terapia supresyjna tarczycy

Terapia supresyjna tarczycy to metoda leczenia polegająca na celowym podawaniu hormonów tarczycy (zazwyczaj lewotyroksyny) w dawkach wyższych niż wymagane do utrzymania eutyrozy. Celem takiego postępowania jest zahamowanie wydzielania endogennego TSH (tyreotropiny), co prowadzi do supresji czynności tarczycy.

Głównym wskazaniem do terapii supresyjnej jest leczenie zróżnicowanego raka tarczycy (DTC) po całkowitej tyroidektomii. Hamowanie TSH zapobiega stymulacji ewentualnych pozostałości tkanki nowotworowej, zmniejszając ryzyko nawrotu choroby. Stopień supresji TSH zależy od stopnia ryzyka nawrotu nowotworu – im wyższe ryzyko, tym niższe docelowe wartości TSH.

Podczas prowadzenia terapii supresyjnej istotne jest monitorowanie potencjalnych działań niepożądanych tyreotoksykozy jatrogennej, szczególnie u osób starszych. Do najczęstszych powikłań należą: osteoporoza, zaburzenia rytmu serca (głównie migotanie przedsionków), zwiększone ryzyko sercowo-naczyniowe oraz nasilenie objawów choroby wieńcowej. Konieczne jest indywidualne dostosowanie stopnia supresji TSH uwzględniające bilans korzyści i ryzyka.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl