czynnik wzrostu hematopoezy
Czynnik wzrostu hematopoezy to substancja biologicznie czynna, która stymuluje procesy krwiotwórcze w organizmie. Jego główną funkcją jest regulacja różnicowania, proliferacji i dojrzewania komórek macierzystych i progenitorowych układu krwiotwórczego.
Do najważniejszych czynników wzrostu hematopoezy należą: erytropoetyna (EPO) odpowiedzialna za produkcję erytrocytów, czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów (G-CSF) pobudzający produkcję neutrofili, czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów i makrofagów (GM-CSF) wpływający na różnicowanie wielu linii komórkowych oraz trombopoetyna (TPO) stymulująca wytwarzanie płytek krwi.
Czynniki wzrostu hematopoezy znalazły szerokie zastosowanie kliniczne, zwłaszcza w hematologii i onkologii. Są wykorzystywane w leczeniu niedokrwistości (EPO), w przyspieszaniu regeneracji szpiku po chemioterapii (G-CSF), w przygotowaniu do przeszczepu komórek macierzystych oraz w leczeniu trombocytopenii (TPO). Rekombinowane czynniki wzrostu, produkowane metodami inżynierii genetycznej, stanowią obecnie istotny element terapii wielu schorzeń hematologicznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Thiotepa Fresenius Kabi 15 mg
Przedawkowanie tiotepy, ze względu na jej silne działanie cytotoksyczne, prowadzi przede wszystkim do poważnych zaburzeń hematologicznych, takich jak ablacja szpiku kostnego i pancytopenia. Ablacja szpiku oznacza całkowite zahamowanie funkcji hematopoetycznej, co skutkuje krytycznym spadkiem wszystkich elementów morfotycznych krwi, natomiast pancytopenia charakteryzuje się jednoczesnym obniżeniem liczby erytrocytów, leukocytów i płytek krwi poniżej wartości referencyjnych. W konsekwencji rośnie ryzyko powikłań krwotocznych i infekcyjnych, w tym infekcji oportunistycznych, które wynikają z głębokiej neutropenii. Brak swoistego antidotum wymusza stosowanie leczenia objawowego i podtrzymującego, opartego na monitorowaniu parametrów hematologicznych oraz indywidualnym dostosowaniu terapii.
ablacja szpiku kostnego, antidotum, antybiotykoterapia, czynnik krzepnięcia, czynnik wzrostu hematopoezy, działanie cytotoksyczne, element morfotyczny krwi, erytrocyt, funkcja hematopoetyczna, G-CSF, GM-CSF, immunosupresja, infekcja oportunistyczna, komórka macierzysta, komórka progenitorowa szpiku, koncentrat krwinek czerwonych, krwinka biała, krwinka czerwona, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwwirusowy, morfologia krwi, neutropenia, niedokrwistość, pancytopenia, parametr hematologiczny, płytka krwi, powikłanie krwotoczne, preparat krwiopochodny, profil toksyczności, profilaktyka przeciwinfekcyjna, przeszczepienie krwiotwórczych komórek macierzystych, stężenie hemoglobiny, tiotepa, trombocytopenia - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Dasatinib Sandoz 140 mg
Dasatinib Sandoz jest wskazany do leczenia przewlekłej białaczki szpikowej (CML) oraz ostrej białaczki limfoblastycznej z chromosomem Philadelphia (ALL Ph+). Zalecana dawka początkowa u dorosłych z fazy przewlekłej CML wynosi 100 mg raz na dobę, natomiast w fazie zaawansowanej CML (akceleracja, przełom blastyczny) oraz ALL Ph+ dawka początkowa to 140 mg raz na dobę. U dzieci i młodzieży dawkowanie ustala się na podstawie masy ciała, np. 40 mg dla masy 10–<20 kg, 60 mg dla 20–<30 kg, 70 mg dla 30–<45 kg oraz 100 mg dla ≥45 kg, podawane raz dziennie. Dazatynib podaje się doustnie, tabletki powlekane należy połykać w całości, a u pacjentów o masie ciała <10 kg dostępna jest postać proszku do sporządzania zawiesiny doustnej, która nie jest biorównoważna z tabletkami. Leczenie prowadzi się do progresji choroby lub wystąpienia nietolerancji, a u dzieci z ALL Ph+ dazatynib stosuje się maksymalnie do 2 lat w połączeniu z chemioterapią, z możliwością kontynuacji do roku po przeszczepieniu komórek macierzystych.
bezwzględna liczba neutrofilów, biopsja szpiku kostnego, biorównoważność, całkowita odpowiedź hematologiczna, chromosom Philadelphia, czynnik wzrostu hematopoezy, faza akceleracji, inhibitor CYP3A4, klirens nerkowy, kortykosteroid, lek moczopędny, mielosupresja, neutropenia i małopłytkowość, odpowiedź cytogenetyczna, odpowiedź molekularna, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra białaczka limfoblastyczna z chromosomem Philadelphia, progresja choroby, przełom blastyczny, przeszczep komórek macierzystych, przewlekła białaczka szpikowa, przewlekła faza białaczki szpikowej, sok grejpfrutowy, wysięk w jamie opłucnej, zawiesina doustna - Leksykon leków
Przedawkowanie – Lenalidomide Gedeon Richter 25 mg
Przedawkowanie lenalidomidu, szczególnie przy dawkach przekraczających 25 mg, a zwłaszcza powyżej 150 mg, wiąże się z dominującą toksycznością hematologiczną, manifestującą się jako mielosupresja, trombocytopenia, neutropenia, limfopenia oraz niedokrwistość. Przy dawkach >150 mg obserwuje się również pancytopenię, zwiększone ryzyko krwawień oraz infekcji oportunistycznych. Dawki powyżej 400 mg mogą prowadzić do nasilenia zaburzeń neurologicznych, hepatotoksyczności oraz nefrotoksyczności. W przypadku przedawkowania konieczne jest ścisłe monitorowanie morfologii krwi, funkcji wątroby i nerek oraz stanu neurologicznego, z intensywnością dostosowaną do dawki i stanu klinicznego pacjenta.
czynnik wzrostu G-CSF, czynnik wzrostu hematopoezy, diureza wymuszona, hepatotoksyczność, infekcja oportunistyczna, krwawienie zagrażające życiu, lenalidomid, limfopenia, mielosupresja, morfologia krwi z rozmazem, nefrotoksyczność, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność nerek, pancytopenia, płukanie żołądka, polineuropatia obwodowa, preparat krwiopochodny, profilaktyka antybiotykowa, toksyczność hematologiczna, trombocytopenia, zakażenie bakteryjne - Leksykon substancji czynnych
Winorelbina – Przedawkowanie
Przedawkowanie winorelbiny, stosowanej w preparatach takich jak Navelbine, Navirel, Neocitec, Vinorelbine Accord oraz Vinorelbine Zentiva, prowadzi do ciężkiej hipoplazji szpiku kostnego, manifestującej się pancytopenią i zwiększonym ryzykiem krwawień, zakażeń oraz niewydolności wielonarządowej. Charakterystyczne powikłania obejmują zakażenia wtórne do neutropenii, gorączkę oraz porażenną niedrożność jelit, objawiającą się zatrzymaniem perystaltyki, wzdęciem, nudnościami i wymiotami. W przypadku doustnej formy winorelbiny (np. Vinorelbine Zentiva) obserwuje się dodatkowo zaburzenia czynności wątroby, w tym podwyższenie enzymów wątrobowych i koagulopatię, co komplikuje obraz kliniczny. Przedawkowanie wymaga natychmiastowej interwencji, gdyż brak jest swoistej odtrutki, a leczenie ma charakter objawowy i podtrzymujący.
anemia, antybiotyk szerokowidmowy, czynnik wzrostu G-CSF, czynnik wzrostu hematopoezy, hepatotoksyczność, hipoplazja szpiku kostnego, koagulopatia, małopłytkowość, morfologia krwi obwodowa, neutropenia, oddział intensywnej opieki medycznej, pancytopenia, parametr hemodynamiczny, podwyższenie enzymów wątrobowych, porażenna niedrożność jelit, posocznica, transfuzja krwi, układ białokrwinkowy, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie hematologiczne