zgięcie podeszwowe
Zgięcie podeszwowe (flexio plantaris) to ruch w stawie skokowym, polegający na obniżeniu stopy względem podudzia, czyli skierowaniu palców stopy w dół. Jest to fizjologiczny ruch, który umożliwia prawidłowe funkcjonowanie stopy podczas chodzenia, biegania oraz utrzymywania równowagi.
W zgięciu podeszwowym główną rolę odgrywają mięśnie tylnej grupy podudzia, przede wszystkim mięsień trójgłowy łydki (musculus triceps surae), składający się z mięśnia brzuchatego łydki i mięśnia płaszczkowatego. Innymi mięśniami zaangażowanymi w ten ruch są: mięsień piszczelowy tylny, mięsień zginacz długi palców i mięsień zginacz długi palucha.
Prawidłowy zakres zgięcia podeszwowego wynosi około 30-50 stopni. Ograniczenie tego ruchu może wynikać z różnych przyczyn, takich jak uraz stawu skokowego, zapalenie ścięgna Achillesa, artropatia stawu skokowego, czy też przykurcz mięśniowo-ścięgnisty. Z kolei nadmierne zgięcie podeszwowe może prowadzić do niestabilności stopy i zwiększać ryzyko skręceń stawu skokowego.
W praktyce klinicznej ocena zgięcia podeszwowego jest istotnym elementem badania ortopedycznego stopy i stawu skokowego. Zaburzenia tego ruchu mogą mieć wpływ na biomechanikę chodu i funkcjonowanie całego układu ruchu, dlatego wymagają odpowiedniej diagnostyki i leczenia.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Skręcenie stawu – Patofizjologia i mechanizm
Skręcenie stawu skokowego to uraz polegający na przekroczeniu fizjologicznej elastyczności więzadeł, prowadzący do uszkodzenia włókien kolagenowych. Stanowi około 14% urazów sportowych, z czego 80% to skręcenia boczne spowodowane gwałtowną inwersją lub supinacją stopy. Więzadła boczne, zwłaszcza więzadło skokowo-strzałkowe przednie (ATFL), są najczęściej uszkadzane, a ich lokalizacja (wewnątrzstawowa lub pozatorebkowa) wpływa na proces gojenia ze względu na różnice w ukrwieniu. Skręcenia klasyfikuje się na trzy stopnie: I (minimalne uszkodzenie włókien), II (częściowe rozerwanie) i III (całkowite rozerwanie), z objawami takimi jak obrzęk, zasinienie, niestabilność i ograniczenie funkcji. Mechanizmy urazu obejmują nieprawidłową pozycję lądowania i opóźnioną reakcję mięśni strzałkowych, co prowadzi do nadmiernej inwersji i uszkodzenia więzadeł bocznych, a także urazy przyśrodkowe i wysokie skręcenia zespolenia piszczelowo-strzałkowego.
centralna sensytyzacja, choroba zwyrodnieniowa stawów, inwersja stopy, kinestezja, narząd ścięgnisty Golgiego, niestabilność mechaniczna stawu, propriocepcja, przewlekła niestabilność stawu skokowego, skręcenie przyśrodkowe, skręcenie stawu, skręcenie stawu skokowego, stan zapalny, uraz typu whiplash, uraz więzadłowy, więzadło, więzadło piętowo-strzałkowe, więzadło skokowo-strzałkowe przednie, więzadło skokowo-strzałkowe tylne, więzadło zespolenia piszczelowo-strzałkowego, włókno kolagenowe, zgięcie grzbietowe, zgięcie podeszwowe - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie ścięgna achillesa – Diagnostyka i diagnoza
Zapalenie ścięgna Achillesa (achillodynia) to częsta patologia mięśniowo-szkieletowa, dotykająca około 9% biegaczy rekreacyjnych i do 5% sportowców zawodowych, charakteryzująca się miejscowym bólem i zaburzeniem funkcji ścięgna podczas aktywności obciążających. Diagnostyka opiera się przede wszystkim na szczegółowym wywiadzie i badaniu fizykalnym, obejmującym ocenę bólu, obrzęku, zgrubienia ścięgna oraz zakresu ruchomości stawu skokowego. Kluczowe testy kliniczne to test uciskowy, test Thompsona, test Royal London Hospital oraz test bolesnego łuku. Badania obrazowe, takie jak USG i MRI, wspomagają diagnozę, umożliwiając ocenę pogrubienia ścięgna (próg diagnostyczny to 1 cm w wymiarze przednio-tylnym), neowaskularyzacji oraz różnicowanie między tendinopatią, zapaleniem okołościęgnistym a przerwaniem ścięgna. RTG może wykazać ostrogi kostne lub zwapnienia, ale nie obrazuje tkanek miękkich.
badanie fizykalne, badanie obrazowe, badanie palpacyjne, badanie RTG, badanie USG, diagnostyka różnicowa, dolegliwość mięśniowo-szkieletowa, historia choroby, kwestionariusz VISA-A, neowaskularyzacja, obrzęk ścięgna, ostroga kostna, pogrubienie ścięgna, postawa stopy, rezonans magnetyczny, ruchomość stawu skokowego, skala analogowa bólu, sztywność ścięgna, tendinopatia, tendinoza, test bolesnego łuku, test Thompsona, test uciskowy, zapalenie kaletki, zapalenie ścięgna Achillesa, zerwanie ścięgna Achillesa, zgięcie grzbietowe, zgięcie podeszwowe, złamanie przeciążeniowe, zwapnienie ścięgna - Leksykon chorób i schorzeń
Zespolenie tętnicy podkolanowej – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Zespół tętnicy podkolanowej (PAES) to rzadka patologia naczyniowa dotykająca głównie młodych, aktywnych sportowców, zwłaszcza mężczyzn poniżej 30 roku życia, charakteryzująca się uciskiem tętnicy podkolanowej przez mięśnie lub ścięgna. Objawia się bólem łydki, chromaniem przestankowym, parestezjami oraz zmniejszeniem tętna na tętnicy piszczelowej tylnej i grzbietowej stopy podczas określonych ruchów. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie i badaniu fizykalnym, a potwierdzenie uzyskuje się za pomocą obrazowania duplex. Leczenie operacyjne, polegające na uwolnieniu tętnicy poprzez nacięcie w okolicy kolana, jest wskazane przy nasilonych objawach i wpływie na funkcjonowanie pacjenta. Zabieg trwa około godziny, wykonywany jest w znieczuleniu ogólnym, a hospitalizacja zwykle obejmuje 1-2 dni. Po operacji istotna jest kontrola parametrów życiowych, ocena miejsca operacyjnego oraz monitorowanie ukrwienia kończyny.
amputacja, bypass naczyniowy, chirurgia naczyniowa, choroba naczyniowa, chromanie przestankowe, krwotok, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek rozszerzający naczynia, mięsień brzuchaty łydki, obrzęk i zasinienie, pończocha uciskowa, rekonstrukcja tętnicza, skurcz mięśniowy, tętnica grzbietowa stopy, tętnica piszczelowa tylna, ucisk tętnicy podkolanowej, zakrzepica, zakrzepica tętniczo-żylna, zespolenie tętnicy podkolanowej, zgięcie podeszwowe - Leksykon chorób i schorzeń
Stopa końsko-szpotawa – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Stopa końsko-szpotawa (talipes equinovarus) to wrodzona deformacja stopy występująca u 1-2 na 1000 noworodków, charakteryzująca się zgięciem podeszwowym, przywiedzeniem przodostopia, supinacją i szpotawością pięty. Wada dotyczy około 50% przypadków obustronnie i częściej występuje u chłopców (2:1). Leczenie powinno rozpocząć się w pierwszych dwóch tygodniach życia, gdy tkanki są najbardziej plastyczne. Metoda Ponsetiego, uznawana za standard, obejmuje cotygodniowe manipulacje i gipsowania przez 5-10 tygodni, często z koniecznością tenotomii ścięgna Achillesa, a następnie stosowanie ortezy odwodzącej stopę (FAB) przez 23 godziny na dobę przez 3 miesiące, a następnie w nocy do 4-5 roku życia. Metoda ta osiąga około 90% skuteczności w unikaniu rozległego leczenia chirurgicznego. Alternatywnie stosuje się metodę francuską, opartą na codziennej fizjoterapii i unieruchomieniu, jednak wymaga ona większego zaangażowania rodziców. Leczenie chirurgiczne jest zarezerwowane dla przypadków opornych lub nawrotów i wiąże się z długotrwałą rehabilitacją i stosowaniem gipsu oraz ortezy.
fizjoterapia, integralność skóry, metoda francuska, metoda Ponsetiego, nawrót deformacji, obrzęk, odleżyna, orteza odwodząca stopę, ortopedia dziecięca, ortotyka, przywiedzenie przodostopia, ścięgno Achillesa, stopa końsko-szpotawa, supinacja, sztywność stopy, talipes equinovarus, technik gipsowy, tenotomia przezskórna, ucisk tkanek, uwolnienie ścięgna, zaburzenie krążenia, zaburzenie nerwowo-mięśniowe, zespół interdyscyplinarny, zgięcie podeszwowe - Leksykon chorób i schorzeń
Stopa końsko-szpotawa – Patofizjologia i mechanizm
Stopa końsko-szpotawa (talipes equinovarus) jest jedną z najczęstszych wrodzonych deformacji narządu ruchu, występującą u 1-2 na 1000 żywych urodzeń. Patogeneza jest wieloczynnikowa i obejmuje zaburzenia równowagi mięśniowej, zwłóknienie tkanek miękkich (miofibroza), nieprawidłowości anatomiczne kości stępu (szczególnie kości skokowej i piętowej) oraz czynniki genetyczne i środowiskowe, takie jak palenie tytoniu i cukrzyca matki. Dominującą rolę w deformacji odgrywa mięsień piszczelowy tylny, powodujący zgięcie podeszwowe i supinację, a także skrócenie ścięgna Achillesa. Występują także zmiany w macierzy pozakomórkowej mięśnia brzuchatego łydki, co potwierdza włóknisto-proliferacyjny charakter choroby. Deformacja charakteryzuje się czterema głównymi cechami anatomicznymi określanymi akronimem CAVE: Cavus (wydrążenie), Adduction (przywiedzenie), Varus (szpotawość) i Equinus (końskie ustawienie).
gen homeobox, kolagen, komórka tuczna, kość łódkowata, kość piętowa, kość skokowa, macierz pozakomórkowa, metoda Ponsetiego, mięsień piszczelowy tylny, mięsień strzałkowy, mięsień trójgłowy łydki, miofibroblast, miofibroza, przeniesienie ścięgna mięśnia piszczelowego przedniego, przodostopie, przywiedzenie stopy, ścięgno Achillesa, śródstopie, stopa końsko-szpotawa, supinacja stopy, szpotawość tyłostopia, tenotomia ścięgna Achillesa, tyłostopie, zaburzenie równowagi mięśniowej, zgięcie grzbietowe, zgięcie podeszwowe - Leksykon chorób i schorzeń
Rozdarcie ścięgna achillesa – Patofizjologia i mechanizm
Zerwania ścięgna Achillesa (ZŚA) są częstym urazem, szczególnie u mężczyzn w wieku 30-40 lat, związanym z aktywnością sportową, zwłaszcza u osób nietrenujących regularnie. Mechanizmy urazu obejmują nagłe zgięcie grzbietowe stawu skokowego przy jednoczesnym zgięciu podeszwowym stopy, gwałtowne przyspieszenie-hamowanie oraz obciążenie ekscentryczne mięśni zginających podeszwowo. ZŚA najczęściej lokalizuje się 2-6 cm powyżej przyczepu piętowego, w tzw. „strefie krytycznej” o ograniczonym unaczynieniu, co sprzyja degeneracji i osłabieniu struktury ścięgna. Histologicznie obserwuje się dezorganizację kolagenu, hipercelularność oraz neowaskularyzację, a także zmniejszenie włókien kolagenu typu I na korzyść mniej wytrzymałych włókien typu III. Czynniki ryzyka obejmują wiek, płeć, dysfunkcję mięśni łydki, wcześniejsze urazy, nieprawidłową technikę, a także stosowanie leków takich jak fluorochinolony i steroidy anaboliczne, które zwiększają ryzyko zerwania nawet 4-46-krotnie.
