wchłanianie rywaroksabanu

Rywaroksaban jest bezpośrednim inhibitorem czynnika Xa, stosowanym jako lek przeciwzakrzepowy w profilaktyce i leczeniu żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej oraz w prewencji udarów u pacjentów z migotaniem przedsionków niezwiązanym z wadą zastawkową.

Wchłanianie rywaroksabanu zachodzi głównie w żołądku i jelicie cienkim, z biodostępnością wynoszącą 80-100% dla dawki 10 mg na czczo. Dla większych dawek (15 mg i 20 mg) biodostępność zmniejsza się do około 66% w warunkach na czczo, dlatego zaleca się ich przyjmowanie podczas posiłku, co zwiększa wchłanianie i biodostępność leku do poziomu zbliżonego do pełnego.

Maksymalne stężenie rywaroksabanu w osoczu (Cmax) osiągane jest po 2-4 godzinach od podania doustnego. Lek w około 95% wiąże się z białkami osocza, głównie z albuminami. Metabolizowany jest w wątrobie przy udziale enzymów cytochromu P450 (głównie CYP3A4 i CYP2J2), a wydalany zarówno przez nerki (około 36% w postaci niezmienionej), jak i z kałem.

Istotne klinicznie interakcje wpływające na wchłanianie rywaroksabanu występują przy jednoczesnym stosowaniu silnych inhibitorów zarówno CYP3A4, jak i glikoproteiny P (np. ketokonazol, rytonawir), które mogą znacząco zwiększać stężenie leku we krwi, podwyższając ryzyko krwawień. Z kolei induktory tych enzymów (np. ryfampicyna, karbamazepina) mogą zmniejszać skuteczność przeciwzakrzepową rywaroksabanu.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl