osteogenesis imperfecta
Osteogenesis imperfecta (OI), znana również jako „choroba kruchych kości”, to grupa genetycznie uwarunkowanych zaburzeń tkanki łącznej, charakteryzujących się zwiększoną łamliwością kości z powodu nieprawidłowej jakości lub ilości kolagenu typu I. Stanowi heterogenną grupę schorzeń, obejmującą co najmniej 18 typów, od łagodnych po śmiertelne, z różnymi wzorcami dziedziczenia.
Główne objawy kliniczne OI to: nawracające złamania kości występujące przy minimalnym urazie lub bez urazu, niebieskie zabarwienie twardówek, dentinogenesis imperfecta, przedwczesna utrata słuchu oraz deformacje kostne. Ciężkość choroby może się znacząco różnić – od pacjentów z nielicznymi złamaniami w ciągu życia, po przypadki z licznymi złamaniami wewnątrzmacicznymi i zgonami w okresie okołoporodowym.
Diagnostyka OI opiera się na objawach klinicznych, badaniach obrazowych oraz badaniach genetycznych. W leczeniu stosuje się podejście multidyscyplinarne obejmujące farmakoterapię (głównie bisfosfoniany), fizjoterapię, leczenie ortopedyczne (w tym zabiegi operacyjne) oraz wsparcie psychologiczne. W przypadkach ciężkich deformacji konieczne mogą być interwencje chirurgiczne z zastosowaniem prętów teleskopowych wzmacniających kości długie.
Nowoczesne podejście terapeutyczne obejmuje również leki antyresorpcyjne, leki anaboliczne oraz terapie eksperymentalne, w tym podejścia oparte na komórkach macierzystych. Istotnym elementem postępowania jest zapobieganie złamaniom poprzez modyfikację stylu życia i otoczenia pacjenta oraz wczesną rehabilitację po złamaniach, co wpływa na poprawę jakości życia chorych.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zespół hipermobilności stawów – Diagnostyka i diagnoza
Zespół hipermobilności stawów (JHS) to genetyczne zaburzenie tkanki łącznej charakteryzujące się nadmierną ruchomością stawów oraz przewlekłym bólem w co najmniej czterech stawach przez minimum 3 miesiące. Diagnoza opiera się na badaniu fizykalnym, w tym ocenie elastyczności stawów za pomocą skali Beightona, gdzie wynik ≥4/9 u dorosłych do 50 roku życia (≥5/9 u młodszych, ≥4/9 u osób powyżej 50 lat) wskazuje na hipermobilność. Kryteria Brighton łączą wynik Beightona z objawami klinicznymi, wymagając spełnienia określonych kryteriów głównych i dodatkowych. Diagnostyka różnicowa obejmuje wykluczenie innych zaburzeń tkanki łącznej, takich jak hipermobilny zespół Ehlersa-Danlosa (hEDS), zespół Marfana, osteogenesis imperfecta, a także chorób autoimmunologicznych i nerwowo-mięśniowych. Brak jest specyficznych testów genetycznych lub laboratoryjnych potwierdzających JHS, co czyni diagnozę procesem z wykluczenia i wymaga dokładnego wywiadu oraz badania klinicznego.
arachnodaktylia, cechy marfanoidalne, dysplazja szkieletowa, elastyczność stawów, hipermobilny zespół Ehlersa-Danlosa, krótkowzroczność, kryteria Brighton, opadanie powiek, osteogenesis imperfecta, przepuklina, reumatoidalne zapalenie stawów, rozciągliwość skóry, skala Beightona, spondylolisteza, spondyloliza, spondyloza, tkanka łączna, toczeń, uogólniona hipermobilność stawów, wypadanie narządów miednicy, zaburzenie spektrum hipermobilności, zapalenie kaletki maziowej, zapalenie nadkłykcia, zapalenie ścięgna, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół hipermobilności stawów, zespół Loeysa-Dietza, zespół Marfana, zespół Stickler, żylaki - Leksykon chorób i schorzeń
Karłowatość – Epidemiologia
Karłowatość definiowana jest jako wzrost poniżej -2 odchyleń standardowych lub w trzecim percentylu dla wieku i płci, z częstością występowania około 2,5% w populacji USA. Dysplazje szkieletowe, stanowiące około 5% wad wrodzonych, występują z częstością 1:4000-5000 urodzeń, z letalnością 0,95 na 10 000 porodów. Achondroplazja, najczęstsza nieletealna dysplazja, odpowiada za ponad 90% przypadków karłowatości, z częstością 1:20 000 do 1:30 000 żywych urodzeń (3,72 na 100 000 według EUROCAT). Dziedziczenie jest autosomalne dominujące, z 80% mutacji de novo, a wiek ojcowski powyżej 35 lat znacząco zwiększa ryzyko mutacji. Monitorowanie kliniczne wymaga specyficznych wykresów wzrostu i pomiarów proporcji ciała, a opieka powinna być multidyscyplinarna, szczególnie w pierwszych dwóch latach życia, ze względu na ryzyko powikłań neurologicznych, oddechowych i ortopedycznych.