- Leksykon chorób i schorzeń
Rozdarcie ścięgna achillesa – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Ścięgno Achillesa, będące największym i najdłuższym ścięgnem w organizmie, łączy mięśnie łydki z kością piętową i jest kluczowe dla funkcji motorycznych takich jak chodzenie czy bieganie. Zerwanie ścięgna, najczęściej w strefie o słabym ukrwieniu 4-6 cm od przyczepu do kości piętowej, dotyczy głównie osób w wieku 30-50 lat, zwłaszcza „weekendowych sportowców”. Diagnoza opiera się na badaniu klinicznym, w tym teście Thompsona, oraz w razie potrzeby na USG lub MRI. Objawy to ostry ból, słyszalny trzask, obrzęk, niemożność stanięcia na palcach i wyczuwalny ubytek ciągłości ścięgna. Postępowanie wstępne obejmuje protokół RICE oraz unikanie obciążania kończyny.
badanie fizykalne, but ortopedyczny, ćwiczenia funkcjonalne, ćwiczenia wzmacniające, leczenie operacyjne, leczenie zachowawcze, profilaktyka przeciwzakrzepowa, protokół RICE, rehabilitacja funkcjonalna, ścięgno Achillesa, technika otwarta, technika przezskórna, test Thompsona, trening propriocepcji, trening równowagi, uszkodzenie nerwów, wczesna mobilizacja, wydłużenie ścięgna, zakażenie rany, zakrzepica żył głębokich, zerwanie częściowe, zerwanie ścięgna Achillesa, zgięcie podeszwowe - Leksykon chorób i schorzeń
Rozdarcie ścięgna achillesa – Leczenie
Leczenie zerwania ścięgna Achillesa obejmuje dwie główne metody: zachowawczą oraz operacyjną, których wybór zależy od wieku pacjenta, poziomu aktywności, stopnia uszkodzenia oraz czasu od urazu. Leczenie zachowawcze polega na unieruchomieniu stawu skokowego w zgięciu podeszwowym przez około 8-10 tygodni, stosowaniu kul ortopedycznych, zimnych okładów oraz farmakoterapii przeciwbólowej i przeciwzapalnej. Nowoczesne protokoły funkcjonalnej rehabilitacji z wczesnym kontrolowanym obciążaniem znacząco redukują ryzyko ponownego zerwania, które tradycyjnie wynosiło 8-10%, zbliżając je do wyników leczenia operacyjnego (3-4%). Leczenie operacyjne, wskazane szczególnie u młodszych, aktywnych pacjentów oraz przy opóźnionym rozpoznaniu (>2-3 tygodnie), obejmuje techniki otwarte, przezskórne, mini-otwarte oraz ze wzmocnieniem, z korzyścią w postaci niższego ryzyka ponownego zerwania i szybszego powrotu do aktywności, ale z wyższym ryzykiem powikłań takich jak zakażenia czy uszkodzenia nerwów.
but ortopedyczny, fizjoterapia, komórki macierzyste, kule ortopedyczne, leczenie chirurgiczne, leczenie zachowawcze, lek przeciwbólowy, lek przeciwzapalny, masaż poprzeczny, nerw łydkowy, ponowne zerwanie, protokół Alfredsona, ścięgno Achillesa, staw skokowy, technika przezskórna, terapia falą uderzeniową, terapia INDIBA, terapia osoczem bogatopłytkowym, terapia regeneracyjna, trening proprioceptywny, unieruchomienie, uszkodzenie nerwu, zakażenie rany, zerwanie ścięgna Achillesa, zgięcie podeszwowe, zimny okład - Leksykon chorób i schorzeń
Skręcenie stawu skokowego – Epidemiologia
Skręcenie stawu skokowego jest jednym z najczęstszych urazów układu mięśniowo-szkieletowego, z roczną zapadalnością w USA wynoszącą około 2 miliony przypadków, co przekłada się na 1 przypadek na 10 000 osób dziennie. Epidemiologia wskazuje na wyższą częstość występowania u kobiet (13,6 na 1000 ekspozycji) niż u mężczyzn (6,9 na 1000 ekspozycji), z najwyższym wskaźnikiem w grupie wiekowej 15-19 lat (7,2 na 1000 osobolat). Wśród sportowców, szczególnie w dyscyplinach takich jak koszykówka żeńska (5,32 na 10 000 ekspozycji), koszykówka męska (5,13 na 10 000 ekspozycji), piłka nożna żeńska (4,96 na 10 000 ekspozycji) oraz futbol amerykański męski (4,55 na 10 000 ekspozycji), skręcenia stanowią znaczący odsetek urazów. Sporty halowe i kortowe cechują się najwyższym wskaźnikiem zachorowalności, sięgającym 7 na 1000 ekspozycji lub 4,9 na 1000 godzin. Nawracające skręcenia, zwłaszcza boczne (80% przypadków), prowadzą do przewlekłej niestabilności stawu skokowego (CAI), która dotyka do 70% pacjentów po urazie i wiąże się z ryzykiem rozwoju pourazowej choroby zwyrodnieniowej stawów.
deficyt funkcjonalny, deficyt nerwowo-mięśniowy, orteza, ostre skręcenie stawu skokowego, pourazowa choroba zwyrodnieniowa stawów, propriocepcja, przewlekła niestabilność stawu skokowego, rehabilitacja, równowaga postawy, skręcenie boczne stawu skokowego, skręcenie inwersyjne, skręcenie stawu skokowego, skręcenie syndesmotyczne, staw podskokowy, supinacja, szpotawość tyłostopia, trening nerwowo-mięśniowy, układ mięśniowo-szkieletowy, uraz inwersyjny, więzadło strzałkowo-skokowe przednie, wskaźnik masy ciała, współczynnik zachorowalności, współczynnik zapadalności, zgięcie grzbietowe stopy, zgięcie podeszwowe, złamanie stawu skokowego - Leksykon chorób i schorzeń
Rozdarcie ścięgna achillesa – Epidemiologia
Zerwanie ścięgna Achillesa (ATR) stanowi około 20% poważnych uszkodzeń ścięgien kończyny dolnej, z rosnącą zapadalnością obserwowaną w ostatnich dekadach, szczególnie w populacji osób starszych i aktywnych sportowo. Zapadalność w różnych regionach waha się od 1,8 do 41,7 na 100 000 osobolat, z najwyższymi wartościami w populacjach sportowców (6 000–18 000 na 100 000). Uraz wykazuje bimodalny rozkład wiekowy: pierwszy szczyt w wieku 25-40 lat związany z aktywnością sportową, drugi powyżej 60 lat, często w kontekście urazów niskoenergetycznych i zmian zwyrodnieniowych. Mężczyźni są znacznie bardziej narażeni (współczynnik mężczyźni:kobiety 1,7:1 do 30:1), a średni wiek urazu to 43-44 lata. Najczęstszą etiologią są urazy sportowe, zwłaszcza w koszykówce, siatkówce i piłce nożnej, a także czynniki ryzyka takie jak wcześniejsze problemy ze ścięgnem, stosowanie fluorochinolonów, kortykosteroidów, choroby metaboliczne i układowe oraz rasa czarna.
choroba zapalna jelit, cukrzyca, dna moczanowa, fluorochinolony, hipercholesterolemia, kortykosteroidy doustne, leczenie operacyjne, leczenie zachowawcze, nadczynność przytarczyc, naprawa chirurgiczna, naprawa ścięgna, połączenie mięśniowo-ścięgniste, ponowne zerwanie, reumatoidalne zapalenie stawów, rozkład bimodalny, ścięgno Achillesa, toczeń układowy, ultrasonografia, unieruchomienie gipsowe, uraz ścięgna Achillesa, zaburzenia tarczycy, zapadalność, zerwanie ścięgna, zerwanie ścięgna Achillesa, zgięcie grzbietowe, zgięcie podeszwowe, zmiany zwyrodnieniowe ścięgna - Leksykon chorób i schorzeń
Zespolenie tętnicy podkolanowej – Patofizjologia i mechanizm
Zespół tętnicy podkolanowej (PAES) to rzadka patologia naczyniowa, stanowiąca 0,17%-3,5% przypadków, charakteryzująca się kompresją tętnicy podkolanowej przez struktury mięśniowo-powięziowe, głównie przyśrodkową głowę mięśnia brzuchatego łydki. Patogeneza ma podłoże embriologiczne, związane z nieprawidłowym rozwojem i migracją tętnicy oraz mięśni, co prowadzi do sześciu typów PAES (I-V anatomiczne, VI funkcjonalny). Kompresja tętnicy powoduje ograniczenie przepływu krwi, objawiające się chromaniem przestankowym u młodych, aktywnych fizycznie pacjentów bez klasycznych czynników ryzyka miażdżycy. Powtarzający się ucisk prowadzi do uszkodzenia ściany tętnicy, przedwczesnej miażdżycy, zwężenia, niedrożności, a także powikłań takich jak tętniaki i zakrzepica. Typ VI, związany z przerostem mięśnia, cechuje się gorszym rokowaniem po leczeniu chirurgicznym. W diagnostyce kluczowe są angiografia rezonansu magnetycznego (MRA), angiografia tradycyjna oraz badanie Dopplera, które uwidaczniają ucisk i zmniejszony przepływ przy zgięciu podeszwowym stopy.
angiografia rezonansu magnetycznego, badanie Dopplera, chromanie przestankowe, dół podkolanowy, dysplazja włóknisto-mięśniowa, endarterektomia, miażdżyca, miażdżyca przedwczesna, mięsień brzuchaty łydki, nadciśnienie żylne, przepływ turbulentny, rekonstrukcja naczyniowa, tętniak, tromboliza, ucisk tętnicy, uraz reperfuzyjny, zapalenie naczyń, zatorowość zakrzepowa, zespół ciasnoty przedziałów powięziowych, zespolenie tętnicy podkolanowej, zgięcie podeszwowe, żyła podkolanowa - Leksykon chorób i schorzeń
Rozdarcie ścięgna achillesa – Objawy
Zerwanie ścięgna Achillesa to poważna kontuzja najczęściej występująca u osób w wieku 30-50 lat, szczególnie aktywnych sportowo. Objawy ostre obejmują charakterystyczny odgłos „trzasku”, nagły ostry ból w tylnej części nogi, obrzęk, zgrubienie oraz trudności w zgięciu podeszwowym stopy, co potwierdza test Thompsona. Zerwanie może być częściowe lub całkowite, zwykle lokalizowane 4-6 cm powyżej kości piętowej, z różnym stopniem deficytu funkcjonalnego. W badaniu fizykalnym obserwuje się przerwę w ścięgnie, zanik mięśnia łydki w przewlekłych przypadkach oraz zwiększone zgięcie grzbietowe stopy. Nieleczone zerwanie prowadzi do osłabienia siły odpychania, ryzyka reruptury (do 40% bez leczenia chirurgicznego) oraz przewlekłych zaburzeń chodu.
badanie fizykalne, dysfagia, fizjoterapia, mikrouszkodzenie, przeciążenie, ścięgno Achillesa, stłuczenie, tendinitis, test Thompsona, ukrwienie, uraz ścięgna Achillesa, utykanie, zaburzenia chodu, zapalenie ścięgna Achillesa, zerwanie ścięgna Achillesa, zgięcie grzbietowe, zgięcie grzbietowe stopy, zgięcie podeszwowe, zgięcie podeszwowe stopy - Leksykon chorób i schorzeń
Skurcze mięśni nóg – Etiologia i przyczyny
Skurcze mięśni nóg, najczęściej łydkowych, to mimowolne, bolesne skurcze trwające od sekund do minut, o etiologii idiopatycznej lub wtórnej. Patomechanizm idiopatycznych skurczów obejmuje nadpobudliwość neuronów ruchowych, nieprawidłową aktywność nerwową podczas snu, zmęczenie mięśni oraz ograniczenie perfuzji mięśni. Czynniki ryzyka to odwodnienie, zaburzenia elektrolitowe (np. hipokaliemia, hipomagnezemia, hipokalcemia), przeciążenie mięśni, długotrwałe utrzymywanie pozycji, wiek >50 lat oraz pozycja stopy w zgięciu podeszwowym podczas snu. Skurcze mogą być manifestacją chorób naczyniowych (miażdżyca, PAD, niewydolność żylna), neurologicznych (Parkinson, ALS, neuropatie, stenoza kanału kręgowego, stwardnienie rozsiane), metabolicznych (cukrzyca typu 2, choroby tarczycy, choroba Addisona), nerek, wątroby, a także stanów takich jak ciąża, POChP, alkoholizm czy niedokrwistość. Leki wywołujące skurcze to m.in. diuretyki, statyny, blokery kanału wapniowego, donepezil, tolkapon, raloksyfen, leki stosowane w astmie, doustne środki antykoncepcyjne oraz dożylny siarczan żelaza.
bezdech senny, bloker kanału wapniowego, choroba Parkinsona, choroba tętnic obwodowych, chromanie przestankowe, diuretyk, hiperkaliemia, hipoglikemia, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, marskość wątroby, neuropatia cukrzycowa, neuropatia obwodowa, niedokrwistość, niewydolność żylna, płaskostopie, przewlekła choroba nerek, przewlekła obturacyjna choroba płuc, skurcz idiopatyczny, skurcz mięśnia nogi, statyna, stenoza kanału kręgowego, stwardnienie rozsiane, stwardnienie zanikowe boczne, transmisja efaptyczna, zaburzenie elektrolitowe, zgięcie podeszwowe