ruchomość stawu skokowego
Ruchomość stawu skokowego jest kluczowym parametrem oceny funkcjonalnej stopy, mającym istotne znaczenie diagnostyczne i terapeutyczne. Prawidłowy zakres ruchomości obejmuje zgięcie grzbietowe (dorzalne) w granicach 20-30 stopni oraz zgięcie podeszwowe (plantarne) wynoszące 30-50 stopni. Ruchy inwersji i ewersji zachodzą głównie w stawie podskokowo-piętowym, jednak funkcjonalnie są analizowane łącznie z ruchomością stawu skokowego.
Ograniczenie ruchomości stawu skokowego może wynikać z wielu przyczyn, wśród których dominują urazy (szczególnie skręcenia), zmiany zwyrodnieniowe, zespoły przeciążeniowe oraz unieruchomienie. Ograniczona dorsifleksja stanowi istotny czynnik ryzyka rozwoju dolegliwości bólowych stopy, zaburzeń chodu oraz zwiększonej podatności na urazy, zwłaszcza podczas aktywności sportowej.
Ocena ruchomości stawu skokowego w praktyce klinicznej obejmuje zarówno badanie czynne, jak i bierne. Wykorzystuje się do tego goniometr lub inne specjalistyczne narzędzia pomiarowe. Istotnym elementem jest również ocena jakości ruchu oraz występowania ewentualnego bólu w określonych zakresach. Przywrócenie prawidłowej ruchomości stawu skokowego stanowi jeden z głównych celów fizjoterapii po urazach tej okolicy.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie ścięgna achillesa – Diagnostyka i diagnoza
Zapalenie ścięgna Achillesa (achillodynia) to częsta patologia mięśniowo-szkieletowa, dotykająca około 9% biegaczy rekreacyjnych i do 5% sportowców zawodowych, charakteryzująca się miejscowym bólem i zaburzeniem funkcji ścięgna podczas aktywności obciążających. Diagnostyka opiera się przede wszystkim na szczegółowym wywiadzie i badaniu fizykalnym, obejmującym ocenę bólu, obrzęku, zgrubienia ścięgna oraz zakresu ruchomości stawu skokowego. Kluczowe testy kliniczne to test uciskowy, test Thompsona, test Royal London Hospital oraz test bolesnego łuku. Badania obrazowe, takie jak USG i MRI, wspomagają diagnozę, umożliwiając ocenę pogrubienia ścięgna (próg diagnostyczny to 1 cm w wymiarze przednio-tylnym), neowaskularyzacji oraz różnicowanie między tendinopatią, zapaleniem okołościęgnistym a przerwaniem ścięgna. RTG może wykazać ostrogi kostne lub zwapnienia, ale nie obrazuje tkanek miękkich.
badanie fizykalne, badanie obrazowe, badanie palpacyjne, badanie RTG, badanie USG, diagnostyka różnicowa, dolegliwość mięśniowo-szkieletowa, historia choroby, kwestionariusz VISA-A, neowaskularyzacja, obrzęk ścięgna, ostroga kostna, pogrubienie ścięgna, postawa stopy, rezonans magnetyczny, ruchomość stawu skokowego, skala analogowa bólu, sztywność ścięgna, tendinopatia, tendinoza, test bolesnego łuku, test Thompsona, test uciskowy, zapalenie kaletki, zapalenie ścięgna Achillesa, zerwanie ścięgna Achillesa, zgięcie grzbietowe, zgięcie podeszwowe, złamanie przeciążeniowe, zwapnienie ścięgna