achondroplazja, dysplazja szkieletowa, dysplazja thanatophoryczna, gen FGFR3, hiperrefleksja, hipotonia, karłowatość, karłowatość pierwotna, kifoza piersiowo-lędźwiowa, makrocefalia, mozaicyzm linii zarodkowej, mutacja de novo, niedożywienie, niewydolność oddechowa, niski wzrost, obwód głowy, osteogenesis imperfecta, poradnictwo genetyczne, stenoza kręgosłupa, wiotkość stawów, wosorityd, zaburzenie endokrynologiczne - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Alendronat Bluefish 70 mg
Alendronat Bluefish, zawierający trójwodny sodu alendronian, jest bisfosfonianem hamującym osteoklastyczną resorpcję kości, co prowadzi do zwiększenia masy kostnej przy zachowaniu prawidłowej jakości nowo powstałej tkanki kostnej. Równoważność terapeutyczna dawki 70 mg raz w tygodniu i 10 mg dziennie została potwierdzona w badaniu obejmującym 889 kobiet z osteoporozą pomenopauzalną, gdzie po roku leczenia obserwowano porównywalny wzrost gęstości mineralnej kości (BMD) w odcinku lędźwiowym kręgosłupa (5,1% vs 5,4%), szyjce kości udowej (2,3% vs 2,9%) oraz całym stawie biodrowym (2,9% vs 3,1%).
alendronian, bisfosfonian, BMD, gęstość mineralna kości, kręgosłup lędźwiowy, masa kostna, mineralizacja kości, osteogenesis imperfecta, osteoklast, osteoporoza, osteoporoza pomenopauzalna, resorpcja osteoklastyczna kości, sodu alendronian, staw biodrowy, stężenie fosforanów, stężenie wapnia, szyjka kości udowej, złamanie kompresyjne kręgu, złamanie niskoenergetyczne, złamanie trzonu kręgu - Leksykon substancji czynnych
Kwas alendronowy – Właściwości farmakodynamiczne
Kwas alendronowy, będący bisfosfonianem (kod ATC: M05BA04), działa poprzez hamowanie osteoklastycznej resorpcji kości, wiążąc się preferencyjnie z hydroksyapatytami w miejscach aktywnej resorpcji. Nie wpływa na tworzenie ani przyłączanie osteoklastów, co pozwala na zachowanie prawidłowej jakości nowo powstającej tkanki kostnej. W leczeniu osteoporozy pomenopauzalnej, definiowanej jako BMD kręgosłupa lub szyjki kości udowej obniżone o ≥2,5 SD lub obecność złamań po niewielkim urazie, kwas alendronowy wykazuje potwierdzoną skuteczność. W badaniu porównującym dawkę 70 mg raz w tygodniu z 10 mg codziennie, po roku terapii odnotowano wzrost BMD w odcinku lędźwiowym kręgosłupa o 5,1% (95% CI: 4,8-5,4%) i 5,4% (95% CI: 5,0-5,8%), a w szyjce kości udowej o 2,3% i 2,9%, odpowiednio, co potwierdza równoważność obu schematów dawkowania.
