zakrzepica miażdżycowa
Zakrzepica miażdżycowa to stan patologiczny, w którym dochodzi do tworzenia się zakrzepu (skrzepliny) na powierzchni zmiany miażdżycowej w świetle naczynia tętniczego. Jest jednym z najgroźniejszych powikłań miażdżycy, prowadzącym do ostrego zamknięcia światła naczynia i nagłego niedokrwienia zaopatrywanego obszaru.
Mechanizm powstawania zakrzepicy miażdżycowej rozpoczyna się od pęknięcia lub erozji niestabilnej blaszki miażdżycowej, co prowadzi do odsłonięcia silnie trombogennej zawartości blaszki (lipidów, czynnika tkankowego) i aktywacji kaskady krzepnięcia. W proces zaangażowane są płytki krwi, które przylegają do uszkodzonej powierzchni śródbłonka, ulegają aktywacji i agregacji, inicjując powstawanie zakrzepu.
Kliniczne manifestacje zakrzepicy miażdżycowej zależą od lokalizacji naczynia i obejmują: zawał serca (przy zajęciu tętnic wieńcowych), udar niedokrwienny mózgu (przy zakrzepicy tętnic mózgowych), ostre niedokrwienie kończyn (przy zakrzepicy tętnic obwodowych) oraz zawał trzewny (przy zakrzepicy tętnic trzewnych).
Diagnostyka zakrzepicy miażdżycowej opiera się na badaniach obrazowych (angio-CT, angio-MR, USG dopplerowskie), badaniach laboratoryjnych (markery martwicy tkanek, D-dimery) oraz badaniach inwazyjnych (angiografia). Leczenie obejmuje metody farmakologiczne (leki przeciwpłytkowe, antykoagulanty, tromboliza) oraz interwencyjne (angioplastyka, trombektomia, pomostowanie naczyniowe).
Profilaktyka zakrzepicy miażdżycowej koncentruje się na modyfikacji czynników ryzyka miażdżycy (kontrola lipidów, ciśnienia tętniczego, glikemii), stosowaniu leków przeciwpłytkowych u osób z grupy wysokiego ryzyka oraz wczesnym wykrywaniu i leczeniu zmian miażdżycowych przed wystąpieniem powikłań zakrzepowych.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zespolenie tętnicy podkolanowej – Leczenie
Zespół tętnicy podkolanowej (PAES) to rzadkie schorzenie, w którym dochodzi do ucisku tętnicy podkolanowej przez mięśniowo-powięziowe struktury, najczęściej przyśrodkową głowę mięśnia brzuchatego łydki, dotykające głównie młodych, aktywnych fizycznie mężczyzn w wieku 20-40 lat. Nieleczony PAES może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak niedokrwienie kończyny, a nawet amputacja. Leczenie zależy od stopnia zaawansowania i typu anatomicznego uwięźnięcia tętnicy i obejmuje metody zachowawcze (modyfikacja aktywności, NLPZ, fizjoterapia, iniekcje toksyny botulinowej typu A), farmakoterapię (leki przeciwbólowe, przeciwzapalne, przeciwzakrzepowe, cilostazol) oraz leczenie chirurgiczne. W przypadku anatomicznego PAES leczenie operacyjne jest standardem, obejmującym miotomię mięśni, resekcję pasm mięśniowych, uwolnienie mięśnia podkolanowego oraz rekonstrukcję naczyniową (trombendarterektomia, arterioplastyka, by-pass żylny lub syntetyczny). Metody endowaskularne stosuje się jako uzupełnienie, jednak bez usunięcia przyczyny ucisku wiążą się z wysokim ryzykiem nawrotu.
aterektomia, badanie duplex-doppler, brachyterapia, chromanie przestankowe, dół podkolanowy, infekcja rany, krwiak, krytyczne niedokrwienie kończyny, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwpłytkowy, mięsień brzuchaty łydki, miotomia, niedokrwienie kończyny, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostre niedokrwienie kończyny, przezskórna angioplastyka balonowa, rekonstrukcja naczyniowa, stentowanie, suche igłowanie, surowiczak, toksyna botulinowa typu A, trombektomia, zakrzepica miażdżycowa, zakrzepica żył głębokich, zespół uwięźnięcia tętnicy podkolanowej, zespolenie tętnicy podkolanowej, zgorzel, żyła odpiszczelowa wielka