zatorowość zakrzepowa
Zatorowość zakrzepowa to stan chorobowy, w którym skrzeplina (zakrzep) odrywa się od miejsca powstania i przemieszcza się wraz z krwią do innego obszaru układu naczyniowego, gdzie powoduje zablokowanie przepływu krwi. Jest to poważne powikłanie zakrzepicy, które może dotyczyć zarówno układu tętniczego, jak i żylnego.
W przypadku zatorowości tętniczej materiał zatorowy najczęściej pochodzi z serca (np. w przebiegu migotania przedsionków lub po zawale mięśnia sercowego) i może prowadzić do udaru niedokrwiennego mózgu, ostrego niedokrwienia kończyn lub zatorowości trzewnej. Zatorowość żylna najczęściej występuje jako zatorowość płucna, będąca następstwem zakrzepicy żył głębokich, głównie kończyn dolnych.
Czynniki ryzyka zatorowości zakrzepowej obejmują unieruchomienie, zabiegi operacyjne, nowotwory złośliwe, ciążę, stosowanie doustnych środków antykoncepcyjnych, wrodzone i nabyte trombofilie oraz choroby sercowo-naczyniowe. Diagnostyka opiera się na badaniach obrazowych (angio-TK, USG Doppler, scyntygrafia) oraz oznaczeniach D-dimerów.
Leczenie zatorowości zakrzepowej obejmuje stosowanie leków przeciwkrzepliwych (heparyna, antagoniści witaminy K, bezpośrednie doustne antykoagulanty), a w wybranych przypadkach również leczenie trombolityczne lub zabiegi wewnątrznaczyniowe. Profilaktyka polega na wczesnym uruchamianiu pacjentów, stosowaniu farmakologicznej profilaktyki przeciwzakrzepowej w grupach ryzyka oraz kompresoterapii.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Lortanda 2,5 mg
Letrozol w dawce 2,5 mg, stosowany w leczeniu nowotworów z przerzutami oraz w terapii uzupełniającej, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych. Działania niepożądane występują u około 33% pacjentek w leczeniu przerzutowym oraz u około 80% w leczeniu uzupełniającym, najczęściej w pierwszych tygodniach terapii. Najczęstsze objawy to uderzenia gorąca, hipercholesterolemia, bóle stawów, zmęczenie, nasilone pocenie i nudności. Istotne klinicznie działania niepożądane obejmują osteoporozę i złamania kości (10,2% i 5,1% podczas leczenia uzupełniającego), a także zdarzenia sercowo-naczyniowe, takie jak zawał mięśnia sercowego (1,0%) i incydenty zakrzepowo-zatorowe (2,1%). W porównaniu z tamoksyfenem, letrozol cechuje się wyższą częstością złamań kości i osteoporozy, ale niższą częstością zdarzeń zakrzepowo-zatorowych oraz hiperplazji endometrium.
ból stawów, depresja, dusznica bolesna, hipercholesterolemia, incydent naczyniowo-mózgowy, krwawienie z pochwy, letrozol, leukopenia, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, nadciśnienie tętnicze, nasilone pocenie, niewydolność serca, osteoporoza, przemijający napad niedokrwienny, rak endometrium, reakcja anafilaktyczna, tabletki powlekane, uderzenia gorąca, zakażenie dróg moczowych, zapalenie stawów, zapalenie wątroby, zatorowość zakrzepowa, zdarzenia sercowo-naczyniowe, zdarzenie naczyniowo-mózgowe, zespół cieśni nadgarstka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Zolafren 10 mg
Olanzapina, substancja czynna leku Zolafren, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z których najczęstsze (≥1%) to senność, zwiększenie masy ciała, eozynofilia, hiperprolaktynemia, hiperlipidemia, hiperglikemia, cukromocz, zawroty głowy, akatyzja, parkinsonizm, leukopenia, neutropenia, dyskineza, niedociśnienie ortostatyczne oraz przejściowe podwyższenie aktywności aminotransferaz wątrobowych. Szczególnie istotne są zaburzenia metaboliczne: po 47 dniach terapii zwiększenie masy ciała o ≥7% występowało u 22,2% pacjentów, a po 48 tygodniach u 64,4%, z towarzyszącym wzrostem stężeń cholesterolu, LDL, triglicerydów oraz glukozy (≥7 mmol/L). Rzadko obserwowano rozwój lub zaostrzenie cukrzycy, czasem z kwasicą ketonową lub śpiączką, co stanowi zagrożenie życia. Neurologiczne działania niepożądane obejmują często akatyzję, parkinsonizm i dyskinezę, a rzadko złośliwy zespół neuroleptyczny. Po nagłym odstawieniu mogą pojawić się objawy odstawienne, takie jak pocenie się, bezsenność i drżenie.
akatyzja, amenorrhea, aminotransferazy wątrobowe, bradykardia, choroba afektywna dwubiegunowa, cukrzyca polekowa, częstoskurcz komorowy, dyskineza, dyslipidemia, dystonia, efekt przeciwcholinergiczny, eozynofilia, fosfataza zasadowa, fosfokinaza kreatyninowa, fotodermatoza, gamma-glutamylotransferaza, ginekomastia, glikozuria, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, hipertriglicerydemia, hipotermia, kwasica ketonowa, leukopenia, małopłytkowość, migotanie komór, napady drgawkowe, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, obniżone libido, olanzapina, parkinsonizm, późna dyskineza, priapizm, profil bezpieczeństwa leku, przyrost masy ciała, rabdomioliza, sedacja polekowa, senność, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenia erekcji, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zatorowość zakrzepowa, zespół DRESS, zespół niespokojnych nóg, zespół odstawienia leku, zespół odstawienia u noworodka, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon chorób i schorzeń
Zespolenie tętnicy podkolanowej – Patofizjologia i mechanizm
Zespół tętnicy podkolanowej (PAES) to rzadka patologia naczyniowa, stanowiąca 0,17%-3,5% przypadków, charakteryzująca się kompresją tętnicy podkolanowej przez struktury mięśniowo-powięziowe, głównie przyśrodkową głowę mięśnia brzuchatego łydki. Patogeneza ma podłoże embriologiczne, związane z nieprawidłowym rozwojem i migracją tętnicy oraz mięśni, co prowadzi do sześciu typów PAES (I-V anatomiczne, VI funkcjonalny). Kompresja tętnicy powoduje ograniczenie przepływu krwi, objawiające się chromaniem przestankowym u młodych, aktywnych fizycznie pacjentów bez klasycznych czynników ryzyka miażdżycy. Powtarzający się ucisk prowadzi do uszkodzenia ściany tętnicy, przedwczesnej miażdżycy, zwężenia, niedrożności, a także powikłań takich jak tętniaki i zakrzepica. Typ VI, związany z przerostem mięśnia, cechuje się gorszym rokowaniem po leczeniu chirurgicznym. W diagnostyce kluczowe są angiografia rezonansu magnetycznego (MRA), angiografia tradycyjna oraz badanie Dopplera, które uwidaczniają ucisk i zmniejszony przepływ przy zgięciu podeszwowym stopy.
angiografia rezonansu magnetycznego, badanie Dopplera, chromanie przestankowe, dół podkolanowy, dysplazja włóknisto-mięśniowa, endarterektomia, miażdżyca, miażdżyca przedwczesna, mięsień brzuchaty łydki, nadciśnienie żylne, przepływ turbulentny, rekonstrukcja naczyniowa, tętniak, tromboliza, ucisk tętnicy, uraz reperfuzyjny, zapalenie naczyń, zatorowość zakrzepowa, zespół ciasnoty przedziałów powięziowych, zespolenie tętnicy podkolanowej, zgięcie podeszwowe, żyła podkolanowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Aderolio 0,25 mg
Profil bezpieczeństwa ewerolimusu (Aderolio) został określony na podstawie wieloośrodkowych, randomizowanych badań klinicznych u dorosłych biorców przeszczepów nerek (n=2497), serca (n=1531) oraz wątroby (n=719), stosowanego w skojarzeniu z inhibitorami kalcyneuryny (CNI) i kortykosteroidami. Stosowanie ewerolimusu z obniżoną dawką cyklosporyny wiązało się z rzadszym występowaniem podwyższonego stężenia kreatyniny w surowicy oraz niższymi wartościami średnimi i medianą kreatyniny w porównaniu do pełnej dawki cyklosporyny. Najczęstsze działania niepożądane obejmowały zakażenia, niedokrwistość, hiperlipidemię, nowo rozpoznaną cukrzycę, bezsenność, ból głowy, nadciśnienie tętnicze, kaszel, zaparcia, nudności, obrzęki obwodowe oraz zaburzenia gojenia, w tym wysięki opłucnowe i osierdziowe. Występowanie działań niepożądanych zależy od intensywności i czasu trwania immunosupresji, a pełna dawka cyklosporyny w mikroemulsji zwiększała ryzyko wzrostu kreatyniny w surowicy.
azoospermia, białkomocz, cyklosporyna, erytrodermia, ewerolimus, hiperfosfatemia, hiperglikemia, hiperlipidemia, hipertriglicerydemia, hipofosfatemia, inhibitor mTOR, inhibitory kalcyneuryny, leukocytoklastyczne zapalenie naczyń, martwica cewek nerkowych, martwica kości, mikroangiopatia zakrzepowa, nadciśnienie tętnicze, neuropatia obwodowa, niedokrwistość, obrzęk limfatyczny, obrzęk naczynioruchowy, odmiedniczkowe zapalenie nerek, odwodnienie, oligospermia, proteinoza pęcherzyków płucnych, przeszczepienie nerki, przeszczepienie serca, przeszczepienie wątroby, rabdomioliza, spermatogeneza, śródmiąższowa choroba płuc, śródmiąższowe zapalenie płuc, takrolimus, wysięk opłucnowy, wysięk osierdziowy, zakrzepica tętnic, zakrzepica żył głębokich, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zapalenie jamy ustnej, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zator tętnicy płucnej, zatorowość zakrzepowa, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół tylnej odwracalnej encefalopatii, żółtaczka, zwłóknienie płuc