badanie laboratoryjne, bisfosfonian, BMD kręgosłupa, BMD szyjki kości udowej, dysfagia, fosforany w surowicy, gęstość mineralna kości, hydroksyapatyt kości, kość udowa, kręgosłup lędźwiowy, krętarz, kwas alendronowy, osteogenesis imperfecta, osteoklast, osteoklastyczna resorpcja kości, osteoporoza pomenopauzalna, stężenie wapnia i fosforanów, szyjka kości udowej, wapń w surowicy, wrodzona łamliwość kości, złamanie kompresyjne, złamanie kręgosłupa, złamanie niskoenergetyczne, złamanie trzonu kręgu - Leksykon substancji czynnych
Sód alendronian – Właściwości farmakodynamiczne
Sód alendronian, będący bisfosfonianem (kod ATC: M05BA04), działa poprzez selektywne hamowanie osteoklastycznej resorpcji kości, nie wpływając bezpośrednio na osteogenezę. W preparacie Alendronat Bluefish każda tabletka zawiera 70 mg kwasu alendronowego (odpowiadające 91,37 mg sodu alendronianu trójwodnego). W badaniach klinicznych u kobiet z osteoporozą pomenopauzalną wykazano równoważność dawkowania 70 mg raz w tygodniu oraz 10 mg codziennie, z przyrostem BMD w odcinku lędźwiowym kręgosłupa odpowiednio o 5,1% (95% CI: 4,8-5,4%) i 5,4% (95% CI: 5,0-5,8%) po roku terapii. Podobne wzrosty BMD obserwowano w szyjce kości udowej (2,3% vs 2,9%) oraz stawie biodrowym (2,9% vs 3,1%).
badanie FIT, bisfosfonian, BMD, Fracture Intervention Trial, gęstość mineralna kości, gospodarka wapniowo-fosforanowa, kwas alendronowy, odcinek lędźwiowy kręgosłupa, osteogenesis imperfecta, osteoklast, osteoporoza pomenopauzalna, resorpcja osteoklastyczna kości, równoważność terapeutyczna, sód alendronian, sód alendronian trójwodny, szyjka kości udowej, złamanie kręgu, złamanie niskoenergetyczne, złamanie szyjki kości udowej, złamanie trzonu kręgu - Leksykon chorób i schorzeń
Złamanie szyjki kości udowej – Etiologia i przyczyny
Złamanie szyjki kości udowej stanowi istotny problem kliniczny, szczególnie u osób powyżej 65. roku życia, z roczną częstością występowania w Wielkiej Brytanii przekraczającą 70 000 przypadków, z dominacją kobiet (70-80%). Główne mechanizmy urazowe to upadki (90-92%), zwłaszcza na bok (63-69%), urazy wysokoenergetyczne, złamania spontaniczne, przeciążeniowe oraz patologiczne. Osteoporoza, definiowana jako T-score ≤ -2,5 w badaniu DEXA, jest kluczowym czynnikiem predysponującym do złamań, zwłaszcza w populacji starszej, gdzie dochodzi do utraty gęstości mineralnej kości, osłabienia mięśni, zaburzeń równowagi i wzroku. Kobiety po menopauzie są szczególnie narażone z powodu gwałtownego spadku estrogenów, co zwiększa ryzyko złamań nawet 10-krotnie w porównaniu z młodszymi grupami wiekowymi.
bisfosfonian, choroba Parkinsona, cukrzyca, DEXA, gęstość mineralna kości, kortykosteroid, kość udowa, menopauza, nadczynność tarczycy, neuropatia obwodowa, osteogenesis imperfecta, osteoporoza, otępienie, polipragmazja, staw biodrowy, T-score, udar mózgu, wrodzona łamliwość kości, zatorowość płucna, złamanie biodra, złamanie głowy kości udowej, złamanie międzykrętarzowe, złamanie patologiczne, złamanie podkrętarzowe, złamanie przeciążeniowe, złamanie szyjki kości udowej, złamanie wewnątrztorebkowe - Leksykon chorób i schorzeń
Otoskleroza – Diagnostyka i diagnoza
Otoskleroza to choroba przebudowy kostnej ucha środkowego i wewnętrznego, prowadząca do przewodzeniowego niedosłuchu, najczęściej przez unieruchomienie strzemiączka. Typowy obraz audiologiczny obejmuje niedosłuch przewodzeniowy lub mieszany, nasilony w niskich częstotliwościach, obecność wcięcia Carharta oraz brak lub osłabienie odruchów strzemiączkowych. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu otoskopowym (możliwy objaw Schwartze’a), audiometrii tonalnej, tympanometrii oraz badaniu odruchów strzemiączkowych. W przypadkach niejednoznacznych lub przedoperacyjnych wskazane jest wykonanie HRCT kości skroniowych, cechującego się czułością do 95% i swoistością do 100%, pozwalającego na ocenę zmian kostnych i planowanie leczenia. W przypadku objawów przedsionkowych zaleca się badania kaloryczne oraz oVEMP i cVEMP, gdyż nawet 50% pacjentów może mieć dysfunkcję przedsionkową.
audiometria tonalna, badanie otoskopowe, badanie przedsionkowe, błona bębenkowa, choroba Pageta, dysfunkcja przedsionkowa, HRCT, implant ślimakowy, MRI, niedosłuch przewodzeniowy, odruch strzemiączkowy, osteogenesis imperfecta, otoskleroza, oVEMP, perlak, próba kaloryczna, rezerwa ślimakowa, rezonans magnetyczny, stapedektomia, stapedotomia, strzemiączko, szumy uszne, tinnitus, tomografia komputerowa wysokiej rozdzielczości, tympanometria, ucho wewnętrzne, wysiękowe zapalenie ucha środkowego, zawroty głowy - Leksykon chorób i schorzeń
Wklęsłe żebro – Epidemiologia
Wklęsłe żebro (Pectus excavatum) jest najczęstszą wrodzoną deformacją klatki piersiowej, stanowiącą 90-95% wszystkich deformacji tego obszaru, z częstością występowania szacowaną na 1:300-1000 żywych urodzeń, choć dane radiologiczne sugerują nawet do 5% w populacji. Deformacja charakteryzuje się zapadnięciem mostka i przylegających chrząstek żebrowych, co prowadzi do charakterystycznego kształtu lejka. Występuje z przewagą u mężczyzn (stosunek 3:1 do 5:1), choć u kobiet deformacja może być niedodiagnozowana z powodu tkanki piersiowej. W około 35-40% przypadków stwierdza się dodatni wywiad rodzinny, co wskazuje na autosomalny recesywny mechanizm genetyczny, choć konkretny gen nie został jeszcze zidentyfikowany. Wklęsłe żebro może występować izolowanie lub w przebiegu zespołów genetycznych, takich jak zespół Marfana, Noonana czy Ehlersa-Danlosa, a u 20% pacjentów obserwuje się współistniejącą skoliozę (do 21%).
chrząstka żebrowa, duszność, dystrofia miotoniczna, echokardiogram, homocystynuria, klatka piersiowa kurza, korekcja chirurgiczna, neurofibromatoza typu I, objętość wyrzutowa, ocena kardiologiczna, osteogenesis imperfecta, pectus carinatum, pectus excavatum, płodowy zespół alkoholowy, pojemność minutowa serca, rezerwa płucna, rezonans magnetyczny, skolioza, test funkcji płuc, tomografia komputerowa, VO2 max, wklęsłe żebro, wrodzona choroba serca, wrodzona deformacja ściany klatki piersiowej, wskaźnik Hallera, zapadnięcie mostka, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Marfana, zespół Noonana, zespół Polanda - Leksykon chorób i schorzeń
Wklęsłe żebro – Etiologia i przyczyny
Pectus excavatum, najczęstsza wrodzona deformacja klatki piersiowej, charakteryzuje się zapadnięciem mostka i przylegających żeber, co wynika z nieprawidłowego rozwoju chrząstki żebrowo-mostkowej. Histologicznie obserwuje się przedwczesne starzenie się chrząstki, obniżony poziom cynku, zmniejszoną aktywność chondrocytów oraz zaburzenia w układzie kolagenu, co skutkuje obniżoną stabilnością biomechaniczną. Etiologia jest wieloczynnikowa, z silnym podłożem genetycznym – 35-53% pacjentów ma krewnych pierwszego stopnia z tą wadą, a potencjalne mutacje zlokalizowano m.in. na chromosomach 5, 15, 17, 18 oraz w genie GAL3ST4 (mutacja g.chr7:99764688G>A). Deformacja często współwystępuje z zespołami tkanki łącznej, takimi jak Marfana (70% pacjentów), Ehlersa-Danlosa, Noonana (75-90%), Loeysa-Dietza, a także z innymi schorzeniami kostno-szkieletowymi jak skolioza czy kifozą.
choroba trzewna, chrząstka żebrowo-mostkowa, homocystynuria, kifoza, krzywica, neurofibromatoza typu I, osteogenesis imperfecta, pectus excavatum, skolioza, skrzywienie kręgosłupa, wada wrodzona, wrodzona łamliwość kości, zaburzenia przepływu krwi, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Loeysa-Dietza, zespół Marfana, zespół Noonana, zespół Polanda - Leksykon chorób i schorzeń
Kyfoza – Patofizjologia i mechanizm
Kyfoza to patologiczne zwiększenie kifozy piersiowej powyżej normy 20-40°, mierzonej od kręgu T2 do T12, spowodowane klinowatym kształtem trzonów kręgów i zaburzeniami biomechanicznymi kręgosłupa. Etiologia kyfozy jest zróżnicowana i obejmuje posturalną (najczęstsza u młodzieży, związana z nieprawidłową postawą), chorobę Scheuermanna (klinowate zniekształcenie co najmniej trzech kolejnych kręgów o ≥5°), kyfozę wrodzoną (zaburzenia formowania i segmentacji kręgów), osteoporotyczne złamania kompresyjne (zwiększające kąt kyfozy o około 4° na złamanie), degeneracyjne zmiany krążków międzykręgowych, infekcje, urazy, powikłania jatrogenne (np. po laminektomii) oraz schorzenia nerwowo-mięśniowe i zapalne (np. ZZSK z HLA-B27). Patogeneza opiera się na nierównomiernym wzroście i mineralizacji kręgów, utracie integralności tylnej i przedniej kolumny kręgosłupa oraz zaburzeniach równowagi biomechanicznej, co prowadzi do progresji deformacji i przesunięcia środka ciężkości do przodu.
antygen zgodności tkankowej HLA-B27, choroba Scheuermanna, deformacja kyfotyczna, degeneracja krążków międzykręgowych, dystrofia mięśniowa, kąt kyfozy, kifoza, krążek międzykręgowy, kyfoza, kyfoza osteoporotyczna, kyfoza posturalna, kyfoza Scheuermanna, kyfoza strukturalna, kyfoza wrodzona, lordoza, martwica naczyniowa, osteogenesis imperfecta, osteoporoza, płaszczyzna strzałkowa, porażenie mózgowe, rak kości, rozszczep kręgosłupa, spondyloartropatia, spondylodeza, szpiczak mnogi, zaburzenie segmentacji, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Marfana, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, złamanie kompresyjne kręgu - Leksykon chorób i schorzeń
Złamanie szyjki kości udowej – Patofizjologia i mechanizm
Złamanie szyjki kości udowej, szczególnie częste u osób starszych i kobiet po menopauzie, charakteryzuje się wysoką śmiertelnością (do 30% w ciągu roku) oraz znacznym wpływem na jakość życia i samodzielność pacjentów. Złamania dzielą się na wewnątrztorebkowe (intracapsular) i zewnątrztorebkowe (extracapsular), zróżnicowane pod względem lokalizacji anatomicznej i mechanizmu powstania. Główne czynniki ryzyka to osteoporoza, zaawansowany wiek, płeć żeńska, wcześniejsze złamania, niski BMI, stosowanie kortykosteroidów, niedobór wapnia i witaminy D oraz upadki, które odpowiadają za około 88% urazów u osób starszych. Biomechanicznie złamania powstają najczęściej w wyniku obciążeń osiowych i zginających, a proces złamania przebiega dwuetapowo, zaczynając się od pęknięcia w górnej części szyjki kości udowej. W leczeniu kluczowa jest ocena stabilności złamania, która determinuje wybór metody – od śrub dynamicznych (DHS) po gwoździe śródszpikowe, a w przypadku złamań przemieszczonych u osób starszych często stosuje się alloplastykę stawu biodrowego.
atypowe złamanie kości udowej, bisfosfoniany, brak zrostu kostnego, denosumab, endoproteza stawu biodrowego, gęstość mineralna kości, głowa kości udowej, gwóźdź śródszpikowy, hemiartroplastyka, martwica aseptyczna, martwica aseptyczna głowy kości udowej, masa kostna, obciążenie osiowe, osteoblast, osteogenesis imperfecta, osteoklast, osteoporoza, remodeling kostny, szyjka kości udowej, teryparatyd, złamanie międzykrętarzowe, złamanie niewydolnościowe, złamanie patologiczne, złamanie podkrętarzowe, złamanie stresowe, złamanie szyjki kości udowej, złamanie wewnątrztorebkowe, złamanie zewnątrztorebkowe, złamanie zmęczeniowe, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenia wzrostu (karłowatość) – Etiologia i przyczyny
Zaburzenia wzrostu, definiowane jako wzrost dorosłej osoby poniżej 147 cm, dzielą się na proporcjonalny niski wzrost (PSS) oraz nieproporcjonalny niski wzrost (DSS). Najczęstszą przyczyną karłowatości jest achondroplazja, stanowiąca około 70% przypadków, spowodowana mutacją w genie FGFR3, prowadzącą do nadaktywności białka FGFR3 i zaburzeń kostnienia. Achondroplazja dziedziczy się autosomalnie dominująco, z 50% ryzykiem przekazania genu potomkom, a homozygotyczna forma jest śmiertelna. Inne genetyczne przyczyny to m.in. dysplazja spondyloepifizarna, hipochondroplazja, dysplazja diastrophiczna, pseudoachondroplazja oraz osteogenesis imperfecta. Proporcjonalny niski wzrost może wynikać z zespołów genetycznych, takich jak zespół Turnera, Noonana, Pradera-Williego, Downa, Russella-Silvera, Aarskoga oraz niedoboru genu SHOX.
achondroplazja, celiakia, czynnik wzrostu fibroblastów, dysplazja spondyloepifizarna, gen FGFR3, hipochondroplazja, insulinopodobny czynnik wzrostu, karłowatość, karłowatość pierwotna, karłowatość przysadkowa, konstytucjonalne opóźnienie wzrostu, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów, niedobór genu SHOX, niedobór hormonu wzrostu, niedoczynność tarczycy, nieproporcjonalny niski wzrost, osteogenesis imperfecta, przewlekła choroba nerek, pseudoachondroplazja, wada wrodzona serca, zaburzenie wzrostu, zapalna choroba jelit, zespół Aarskoga, zespół Cushinga, zespół Downa, zespół Noonana, zespół Pradera-Williego, zespół Russella-Silvera, zespół Turnera - Leksykon chorób i schorzeń
Otoskleroza – Etiologia i przyczyny
Otoskleroza to schorzenie charakteryzujące się nieprawidłową remodelacją kości w uchu środkowym, głównie wokół strzemiączka, prowadzącą do postępującego niedosłuchu przewodzeniowego. Etiologia jest wieloczynnikowa, obejmująca predyspozycje genetyczne (około 60% przypadków), zidentyfikowane loci na chromosomach 6p, 9p, 1q, 3q, 6q, 7q, 15q, 16q oraz mutacje w genie SERPINF1 i locus 7q22.1. Infekcja wirusem odry, wykrywana w 59-100% ognisk otosklerotycznych, oraz czynniki hormonalne, zwłaszcza ciąża, znacząco wpływają na rozwój i progresję choroby. Dodatkowo, mechanizmy autoimmunologiczne i zaburzenia metabolizmu kości (w tym geny COL1A1, TGF-beta 1, BMP2, BMP4) mogą przyczyniać się do patologii. Epidemiologicznie otoskleroza dotyczy 0,3-0,4% populacji kaukaskiej, z dwukrotną przewagą u kobiet i typowym początkiem między 15 a 35 rokiem życia.
badanie autopsyjne, histiocyt, kość blaszkowata, kość gąbczasta, łańcuch kosteczek słuchowych, niedosłuch odbiorczy, niedosłuch przewodzeniowy, okienko owalne, osteoblast, osteocyt, osteogenesis imperfecta, otoskleroza, otospongioza, płytka strzemiączka, przewodnictwo kostne, przewodnictwo powietrzne, sklerotyzacja, strzemiączko, szlak sygnałowy, ucho środkowe, unieruchomienie strzemiączka, wirus odry, wrodzona łamliwość kości