dehydrocilostazol
Dehydrocilostazol to pochodna metaboliczna cilostazolu, substancji należącej do grupy inhibitorów fosfodiesterazy typu 3 (PDE3). Cilostazol jest stosowany głównie w leczeniu chromania przestankowego u pacjentów z chorobą tętnic obwodowych (PAD). Dehydrocilostazol powstaje w wyniku metabolizmu cilostazolu przez enzymy wątrobowe.
Podobnie jak cilostazol, dehydrocilostazol wykazuje działanie przeciwpłytkowe oraz rozszerzające naczynia krwionośne. Mechanizm działania opiera się na hamowaniu rozkładu cyklicznego adenozynomonofosforanu (cAMP) w płytkach krwi i komórkach mięśni gładkich naczyń, co prowadzi do zahamowania agregacji płytek oraz rozszerzenia naczyń.
Badania farmakologiczne sugerują, że dehydrocilostazol może posiadać aktywność biologiczną podobną do związku macierzystego, a w niektórych przypadkach może nawet przyczyniać się do ogólnego efektu terapeutycznego po podaniu cilostazolu. W organizmie metabolit ten osiąga stężenia porównywalne z cilostazolm, co może mieć istotne znaczenie kliniczne przy ocenie skuteczności i bezpieczeństwa terapii.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Cylostazol, stosowany w terapii choroby naczyń obwodowych, wykazuje szybkie osiągnięcie stanu stacjonarnego po podaniu dawki 100 mg dwa razy na dobę, w ciągu 4 dni. Lek charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (95-98%), głównie albuminami, a jego metabolity również wykazują znaczne powinowactwo do białek (dehydrometabolit 97,4%, 4′-trans-hydroksymetabolit 66%). Cylostazol jest intensywnie metabolizowany w wątrobie przez izoenzymy CYP3A4, CYP2C19 i CYP1A2, dając dwa aktywne metabolity: dehydrometabolit o działaniu przeciwagregacyjnym 4-7 razy silniejszym niż lek macierzysty oraz 4′-trans-hydroksymetabolit o aktywności około 20% cylostazolu. Stężenia metabolitów w osoczu wynoszą około 41% (dehydrometabolit) i 12% (4′-trans-hydroksymetabolit) w stosunku do cylostazolu (AUC). Okres półtrwania cylostazolu i metabolitów wynosi około 10,5 godziny, a eliminacja odbywa się głównie przez metabolizm wątrobowy i wydalanie nerkowe (74%) oraz z kałem (26%).
4′-trans-hydroksymetabolit, AUC, choroba naczyń obwodowych, ciężkie zaburzenia czynności nerek, Cmax, cylostazol, CYP1A2, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, dehydrocilostazol, dehydrometabolit, działanie przeciwagregacyjne, enzymy mikrosomalne, faza eliminacji, klirens kreatyniny, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm wątrobowy, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, stan stacjonarny, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie nerkowe, wydalanie z kałem -
Leksykon leków
Cylostazol, podawany w dawce 100 mg dwa razy na dobę, osiąga stan stacjonarny w ciągu 4 dni terapii u pacjentów z chorobą naczyń obwodowych. Lek charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (95-98%), głównie albuminą, a jego metabolity wykazują zróżnicowane powinowactwo do białek (dehydrometabolit 97,4%, 4′-trans-hydroksymetabolit 66%). Metabolizm cylostazolu odbywa się głównie w wątrobie z udziałem enzymów CYP3A4, CYP2C19 i CYP1A2, prowadząc do powstania dwóch aktywnych metabolitów: dehydrocilostazolu (4-7 razy silniejszy efekt przeciwagregacyjny) oraz 4′-trans-hydroksycilostazolu (aktywność stanowi 20% leku macierzystego). Stężenia metabolitów w osoczu, wyrażone jako AUC, wynoszą około 41% i 12% stężenia cylostazolu. Okres półtrwania cylostazolu i jego metabolitów wynosi około 10,5 godziny, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki (74% dawki) oraz w mniejszym stopniu przez kał (26%).
albumina, AUC, choroba naczyń obwodowych, Cmax, cylostazol, CYP1A2, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, dehydrocilostazol, dehydrometabolit, działanie przeciwagregacyjne, enzymy mikrosomalne wątrobowe, farmakokinetyka, klirens kreatyniny, metabolizm wątrobowy, okres półtrwania, stan stacjonarny leku, trans-hydroksymetabolit, wiązanie z białkami osocza, wolna frakcja leku, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
