka.
bezdech, ciemiączko, CPAP, dźwięki oddechowe, gazometria krwi tętniczej, immunizacja bierna, infekcja dolnych dróg oddechowych, izolacja kontaktowa, kortykosteroid, nieskuteczne oczyszczanie dróg oddechowych, odwodnienie, paliwizumab, pęcherzyk płucny, POChP, powikłanie, przeciwciało monoklonalne, rehabilitacja oddechowa, RSV, rybawiryna, saturacja tlenu, sinica, świszczący oddech, tachypnoe, tlenoterapia, wcześniak, wentylacja mechaniczna, wirus syncytialny dróg oddechowych, wrodzona wada serca, wymiana gazowa, zaburzenie nerwowo-mięśniowe, zaciąganie międzyżebrzy, zakażenie układu oddechowego, zapalenie oskrzelików, zapalenie płuc, zespół Reye’a, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon leków
Skład i postać leku – Rivaroxaban Reddy 15 mg
Rivaroxaban Reddy 15 mg to tabletki powlekane zawierające 15 mg rywaroksabanu, selektywnego inhibitora czynnika Xa, stosowanego w profilaktyce i leczeniu chorób zakrzepowo-zatorowych. Każda tabletka zawiera 24,1 mg laktozy jednowodnej oraz inne substancje pomocnicze, takie jak celuloza mikrokrystaliczna PH 101, kroskarmeloza sodowa, hypromeloza 2910, sodu laurylosiarczan i magnezu stearynian. Tabletki mają postać czerwonych, okrągłych, obustronnie wypukłych tabletek o średnicy około 6 mm, z oznaczeniem „15”. Produkt dostępny jest w blistrach Aluminium/PVC/PVdC w opakowaniach zawierających od 10 do 100 tabletek, z okresem ważności 3 lata i bez specjalnych wymagań dotyczących przechowywania.
blister PVC, celuloza mikrokrystaliczna, choroba zakrzepowo-zatorowa, dwutlenek tytanu, hypromeloza, inhibitor czynnika Xa, kroskarmeloza sodowa, laktoza, laurylosiarczan sodu, makrogol, rywaroksaban, stearynian magnezu, substancja czynna, tabletka powlekana, tlenek żelaza, wchłanianie leku, zgłębnik nosowo-żołądkowy, zgłębnik żołądkowy, żywienie dojelitowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Prograf 5 mg
Terapia lekiem Prograf (takrolimus) wymaga ścisłego monitorowania przez doświadczony personel medyczny, specjalizujący się w leczeniu immunosupresyjnym i transplantologii. Niezalecane jest zamienianie produktów zawierających takrolimus o różnych formach uwalniania bez nadzoru lekarza, ze względu na ryzyko odrzucenia przeszczepu lub działań niepożądanych wynikających z różnic w ekspozycji ogólnoustrojowej. Dawkowanie początkowe u dorosłych w profilaktyce odrzucania przeszczepu wynosi 0,10-0,20 mg/kg mc./dobę doustnie (w dwóch dawkach podzielonych) lub 0,01-0,05 mg/kg mc./dobę dożylnie we wlewie ciągłym 24-godzinnym, natomiast u dzieci odpowiednio 0,30 mg/kg mc./dobę doustnie lub 0,05 mg/kg mc./dobę dożylnie. Dawkę należy indywidualnie dostosowywać na podstawie oceny klinicznej i monitorowania stężenia takrolimusu we krwi, które powinno mieścić się w zakresie 5-20 ng/ml (wątroba), 10-20 ng/ml (nerka, serce) we wczesnym okresie po przeszczepieniu, a następnie 5-15 ng/ml w okresie leczenia podtrzymującego. Monitorowanie stężenia leku we krwi jest kluczowe, zwłaszcza przy zmianach dawkowania, terapii skojarzonej lub zmianie preparatu.
immunosupresja, klirens kreatyniny, leczenie immunosupresyjne, leczenie kortykosteroidami, leczenie podtrzymujące, nefrotoksyczność, odrzucanie przeszczepu, profilaktyka odrzucania przeszczepu, przeciwciała monoklonalne, przeszczepienie jelita, przeszczepienie nerki, przeszczepienie płuc, przeszczepienie trzustki, przeszczepienie wątroby, stężenie cyklosporyny, stężenie kreatyniny, takrolimus, terapia immunosupresyjna, test immunoenzymatyczny, transplantacja narządów, transplantolog, wlew ciągły, wlew dożylny, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon leków
Skład i postać leku – VIXARGIO 20 mg
VIXARGIO to lek przeciwzakrzepowy w postaci tabletek powlekanych zawierających 20 mg rywaroksabanu. Tabletki mają czerwonobrązowy kolor, średnicę 7,0 mm i są oznaczone symbolem „RX” oraz cyfrą „4”. Substancją pomocniczą jest m.in. laktoza jednowodna (38,48 mg/tabletkę), co jest istotne dla pacjentów z nietolerancją laktozy. Lek dostępny jest w różnych opakowaniach: blistry (14-100 tabletek), blistry jednodawkowe (14×1 do 100×1), blistry kalendarzowe (14, 28, 98 tabletek) oraz butelki HDPE (98 lub 100 tabletek). Okres ważności wynosi 3 lata, a po otwarciu butelki lek zachowuje ważność przez 180 dni. Nie ma specjalnych wymagań dotyczących przechowywania, co ułatwia stosowanie w warunkach domowych.
alkohol poliwinylowy, celuloza mikrokrystaliczna, dwutlenek tytanu, dysfagia, hypromeloza, kroskarmeloza sodowa, laktoza jednowodna, laurylosiarczan sodu, makrogol, nietolerancja laktozy, niezgodność farmaceutyczna, rywaroksaban, stearynian magnezu, substancja czynna, tabletka powlekana, terapia przeciwzakrzepowa, tlenek żelaza, wchłanianie leku, zgłębnik nosowo-żołądkowy, zgłębnik żołądkowy - Leksykon leków
Skład i postać leku – Axaltra 20 mg
Produkt leczniczy Axaltra zawiera rywaroksaban w dawkach 15 mg i 20 mg w formie tabletek powlekanych, odpowiednio o średnicy 5,6 mm ± 0,2 mm (czerwone, z oznaczeniem „15”) oraz 6,6 mm ± 0,2 mm (brązowoczerwone, z oznaczeniem „20”). Tabletki zawierają laktozę w ilości 21,75 mg (15 mg tabletka) oraz 29 mg (20 mg tabletka), co jest istotne dla pacjentów z nietolerancją laktozy. Substancje pomocnicze obejmują m.in. sodu laurylosiarczan, poloksamer 188, celulozę mikrokrystaliczną, kroskarmelozę sodową oraz magnezu stearynian, a otoczka zawiera hypromelozę, tytanu dwutlenek (E 171), makrogol 3350 i żelaza tlenek czerwony (E 172). Produkt jest pakowany w blistry z folii Aluminium/PVC/PE/PVDC i dostępny w różnych wielkościach opakowań, z okresem ważności 4 lata.
celuloza mikrokrystaliczna, ekspozycja na substancję czynną, hypromeloza, kroskarmeloza sodowa, krzemionka koloidalna, laktoza, magnezu stearynian, makrogol, plasyfikator, podanie dystalne leku, poloksamer, rywaroksaban, sodu laurylosiarczan, środek rozsadzający, substancja poślizgowa, surfaktant anionowy, tabletka powlekana, tytanu dwutlenek, wchłanianie substancji czynnej, żelaza tlenek czerwony, zgłębnik nosowo-żołądkowy, zgłębnik żołądkowy - Leksykon leków
Skład i postać leku – Rivaroxaban APC 10 mg
Rivaroxaban APC w dawce 10 mg w formie tabletek powlekanych zawiera rywaroksaban jako substancję czynną oraz 25 mg laktozy jednowodnej, co wymaga uwagi u pacjentów z nietolerancją laktozy. Tabletki mają jasnoróżowy kolor, średnicę 6,3 mm i są oznaczone wytłoczoną liczbą „10”. Skład rdzenia obejmuje m.in. celulozę mikrokrystaliczną, kroskarmelozę sodową, hypromelozę, sodu laurylosiarczan i magnezu stearynian, natomiast otoczka zawiera hypromelozę, hydroksypropylocelulozę, makrogol, tytanu dwutlenek (E 171) oraz żelaza tlenek czerwony (E 172). Produkt nie wymaga specjalnych warunków przechowywania, zaleca się jednak przechowywanie w temperaturze pokojowej, w miejscu niedostępnym dla dzieci. Okres ważności wynosi 3 lata, a rozgniecione tabletki zachowują stabilność w wodzie i przecierze jabłkowym do 4 godzin.
blister PVC/PVDC/Aluminium, celuloza mikrokrystaliczna, dwutlenek tytanu, dysfagia, hydroksypropyloceluloza, hypromeloza, kroskarmeloza sodowa, laktoza jednowodna, magnezu stearynian, makrogol, rywaroksaban, sodu laurylosiarczan, tabletka powlekana, tlenek żelaza czerwony, zgłębnik nosowo-żołądkowy, zgłębnik żołądkowy, żywienie dojelitowe - Leksykon leków
Skład i postać leku – Ecugra 90 mg
Lek Ecugra dostępny jest w postaci tabletek powlekanych zawierających tikagrelor w dawkach 60 mg oraz 90 mg. Tabletki różnią się kolorem (różowy dla 60 mg, żółty dla 90 mg), średnicą (odpowiednio 8 mm i 9 mm) oraz oznakowaniem („60” lub „90”). Substancje pomocnicze w rdzeniu to m.in. hypromeloza, mannitol, celuloza mikrokrystaliczna, karboksymetyloskrobia sodowa oraz magnezu stearynian, natomiast otoczka zawiera hypromelozę, tytanu dwutlenek, makrogol, talk oraz pigmenty żelaza tlenkowego (czerwony dla 60 mg, żółty dla 90 mg). Standardowa droga podania to doustne przyjęcie tabletki w całości.
blister PVC/PE/PVDC/Aluminium, blister PVC/PVDC/Aluminium, celuloza mikrokrystaliczna, dwutlenek tytanu, dysfagia, hypromeloza, karboksymetyloskrobia sodowa, makrogol, mannitol, stearynian magnezu, tabletka powlekana, tikagrelor, tlenek żelaza czerwony, tlenek żelaza żółty, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon chorób i schorzeń
Biegunka i wymioty – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Biegunka i wymioty, często wywołane infekcjami wirusowymi, bakteryjnymi lub pasożytniczymi, stanowią powszechne objawy gastroenteritis u pacjentów w różnym wieku. Objawy te zwykle ustępują samoistnie w ciągu 5-10 dni, jednak kluczowe jest monitorowanie stanu nawodnienia, zwłaszcza u niemowląt, osób starszych i pacjentów z chorobami przewlekłymi. Ocena pielęgniarska powinna obejmować szczegółowy wywiad, ocenę bólu, monitorowanie bilansu płynów oraz objawów odwodnienia takich jak suchość błon śluzowych, tachykardia, hipotonia ortostatyczna czy zmniejszone wydalanie moczu. W przypadku odwodnienia zaleca się podawanie doustnych płynów nawadniających (ORS) w ilości 1,5-2,5 litra na dobę plus 200 ml na każdy luźny stolec u dorosłych, a u dzieci częstsze karmienie piersią lub podawanie małych porcji płynów co 15 minut po ustąpieniu wymiotów. W ciężkich przypadkach konieczne może być nawadnianie dożylne.
biegunka i wymioty, ciemiączko, dieta BRAT, doustny płyn nawadniający, działanie niepożądane leku, hipotensja, hipotonia ortostatyczna, infekcja bakteryjna, karmienie piersią, kontrola zakażeń, lek przeciwbiegunkowy, lek przeciwwymiotny, loperamid, maść z tlenkiem cynku, metoklopramid, napięcie skóry, nietolerancja pokarmowa, odwodnienie, ondansetron, płyn dożylny, prochlorperazyna, równowaga wodno-elektrolitowa, skurcz brzucha, stan nawodnienia, subsalicylan bizmutu, tachykardia, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie motoryki przewodu pokarmowego, zapalenie skóry, zapalenie żołądka i jelit, zatrucie pokarmowe, zgłębnik nosowo-żołądkowy, żółtaczka - Leksykon leków
Skład i postać leku – Rivaroxaban Bayer 2,5 mg
Rivaroxaban Bayer to lek w postaci tabletek powlekanych zawierających 2,5 mg rywaroksabanu, o jasnożółtym kolorze i charakterystycznym okrągłym kształcie (średnica 6 mm, promień krzywizny 9 mm). Substancją pomocniczą jest m.in. 34 mg laktozy jednowodnej, co jest istotne dla pacjentów z nietolerancją laktozy. Tabletki zawierają celulozę mikrokrystaliczną, kroskarmelozę sodową, hypromelozę, sodu laurylosiarczan oraz magnezu stearynian w rdzeniu, a otoczka składa się z makrogolu, hypromelozy, tytanu dwutlenku (E 171) i żelaza tlenku żółtego (E 172). Produkt nie wymaga specjalnych warunków przechowywania, a okres ważności wynosi 3 lata od daty produkcji. Dostępne są różne opakowania, w tym blistry zawierające od 28 do 196 tabletek oraz opakowania 100 x 1 tabletka w perforowanych blistrach.
celuloza mikrokrystaliczna, dysfagia, hypromeloza, kroskarmeloza sodowa, laktoza jednowodna, magnezu stearynian, makrogol, nietolerancja laktozy, niezgodność farmaceutyczna, rywaroksaban, sodu laurylosiarczan, tabletka powlekana, tytanu dwutlenek, wchłanianie rywaroksabanu, żelaza tlenek żółty, zgłębnik nosowo-żołądkowy, zgłębnik żołądkowy, żywienie dojelitowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Prograf 1 mg
Prograf (takrolimus) jest lekiem immunosupresyjnym wymagającym ścisłego monitorowania przez doświadczony personel medyczny, szczególnie w kontekście transplantologii. Dawkowanie ustala się indywidualnie, bazując na ryzyku odrzucania przeszczepu i tolerancji leku, z koniecznością regularnego monitorowania stężenia takrolimusu we krwi. W profilaktyce odrzucania przeszczepu wątroby u dorosłych dawka początkowa wynosi 0,10-0,20 mg/kg mc./dobę (doustnie, w dwóch dawkach podzielonych), a w przypadku niemożności podania doustnego stosuje się dożylnie 0,01-0,05 mg/kg mc./dobę we wlewie ciągłym 24-godzinnym. Dla przeszczepu nerki u dorosłych dawka początkowa to 0,20-0,30 mg/kg mc./dobę doustnie lub 0,05-0,10 mg/kg mc./dobę dożylnie. U dzieci dawki są zwykle 1,5-2 razy wyższe niż u dorosłych, np. po przeszczepieniu wątroby 0,30 mg/kg mc./dobę doustnie lub 0,05 mg/kg mc./dobę dożylnie. Docelowe stężenia takrolimusu we krwi różnią się w zależności od rodzaju przeszczepu i fazy leczenia, np. dla wątroby 5-20 ng/ml we wczesnym okresie i 5-15 ng/ml w leczeniu podtrzymującym, a dla nerki i serca 10-20 ng/ml oraz 5-15 ng/ml odpowiednio.
cyklosporyna, działanie nefrotoksyczne, działanie toksyczne, immunosupresja, indukcja przeciwciałami, klirens kreatyniny, kortykosteroidy, leczenie immunosupresyjne, lek immunosupresyjny, mykofenolan mofetylu, odrzucanie przeszczepu, przeciwciała monoklonalne, przeszczepienie jelita, przeszczepienie nerki, przeszczepienie płuc, przeszczepienie serca, przeszczepienie trzustki, przeszczepienie wątroby, stężenie kreatyniny, stężenie leku we krwi, syrolimus, takrolimus, terapia immunosupresyjna, test immunoenzymatyczny, transplantolog, wlew ciągły, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Zalanzo 30 mg
ZALANZO, zawierający lansoprazol w dawkach 15 mg i 30 mg, jest stosowany w leczeniu choroby wrzodowej dwunastnicy i żołądka, refluksowego zapalenia przełyku, objawowej choroby refluksowej oraz w profilaktyce i leczeniu owrzodzeń u pacjentów stosujących NLPZ. Standardowa dawka wynosi 15-30 mg raz na dobę, przy czym w chorobie wrzodowej dwunastnicy i żołądka oraz refluksowym zapaleniu przełyku zalecany czas terapii to 2-4 tygodnie, z możliwością przedłużenia do 8 tygodni w przypadku braku wyleczenia. W zespole Zollingera-Ellisona dawki mogą sięgać 60-180 mg na dobę, podawane w dawkach podzielonych powyżej 120 mg. W eradykacji Helicobacter pylori lansoprazol stosuje się w dawce 30 mg dwa razy na dobę przez 7 dni, w skojarzeniu z antybiotykami (klarytromycyna, amoksycylina lub metronidazol), osiągając skuteczność eradykacji do 90%.
amoksycylina, choroba refluksowa przełyku, choroba wrzodowa dwunastnicy, choroba wrzodowa żołądka, dysfagia, eradykacja, eradykacja Helicobacter pylori, kapsułki dojelitowe, klarytromycyna, klirens, lansoprazol, metronidazol, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, owrzodzenie, profilaktyka owrzodzeń, refluksowe zapalenie przełyku, reinfekcja, zespół Zollingera-Ellisona, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Xiltess 20 mg
Rywaroksaban (Xiltess) stosowany jest w różnych dawkach w zależności od wskazania klinicznego, wieku pacjenta oraz czynników wpływających na farmakokinetykę. U dorosłych z migotaniem przedsionków niezwiązanym z wadą zastawkową zalecana dawka wynosi 20 mg raz na dobę, stosowana długotrwale, jeśli korzyści przewyższają ryzyko krwawienia. W leczeniu żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ZŻG/ZP) stosuje się schemat dwuetapowy: 15 mg dwa razy na dobę przez pierwsze 21 dni (łącznie 30 mg/dobę), następnie 20 mg raz na dobę. Profilaktyka nawrotów po co najmniej 6 miesiącach leczenia wymaga dawki 10 mg lub 20 mg raz na dobę, w zależności od ryzyka nawrotu. U dzieci i młodzieży dawkowanie jest uzależnione od masy ciała: ≥50 kg – 20 mg/dobę, 30-50 kg – 15 mg/dobę, <30 kg – postać granulatu do zawiesiny. Leczenie u dzieci trwa minimum 3 miesiące, z możliwością wydłużenia do 12 miesięcy, z koniecznością monitorowania masy ciała i dostosowania dawki.
antagoniści witaminy K, echokardiografia przezprzełykowa, inhibitor P2Y12, kardiowersja, klasyfikacja Child-Pugh, koagulopatia, krwawienie, leczenie przeciwzakrzepowe, marskość wątroby, migotanie przedsionków, nawrotowa choroba zakrzepowo-zatorowa, ostra choroba zakrzepowo-zatorowa, profilaktyka nawrotowa, przezskórna interwencja wieńcowa, rywaroksaban, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zatorowość obwodowa, zawiesina doustna, zgłębnik nosowo-żołądkowy, zgłębnik żołądkowy, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ecugra 60 mg
Lek Ecugra (tikagrelor) dostępny jest w formie tabletek powlekanych o dawkach 60 mg i 90 mg, stosowanych w leczeniu ostrych zespołów wieńcowych (OZW) oraz u pacjentów z przebytym zawałem mięśnia sercowego i wysokim ryzykiem zdarzeń sercowo-naczyniowych. W terapii OZW rozpoczyna się od dawki nasycającej 180 mg (2 tabletki po 90 mg), następnie kontynuuje się leczenie dawką 90 mg dwa razy na dobę przez 12 miesięcy, z jednoczesnym podawaniem kwasu acetylosalicylowego (ASA) w dawce 75-150 mg/dobę. U pacjentów po zawale mięśnia sercowego, co najmniej rok wcześniej, zalecana dawka podtrzymująca to 60 mg dwa razy na dobę, stosowana do 2 lat po zawale lub w ciągu roku od zaprzestania wcześniejszej terapii inhibitorem receptora ADP. W przypadku zmiany terapii na Ecugra, pierwszą dawkę należy podać 24 godziny po ostatniej dawce poprzedniego leku przeciwpłytkowego.
ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, inhibitor receptora ADP, kwas acetylosalicylowy, łagodne zaburzenie czynności wątroby, lek przeciwpłytkowy, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, ostry zespół wieńcowy, podanie doustne, receptor difosforanu adenozyny, ryzyko sercowo-naczyniowe, tabletka powlekana, tikagrelor, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie sercowo-naczyniowe, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Atixarso 90 mg
Tikagrelor (Atixarso) stosowany jest w terapii przeciwpłytkowej głównie u pacjentów z ostrymi zespołami wieńcowymi (OZW) oraz u osób z przebytym zawałem mięśnia sercowego i wysokim ryzykiem zdarzeń sercowo-naczyniowych. W OZW terapia rozpoczyna się dawką nasycającą 180 mg (2 tabletki po 90 mg), następnie podaje się 90 mg dwa razy na dobę przez 12 miesięcy, w połączeniu z kwasem acetylosalicylowym (ASA) w dawce 75-150 mg/dobę, o ile nie ma przeciwwskazań. U pacjentów po zawale serca (min. rok wcześniej) z wysokim ryzykiem CV zalecana dawka to 60 mg dwa razy na dobę, stosowana długotrwale, choć dane kliniczne dla terapii powyżej 3 lat są ograniczone. W przypadku zmiany terapii na tikagrelor, pierwszą dawkę należy podać po 24 godzinach od ostatniej dawki poprzedniego leku przeciwpłytkowego. Lek podaje się doustnie, możliwe jest rozgniecenie tabletki i podanie z wodą, także przez zgłębnik nosowo-żołądkowy.
dawka nasycająca, dysfagia, inhibitor receptora ADP, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwpłytkowy, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, ostry zespół wieńcowy, receptor difosforanu adenozyny, ryzyko sercowo-naczyniowe, terapia przeciwpłytkowa, tikagrelor, wywiad medyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie sercowo-naczyniowe, zgłębnik nosowo-żołądkowy, zmiana leku - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rivaroxaban Bayer 20 mg
Rivaroxaban Bayer 20 mg to doustny lek przeciwzakrzepowy stosowany w profilaktyce udaru i zatorowości obwodowej u dorosłych z migotaniem przedsionków niezwiązanym z wadą zastawkową (20 mg raz na dobę), a także w leczeniu żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ), obejmującej zakrzepicę żył głębokich i zatorowość płucną. Schemat dawkowania w ŻChZZ jest dwufazowy: 15 mg dwa razy na dobę przez pierwsze 21 dni (łącznie 30 mg/dobę), następnie 20 mg raz na dobę. Profilaktyka nawrotowa po minimum 6 miesiącach leczenia może być prowadzona dawką 10 mg lub 20 mg raz na dobę, z wyższą dawką rozważaną u pacjentów z wysokim ryzykiem nawrotu. U pacjentów pediatrycznych dawkowanie ustala się na podstawie masy ciała, z dawkami 20 mg, 15 mg lub postacią granulatu do zawiesiny doustnej dla masy ciała odpowiednio ≥50 kg, 30-50 kg i <30 kg. Leczenie powinno trwać minimum 3 miesiące, z indywidualną oceną korzyści i ryzyka po tym okresie.
antagonista witaminy K, echokardiogram przezprzełykowy, inhibitor P2Y12, INR, kardiowersja, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, koagulopatia, lek przeciwzakrzepowy pozajelitowy, marskość wątroby, migotanie przedsionków, profilaktyka nawrotowa, przezskórna interwencja wieńcowa, rywaroksaban, substancja przeciwzakrzepowa, wada zastawkowa, zaburzenie czynności nerek, zakrzepica żył głębokich, zatorowość obwodowa, zatorowość płucna, zgłębnik nosowo-żołądkowy, zgłębnik żołądkowy, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon chorób i schorzeń
Trudności w połykaniu – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Dysfagia, definiowana jako trudności w połykaniu obejmujące jamę ustną, gardło, przełyk lub połączenie przełykowo-żołądkowe, jest częstym objawem w chorobach neurologicznych, zwłaszcza po udarze mózgu. W badaniu prospektywnym u 128 pacjentów z ostrym udarem dysfagię wykryto u 51% w badaniu klinicznym i 64% w wideoradiografii, a po 6 miesiącach 87% powróciło do diety sprzed udaru. Negatywne czynniki prognostyczne to m.in. starszy wiek, obecność aspiracji lub penetracji w badaniach instrumentalnych, obustronne zmiany udarowe oraz wysoki wynik w skali NIHSS. Utrzymująca się dysfagia po 6 miesiącach wiąże się ze zwiększoną zachorowalnością i śmiertelnością. W populacji pacjentów OIT z przedłużoną intubacją, stopień nasilenia dysfagii i czas intubacji są istotnymi predyktorami rokowania, a dysfagia występuje u 70-80% tych pacjentów, zwiększając ryzyko zapalenia płuc i śmiertelności. W chorobach neurodegeneracyjnych, takich jak zespoły parkinsonowskie czy ALS, dysfagia jest istotnym czynnikiem ryzyka powikłań, w tym zapalenia płuc i niedożywienia, wpływając negatywnie na jakość życia i skuteczność leczenia farmakologicznego.
choroba neurologiczna, dysfagia, dysfagia poudarowa, intubacja dotchawicza, jama ustna, krzywa ROC, niedożywienie, odwodnienie, połączenie przełykowo-żołądkowe, przełyk, przezskórna endoskopowa gastrostomia, skala NIHSS, stwardnienie zanikowe boczne, udar, uraz czaszkowo-mózgowy, zapalenie płuc aspiracyjne, zespół parkinsonowski, zgłębnik nosowo-żołądkowy, złamanie biodra - Leksykon leków
Skład i postać leku – Rivaroxaban Aurovitas 20 mg
Produkt leczniczy Rivaroxaban Aurovitas dostępny jest w postaci tabletek powlekanych zawierających rywaroksaban w dawkach 15 mg oraz 20 mg. Tabletki 15 mg są czerwone, okrągłe, z oznaczeniem „M” i „15”, natomiast tabletki 20 mg mają kolor ciemnoczerwony do brązowo-czerwonego, owalny kształt (8,1 x 4,6 mm) z oznaczeniem „M” i „20”. Substancją pomocniczą istotną dla pacjentów z nietolerancją laktozy jest laktoza jednowodna w ilości 23,25 mg (dla dawki 15 mg) oraz 20,75 mg (dla dawki 20 mg). Tabletki zawierają również inne składniki pomocnicze, takie jak celuloza mikrokrystaliczna, kroskarmeloza sodowa, hypromeloza, alkohol poliwinylowy, makrogol 3350, talk, tytanu dwutlenek (E 171) oraz żelaza tlenek czerwony (E 172). Produkt jest dostępny w różnych opakowaniach: blistry PVC/PVDC/Aluminium (od 5 do 200 tabletek) oraz pojemniki HDPE z żelem krzemionkowym (30, 100, 250, 500 tabletek). Okres ważności wynosi 2 lata, a przechowywanie nie wymaga specjalnych warunków.
alkohol poliwinylowy, celuloza mikrokrystaliczna, dysfagia, ekspozycja na substancję czynną, hypromeloza, kroskarmeloza sodowa, laktoza jednowodna, nietolerancja laktozy, podawanie rywaroksabanu, rozgniecenie tabletki, rywaroksaban, stearynian magnezu, substancja czynna, substancja pomocnicza, tabletka powlekana, utylizacja produktów leczniczych, wchłanianie rywaroksabanu, zgłębnik nosowo-żołądkowy, zgłębnik żołądkowy - Leksykon leków
Skład i postać leku – Xerdoxo 15 mg
Produkt leczniczy Xerdoxo zawiera rywaroksaban w dawce 15 mg w postaci tabletek powlekanych o średnicy około 6,5 mm, z charakterystycznym czerwono-pomarańczowym do brązowo-pomarańczowego koloru i oznaczeniem „15” na tabletce. Substancją czynną jest rywaroksaban, a tabletka zawiera liczne substancje pomocnicze, takie jak mannitol, celuloza mikrokrystaliczna, makrogol 8000, poloksamer 188, sodu laurylosiarczan, kroskarmeloza sodowa, krzemionka koloidalna bezwodna oraz sodu stearylofumaran w rdzeniu, a także hypromeloza 2910, makrogol 4000, tytanu dwutlenek (E 171) oraz barwniki żelaza tlenek żółty i czerwony (E 172) w otoczce. Lek dostępny jest w różnych opakowaniach (blistry standardowe, jednodawkowe i kalendarzykowe) zawierających od 10 do 100 tabletek, z okresem ważności 3 lata i bez specjalnych wymagań dotyczących przechowywania.
blister jednodawkowy, celuloza mikrokrystaliczna, dwutlenek tytanu, ekspozycja na substancję czynną, hypromeloza, kroskarmeloza sodowa, krzemionka koloidalna, laurylosiarczan sodu, makrogol, mannitol, opakowanie kalendarzykowe, poloksamer, rywaroksaban, stearylofumaran sodu, substancja czynna, tabletka powlekana, tlenek żelaza, uwalnianie substancji czynnej, wchłanianie leku, zgłębnik dojelitowy, zgłębnik nosowo-żołądkowy, zmniejszone wchłanianie - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – VIXARGIO 20 mg
VIXARGIO, zawierający rywaroksaban w dawce 20 mg, jest stosowany w profilaktyce udaru i zatorowości obwodowej u pacjentów z migotaniem przedsionków (20 mg raz na dobę), leczeniu zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) i zatorowości płucnej (ZP) z fazą początkową 15 mg dwa razy na dobę przez 3 tygodnie, a następnie 20 mg raz na dobę, z możliwością zmniejszenia dawki do 10 mg w przedłużonej profilaktyce. Dawkowanie u dzieci zależy od masy ciała: ≥50 kg – 20 mg raz na dobę, 30-50 kg – 15 mg raz na dobę, <30 kg – inne postacie farmaceutyczne. U pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny 30-49 ml/min) zaleca się zmniejszenie dawki do 15 mg raz na dobę w profilaktyce udaru i zatorowości oraz rozważenie zmniejszenia dawki w leczeniu ZŻG/ZP. VIXARGIO jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens <15 ml/min) oraz z chorobą wątroby z koagulopatią i ryzykiem krwawienia (marskość wątroby stopnia B i C wg Childa-Pugha).
antagonista witaminy K, echokardiogram przezprzełykowy, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, inhibitor P2Y12, INR, kardiowersja, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, koagulopatia, lek przeciwzakrzepowy, marskość wątroby, migotanie przedsionków, PCI z założeniem stentu, profilaktyka nawrotów, rywaroksaban, tabletka powlekana, udar i zatorowość obwodowa, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zgłębnik nosowo-żołądkowy, zgłębnik żołądkowy, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon chorób i schorzeń
Poliomyelitis (nagminne porażenie dziecięce) – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Poliomyelitis to wysoce zakaźna choroba wirusowa, prowadząca do porażenia mięśniowego, zaburzeń odżywiania, niewydolności oddechowej oraz powikłań neurologicznych. Opieka pielęgniarska wymaga kompleksowej oceny stanu pacjenta, obejmującej monitorowanie funkcji oddechowych, neurologicznych, stanu odżywienia oraz parametrów życiowych. Kluczowe interwencje to utrzymanie drożności dróg oddechowych, wsparcie wentylacji, fizjoterapia klatki piersiowej, odpowiednie żywienie (w tym żywienie przez zgłębnik nosowo-żołądkowy lub pozajelitowe), kontrola bólu oraz zapobieganie powikłaniom unieruchomienia, takim jak odleżyny i przykurcze. Szczególną uwagę należy zwrócić na monitorowanie saturacji tlenem, częstości i rytmu oddechowego oraz hemodynamiki, zwłaszcza u pacjentów z postacią opuszkową polio. Wczesna rehabilitacja i wsparcie psychologiczne są niezbędne dla poprawy jakości życia i funkcjonowania pacjentów.
anoreksja, bilans płynów, dysfagia, fizjoterapia klatki piersiowej, funkcja oddechowa, kontrola zakażeń, lek przeciwbólowy, nagminne porażenie dziecięce, niedodma, oczyszczanie dróg oddechowych, opadanie stopy, orteza, ostre porażenie wiotkie, poliomyelitis, porażenie mięśni oddechowych, postać opuszkowa polio, przykurcz, saturacja krwi, skolioza, sztywność karku, szyna ortopedyczna, technika oszczędzania energii, tracheotomia, zespół post-polio, zgłębnik nosowo-żołądkowy, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Skład i postać leku – Mantreda 20 mg
Produkt leczniczy Mantreda zawiera rywaroksaban w dawkach 15 mg i 20 mg, dostępny w formie tabletek powlekanych o charakterystycznym wyglądzie (15 mg: pomarańczowa, 7 mm, oznaczenia „T” i „3R”; 20 mg: czerwona, 8 mm, oznaczenia „T” i „7R”). Każda tabletka zawiera laktozę jednowodną (125,4 mg w dawce 15 mg i 167,2 mg w dawce 20 mg) oraz inne substancje pomocnicze, takie jak sodu laurylosiarczan, hypromeloza 2910, kroskarmeloza sodowa i magnezu stearynian. Skład otoczki różni się między dawkami, m.in. obecność tytanu dwutlenku (E 171) i żelaza tlenków (E 172) w dawce 15 mg, które są nieobecne lub różne w dawce 20 mg. Preparat jest przeznaczony do podawania doustnego, z możliwością rozgniecenia tabletki i podania przez zgłębnik nosowo-żołądkowy lub żołądkowy w formie zawiesiny w 50 ml wody, z koniecznością podania pokarmu dojelitowo bezpośrednio po podaniu.
alkohol poliwinylowy, ekspozycja na substancję czynną, hypromeloza, kroskarmeloza sodowa, laktoza jednowodna, magnezu stearynian, makrogol, podanie doustne, rywaroksaban, sodu laurylosiarczan, środek rozsadzający, substancja poślizgowa, substancja powierzchniowo czynna, tabletka powlekana, tytanu dwutlenek, wchłanianie rywaroksabanu, żelaza tlenek czerwony, żelaza tlenek żółty, zgłębnik nosowo-żołądkowy, zmniejszone wchłanianie - Leksykon chorób i schorzeń
Rotawirus – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Rotawirus jest główną przyczyną ciężkiej biegunki u niemowląt i małych dzieci, z niemal 100% zakażeń do 5. roku życia. Klinicznie manifestuje się ostrą biegunką, wymiotami i gorączką, co może prowadzić do odwodnienia, wymagającego hospitalizacji. Leczenie jest wyłącznie objawowe, z kluczowym znaczeniem odpowiedniego nawodnienia doustnego (ORS) lub dożylnego w ciężkich przypadkach (bolusy 20 ml/kg, całkowite zapotrzebowanie 60-80 ml/kg). Antybiotyki i leki przeciwwirusowe nie są skuteczne. Monitorowanie elektrolitów, mocznika i kreatyniny jest wskazane przy podawaniu >40 ml/kg płynów. Szczepienia doustne (RotaTeq – 3 dawki, Rotarix – 2 dawki) zapewniają 70-80% ochrony przed ciężkim przebiegiem i powinny być rozpoczęte między 6. a 15. tygodniem życia, zakończone przed 8. miesiącem.
acetaminofen, bilans płynów, bolus dożylny, ciężka biegunka, ciężki złożony niedobór odporności, ciężkie odwodnienie, doustne płyny nawadniające, elektrolity, gorączka, ibuprofen, intussuscepcja, leczenie objawowe, lek przeciwgorączkowy, letarg, mleko modyfikowane, odwodnienie, parametry życiowe, płyn Ringera, Rotarix, RotaTeq, rotawirus, szczepionka przeciwko rotawirusowi, szczepionka żywa, wgłobienie jelita, wymioty, zapadnięte ciemiączko, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon chorób i schorzeń
Porażenie mózgowe – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Porażenie mózgowe (CP) to niepostępujące zaburzenie neurologiczne wynikające z uszkodzenia mózgu przed, w trakcie lub po urodzeniu, występujące u 1,5-4 na 1000 żywo urodzonych dzieci. Charakteryzuje się zaburzeniami napięcia mięśniowego (spastyczność, sztywność, wiotkość), deficytami motorycznymi, problemami z komunikacją oraz współistniejącymi schorzeniami. Opieka nad pacjentem wymaga multidyscyplinarnego podejścia, angażującego pediatrów, neurologów, fizjoterapeutów, logopedów i innych specjalistów. Kluczowe jest prowadzenie kompleksowej oceny pielęgniarskiej obejmującej m.in. ocenę napięcia mięśniowego, zdolności motorycznych, komunikacyjnych, ryzyka odleżyn oraz stanu odżywienia. Interwencje pielęgniarskie obejmują ćwiczenia zakresu ruchu co 4 godziny, odpowiednie pozycjonowanie, monitorowanie wzrostu i masy ciała, modyfikację konsystencji pokarmów w celu zapobiegania aspiracji oraz wsparcie w nauce czynności samoobsługowych. Leczenie farmakologiczne obejmuje m.in. leki przeciwcholinergiczne, rozluźniające mięśnie (baklofen) oraz przeciwdrgawkowe (gabapentyna), a w ciężkich przypadkach stosuje się toksynę botulinową lub pompy baklofenowe.
alternatywna metoda komunikacji, aspiracja, bezsenność, ćwiczenia zakresu ruchu, deficyt samoopieki, dysfagia, fizjatra, gastrostomia, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwdrgawkowy, lek rozluźniający mięśnie, logopeda, napad padaczkowy, neurolog dziecięcy, odleżyna, opieka całodobowa, orteza, podejście multidyscyplinarne, pompa baklofenowa, porażenie mózgowe, problem sercowo-naczyniowy, przykurcz, spastyczność, terapeuta zajęciowy, terapia rehabilitacyjna, toksyna botulinowa, urządzenie ortopedyczne, zaburzenia mowy, zaburzenia równowagi, zaburzenie komunikacji werbalnej, zaburzenie napięcia mięśniowego, zanik mięśni, zapalenie stawów, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon chorób i schorzeń
Rak języka – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Rak języka jest jednym z najczęstszych nowotworów złośliwych głowy i szyi, występującym głównie u osób powyżej 40 roku życia, z rosnącą zachorowalnością wśród młodszych mężczyzn stosujących wyroby tytoniowe bezdymne. Leczenie opiera się głównie na chirurgii (glosektomia, limfadenektomia, rekonstrukcja języka) oraz uzupełniająco na radioterapii i chemioterapii. Kluczowe jest zachowanie funkcji języka, mowy i połykania, co wymaga interdyscyplinarnego podejścia zespołu medycznego, w tym specjalistycznej opieki pielęgniarskiej. Przed leczeniem istotna jest ocena stanu odżywienia, przygotowanie stomatologiczne, wsparcie psychiczne oraz edukacja pacjenta w zakresie higieny jamy ustnej i zaprzestania używek. Radioterapia może powodować powikłania takie jak zapalenie błony śluzowej, kserostomia, dysgeuzja i dysfagia, które wymagają specjalistycznej pielęgnacji, w tym stosowania środków znieczulających, sztucznej śliny oraz odpowiedniej suplementacji żywieniowej.
aspiracja treści pokarmowej, chemioterapia, chirurg szczękowy, dysfagia, dysgeusia, jama ustna, kserostomia, limfadenektomia szyjna, mucositis, nadzór onkologiczny, nikotynizm, nowotwór głowy i szyi, nowotwór złośliwy, odwodnienie, opieka paliatywna, opieka wspierająca, przerzuty nowotworowe, radioterapia głowy i szyi, rak języka, suplementacja żywieniowa, szczękościsk, trismus, zaburzenia psychiczne, zgłębnik nosowo-żołądkowy, zgłębnik żywieniowy, żywienie dojelitowe, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Skład i postać leku – Rivaroxaban OLIMP 20 mg
Produkt leczniczy Rivaroxaban OLIMP w dawce 20 mg występuje w postaci tabletek powlekanych, zawierających 20 mg rywaroksabanu – bezpośredniego inhibitora czynnika Xa. Każda tabletka zawiera również 22,90 mg laktozy jednowodnej, co jest istotne dla pacjentów z nietolerancją laktozy. Tabletki mają jasnoszarą barwę, średnicę około 6,4 mm, są obustronnie wypukłe i oznaczone cyfrą „20” oraz literami „RH”. Lek dostępny jest w opakowaniach po 14 lub 28 tabletek, przechowywany w temperaturze pokojowej, z okresem ważności 2 lata od daty produkcji.
dysfagia, ekspozycja na substancję czynną, inhibitor czynnika Xa, laktoza jednowodna, nietolerancja laktozy, podanie doustne, podanie przez zgłębnik, rywaroksaban, substancja czynna, tabletka powlekana, wchłanianie leku, wchłanianie substancji czynnej, zgłębnik nosowo-żołądkowy, zgłębnik żołądkowy, żywienie dojelitowe - Leksykon leków
Skład i postać leku – Rivahib 10 mg
Varodoax 10 mg to doustny lek przeciwzakrzepowy w postaci tabletek powlekanych, zawierający 10 mg rywaroksabanu – bezpośredniego inhibitora czynnika Xa. Tabletki mają charakterystyczny jasnoróżowy kolor, są okrągłe, o średnicy 6,3 mm, z jednostronnym wytłoczeniem „10”. Substancją pomocniczą jest m.in. laktoza jednowodna w ilości 25,0 mg na tabletkę, co jest istotne dla pacjentów z nietolerancją laktozy. Skład tabletki obejmuje m.in. celulozę mikrokrystaliczną, kroskarmelozę sodową, hypromelozę oraz magnezu stearynian, natomiast powłoka zawiera polimery (hypromeloza E5 i E15, hydroksypropyloceluloza), makrogol 8000 oraz pigmenty (dwutlenek tytanu i tlenek żelaza czerwony).
doustny lek przeciwzakrzepowy, dysfagia, inhibitor czynnika Xa, laktoza jednowodna, nietolerancja laktozy, produkt leczniczy, rywaroksaban, środek rozpadowy, substancja czynna, wchłanianie rywaroksabanu, zaburzenie wchłaniania, zawiesina leku, zgłębnik nosowo-żołądkowy, zgłębnik żołądkowy, żywienie dojelitowe - Leksykon chorób i schorzeń
Ameloblastoma – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Ameloblastoma to rzadki, łagodny, ale lokalnie agresywny nowotwór odontogeniczny, najczęściej zlokalizowany w żuchwie, stanowiący około 1% guzów jamy ustnej. Charakteryzuje się wysokim ryzykiem nawrotów przy niecałkowitym usunięciu oraz potencjałem destrukcji okolicznych tkanek. Podstawą leczenia jest chirurgia, z preferencją dla radykalnej resekcji z marginesem 1-1,5 cm zdrowej tkanki kostnej, co minimalizuje ryzyko nawrotu, które jest około trzykrotnie wyższe po leczeniu zachowawczym. Rekonstrukcja ubytków po resekcji obejmuje przeszczepy kostne, wolne płaty mikronaczyniowe oraz implantologię, co pozwala na przywrócenie funkcji i estetyki. Radioterapia, choć tradycyjnie uważana za nieskuteczną, może być rozważana w wybranych przypadkach z dawką 60 Gy w frakcjach po 2 Gy, zwłaszcza przy zastosowaniu technik VMAT. Terapia celowana na podstawie mutacji BRAF i SMO stanowi obiecującą opcję medycyny precyzyjnej.
chirurgia plastyczna i rekonstrukcyjna, chirurgia szczękowo-twarzowa, dekompresja, dysfagia, gastrostomia, hemimandibulektomia, intubacja, łyżeczkowanie, marsupializacja, mutacja BRAF, nerw twarzowy, obturator, pantomografia, radioterapia onkologiczna, resekcja segmentowa, rezonans magnetyczny, staw skroniowo-żuchwowy, terapia poznawczo-behawioralna, tomografia komputerowa, tracheostomia, transformacja złośliwa, VMAT, wyłuszczenie, zgłębnik nosowo-żołądkowy, żuchwa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Banxiol 2,5 mg
Apiksaban (Banxiol) w dawce 2,5 mg lub 5 mg stosowany jest doustnie w różnych wskazaniach przeciwzakrzepowych, z precyzyjnym dostosowaniem dawki do schorzenia i cech pacjenta. W profilaktyce żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ) po protezoplastyce stawu biodrowego lub kolanowego zaleca się 2,5 mg dwa razy na dobę, rozpoczynając 12-24 godziny po zabiegu, przez 32-38 dni (biodro) lub 10-14 dni (kolano). W profilaktyce udarów u pacjentów z niezastawkowym migotaniem przedsionków (NVAF) standardowa dawka to 5 mg dwa razy na dobę, z redukcją do 2,5 mg dwa razy na dobę u osób ≥ 80 lat, z masą ciała ≤ 60 kg lub stężeniem kreatyniny ≥ 1,5 mg/dL. W leczeniu ostrej zakrzepicy żył głębokich i zatorowości płucnej stosuje się schemat 10 mg dwa razy na dobę przez 7 dni, następnie 5 mg dwa razy na dobę, a w profilaktyce nawrotów 2,5 mg dwa razy na dobę po 6-miesięcznej terapii. Dawkowanie wymaga ostrożności u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens 15-29 mL/min) oraz w chorobach wątroby, gdzie stosowanie jest przeciwwskazane przy koagulopatii i ciężkich zaburzeniach.
ablacja cewnikowa, antagonista witaminy K, antykoagulacja, apiksaban, bilirubina całkowita, echokardiografia przezprzełykowa, enzymy wątrobowe, INR, kardiowersja, klirens kreatyniny, koagulopatia, kreatynina w surowicy, lek przeciwpłytkowy, niezastawkowe migotanie przedsionków, ostry zespół wieńcowy, protezoplastyka stawu biodrowego, protezoplastyka stawu kolanowego, przezskórna interwencja wieńcowa, skala Child-Pugh, skrzeplina w lewym przedsionku, udar mózgu, warfaryna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zatorowość systemowa, zgłębnik nosowo-żołądkowy, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa