niedobór białek przeciwzakrzepowych

Niedobór białek przeciwzakrzepowych to stan patologiczny charakteryzujący się obniżonym poziomem naturalnych inhibitorów krzepnięcia we krwi, co prowadzi do zwiększonego ryzyka zakrzepicy. Do najważniejszych białek przeciwzakrzepowych zalicza się antytrombinę III, białko C, białko S oraz kofaktor II heparyny.

Niedobory te mogą mieć charakter wrodzony (uwarunkowany genetycznie) lub nabyty, związany z różnymi stanami patologicznymi, jak choroby wątroby, zespół nerczycowy, DIC, czy przyjmowanie niektórych leków. Najczęstszym klinicznym objawem niedoboru jest zakrzepica żylna, często o nietypowej lokalizacji lub występująca u młodych pacjentów bez typowych czynników ryzyka.

Diagnostyka obejmuje oznaczenie aktywności poszczególnych białek przeciwzakrzepowych we krwi oraz badania genetyczne w przypadku podejrzenia wrodzonego charakteru niedoboru. Leczenie polega na profilaktyce przeciwzakrzepowej z wykorzystaniem heparyn drobnocząsteczkowych lub antagonistów witaminy K, a w przypadku ostrej zakrzepicy – na pełnym leczeniu przeciwzakrzepowym.

W przypadku ciężkich wrodzonych niedoborów, zwłaszcza u kobiet w ciąży lub pacjentów wysokiego ryzyka zakrzepowego, może być konieczne stosowanie koncentratów niedoborowych białek, jak np. koncentrat antytrombiny III. Niedobór białek przeciwzakrzepowych jest istotnym czynnikiem ryzyka w trombofilii, dlatego wymaga szczególnej uwagi klinicznej.

Powiązane wpisy

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl