uraz ścięgna Achillesa
Uraz ścięgna Achillesa stanowi poważny problem ortopedyczny, który może dotyczyć zarówno sportowców, jak i osób nietrenujących. Obejmuje spektrum uszkodzeń od zapalenia (tendinopatii) do całkowitego zerwania ścięgna, które łączy mięśnie łydki z kością piętową.
Najczęstszymi przyczynami urazu są nagłe przeciążenia, skręcenia, upadki lub długotrwałe mikrourazy wynikające z niewłaściwej techniki biegania, nieodpowiedniego obuwia lub zaburzeń biomechaniki. Czynnikami ryzyka są również wiek powyżej 30 lat, płeć męska, otyłość, stosowanie fluorochinolonów oraz choroby systemowe jak cukrzyca.
Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym (test Thompsona), badaniach obrazowych (USG, MRI) oraz ocenie funkcjonalnej. Leczenie zależy od typu urazu – od metod zachowawczych (odpoczynek, fizykoterapia, ortezy) w przypadku tendinopatii, po interwencję chirurgiczną przy całkowitym zerwaniu ścięgna.
Rehabilitacja po urazie ścięgna Achillesa jest długotrwała i wymaga specjalistycznego podejścia, obejmującego stopniowe obciążanie kończyny, ćwiczenia poprawiające elastyczność i siłę mięśniową oraz trening propriocepcji. Pełny powrót do aktywności sportowej może trwać od 6 do 12 miesięcy, zależnie od ciężkości urazu i zastosowanego leczenia.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Rozdarcie ścięgna achillesa – Epidemiologia
Zerwanie ścięgna Achillesa (ATR) stanowi około 20% poważnych uszkodzeń ścięgien kończyny dolnej, z rosnącą zapadalnością obserwowaną w ostatnich dekadach, szczególnie w populacji osób starszych i aktywnych sportowo. Zapadalność w różnych regionach waha się od 1,8 do 41,7 na 100 000 osobolat, z najwyższymi wartościami w populacjach sportowców (6 000–18 000 na 100 000). Uraz wykazuje bimodalny rozkład wiekowy: pierwszy szczyt w wieku 25-40 lat związany z aktywnością sportową, drugi powyżej 60 lat, często w kontekście urazów niskoenergetycznych i zmian zwyrodnieniowych. Mężczyźni są znacznie bardziej narażeni (współczynnik mężczyźni:kobiety 1,7:1 do 30:1), a średni wiek urazu to 43-44 lata. Najczęstszą etiologią są urazy sportowe, zwłaszcza w koszykówce, siatkówce i piłce nożnej, a także czynniki ryzyka takie jak wcześniejsze problemy ze ścięgnem, stosowanie fluorochinolonów, kortykosteroidów, choroby metaboliczne i układowe oraz rasa czarna.
choroba zapalna jelit, cukrzyca, dna moczanowa, fluorochinolony, hipercholesterolemia, kortykosteroidy doustne, leczenie operacyjne, leczenie zachowawcze, nadczynność przytarczyc, naprawa chirurgiczna, naprawa ścięgna, połączenie mięśniowo-ścięgniste, ponowne zerwanie, reumatoidalne zapalenie stawów, rozkład bimodalny, ścięgno Achillesa, toczeń układowy, ultrasonografia, unieruchomienie gipsowe, uraz ścięgna Achillesa, zaburzenia tarczycy, zapadalność, zerwanie ścięgna, zerwanie ścięgna Achillesa, zgięcie grzbietowe, zgięcie podeszwowe, zmiany zwyrodnieniowe ścięgna - Leksykon chorób i schorzeń
Rozdarcie ścięgna achillesa – Objawy
Zerwanie ścięgna Achillesa to poważna kontuzja najczęściej występująca u osób w wieku 30-50 lat, szczególnie aktywnych sportowo. Objawy ostre obejmują charakterystyczny odgłos „trzasku”, nagły ostry ból w tylnej części nogi, obrzęk, zgrubienie oraz trudności w zgięciu podeszwowym stopy, co potwierdza test Thompsona. Zerwanie może być częściowe lub całkowite, zwykle lokalizowane 4-6 cm powyżej kości piętowej, z różnym stopniem deficytu funkcjonalnego. W badaniu fizykalnym obserwuje się przerwę w ścięgnie, zanik mięśnia łydki w przewlekłych przypadkach oraz zwiększone zgięcie grzbietowe stopy. Nieleczone zerwanie prowadzi do osłabienia siły odpychania, ryzyka reruptury (do 40% bez leczenia chirurgicznego) oraz przewlekłych zaburzeń chodu.
badanie fizykalne, dysfagia, fizjoterapia, mikrouszkodzenie, przeciążenie, ścięgno Achillesa, stłuczenie, tendinitis, test Thompsona, ukrwienie, uraz ścięgna Achillesa, utykanie, zaburzenia chodu, zapalenie ścięgna Achillesa, zerwanie ścięgna Achillesa, zgięcie grzbietowe, zgięcie grzbietowe stopy, zgięcie podeszwowe, zgięcie podeszwowe stopy