badanie holterowskie
Badanie holterowskie to nieinwazyjna metoda diagnostyczna polegająca na ciągłym monitorowaniu pracy serca pacjenta przez okres 24-48 godzin (a w niektórych przypadkach nawet do 7 dni). Podczas badania pacjent nosi przenośne urządzenie rejestrujące – rejestrator holterowski, który za pomocą elektrod przyklejonych do klatki piersiowej zapisuje aktywność elektryczną serca.
Głównym celem badania holterowskiego jest wykrycie zaburzeń rytmu serca, które mogą występować okresowo i nie zostać zarejestrowane podczas standardowego EKG. Metoda ta pozwala również na ocenę skuteczności stosowanego leczenia antyarytmicznego oraz diagnozę niedokrwienia mięśnia sercowego, w tym niemego niedokrwienia.
Badanie holterowskie jest szczególnie wskazane u pacjentów z objawami takimi jak kołatanie serca, zawroty głowy, omdlenia czy utrata przytomności o niewyjaśnionej przyczynie. Jest również przydatne w ocenie ryzyka nagłego zgonu sercowego u osób z chorobą wieńcową lub po zawale mięśnia sercowego.
Podczas analizy zapisu holterowskiego lekarz ocenia częstość i regularność rytmu serca, obecność arytmii (takich jak migotanie przedsionków, tachykardia nadkomorowa, ekstrasystolie komorowe), a także zmiany odcinka ST mogące świadczyć o niedokrwieniu. Nowoczesne systemy holterowskie umożliwiają również analizę zmienności rytmu zatokowego (HRV), co dostarcza dodatkowych informacji o równowadze układu autonomicznego.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenia rytmu serca – Zapobieganie i profilaktyka
Zaburzenia rytmu serca (arytmie) to nieprawidłowości w elektrycznej aktywności serca, które mogą manifestować się tachykardią, bradykardią lub nieregularnym rytmem. Profilaktyka opiera się na modyfikacji stylu życia, w tym diecie sercowo-naczyniowej, regularnej aktywności fizycznej (minimum 30 minut dziennie), utrzymaniu prawidłowej masy ciała, zaprzestaniu palenia tytoniu oraz ograniczeniu spożycia alkoholu i kofeiny. Kontrola czynników ryzyka, takich jak nadciśnienie tętnicze, hipercholesterolemia, cukrzyca, choroby tarczycy oraz bezdech senny, jest kluczowa. Diagnostyka obejmuje EKG, badanie Holtera (24-48 godzin), echokardiografię, próbę wysiłkową oraz w wybranych przypadkach badanie elektrofizjologiczne. Regularne monitorowanie tętna i wizyty kontrolne umożliwiają wczesne wykrycie i leczenie arytmii.
ablacja serca, antykoagulant, arytmia, badanie elektrofizjologiczne, badanie holterowskie, beta-bloker, bezdech senny, bradykardia, choroba tarczycy, cukrzyca, dieta sercowo-naczyniowa, echokardiografia, elektrokardiogram, hipercholesterolemia, kardiowerter-defibrylator, krwotok śródczaszkowy, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwzakrzepowy, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, nagła śmierć sercowa, nagłe zatrzymanie krążenia, niedoczynność tarczycy, niewydolność serca, nikotyna, otyłość, próba wysiłkowa, rozrusznik serca, tachyarytmia, trzepotanie przedsionków, udar mózgu, uszko lewego przedsionka, warfaryna - Leksykon chorób i schorzeń
Wada ebsteina – Leczenie
Wada Ebsteina to rzadka wrodzona wada serca charakteryzująca się nieprawidłowym umiejscowieniem i budową zastawki trójdzielnej oraz dysfunkcją prawej komory. Leczenie zależy od ciężkości wady, wieku pacjenta i obecności objawów takich jak niewydolność serca, sinica czy arytmie. W łagodnych przypadkach stosuje się regularne monitorowanie, oceniając stopień niedomykalności zastawki, funkcję prawej komory, obecność arytmii i wydolność fizyczną. Farmakoterapia obejmuje beta-blokery, blokery kanału wapniowego, leki antyarytmiczne klasy I i III (np. prokainamid, flekainid, amiodaron) oraz leki stosowane w niewydolności serca (ACE inhibitory, diuretyki, digoksyna, milrinon). U noworodków z ciężką postacią wady stosuje się prostaglandynę E1 (PGE1) dla utrzymania drożności przewodu tętniczego oraz tlenek azotu inhalacyjnie. Ablacja prądem o częstotliwości radiowej jest metodą z wyboru w leczeniu nadkomorowych zaburzeń rytmu, choć ze względu na zmienioną anatomię serca skuteczność jest niższa niż u pacjentów bez wad strukturalnych.
ablacja prądem o częstotliwości radiowej, amiodaron, anomalia Ebsteina, antykoagulant, arytmia, badanie echokardiograficzne, badanie holterowskie, beta-bloker, bloker kanału wapniowego, częstoskurcz nadkomorowy, digoksyna, diuretyk, dysfagia, dysfunkcja prawej komory, infekcyjne zapalenie wsierdzia, inhibitor konwertazy angiotensyny, kardiowerter-defibrylator, krioablacja, lek inotropowy, lek przeciwarytmiczny, migotanie przedsionków, niedomykalność zastawki trójdzielnej, niewydolność serca, operacja Fontana, procedura maze, procedura Starnesa, prostaglandyna E1, saturacja tlenu, sinica, terapia resynchronizująca serca, tlenek azotu, transplantacja serca, ubytek przegrody międzyprzedsionkowej, wada Ebsteina, warfaryna, wentylacja mechaniczna, wrodzona wada serca, zaburzenia rytmu serca, zastawka trójdzielna, zator paradoksalny, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a, zespolenie Blalocka-Taussig - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Tonicard 300 mg
Lek Tonicard (chlorowodorek propafenonu) w dawkach 150 mg i 300 mg jest wskazany do leczenia objawowych tachyarytmii nadkomorowych, takich jak częstoskurcz węzłowy, częstoskurcz nadkomorowy u pacjentów z zespołem Wolffa-Parkinsona-White’a oraz napadowe migotanie przedsionków. Ponadto, lek znajduje zastosowanie w ciężkich, zagrażających życiu tachyarytmiach komorowych, jednak jego stosowanie wymaga szczególnej ostrożności i powinno być prowadzone przez specjalistów kardiologii. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest przeprowadzenie kompleksowej diagnostyki, w tym EKG, badania holterowskiego, echokardiografii oraz oceny funkcji nerek, wątroby i równowagi elektrolitowej.
badanie elektrokardiograficzne, badanie holterowskie, chlorowodorek propafenonu, choroba węzła zatokowego, częstoskurcz nadkomorowy, częstoskurcz węzłowy, echokardiografia, funkcja nerek, funkcja wątroby, lek antyarytmiczny klasy IC, nagłe zatrzymanie krążenia, napadowe migotanie przedsionków, niewydolność serca, równowaga elektrolitowa, tachyarytmia komorowa, tachyarytmia nadkomorowa, węzeł przedsionkowo-komorowy, zaburzenie przewodzenia, zaburzenie rytmu serca, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a - Leksykon leków
Przedawkowanie – Abiraterone Glenmark 250 mg
Octan abirateronu (Abiraterone Glenmark, 250 mg tabletki) stosowany w terapii onkologicznej, w przypadku przedawkowania wymaga natychmiastowego przerwania leczenia oraz wdrożenia leczenia podtrzymującego. Kluczowe jest monitorowanie funkcji serca, ze szczególnym uwzględnieniem zaburzeń rytmu, oraz kontrola stężenia potasu w surowicy w celu zapobiegania hipokaliemii, która może prowadzić do groźnych arytmii. Należy również obserwować objawy zastoju płynów, takie jak obrzęki obwodowe czy zastoinowa niewydolność serca, oraz regularnie oceniać parametry funkcji wątroby (ALT, AST, bilirubina, ALP, GGTP), ze względu na ryzyko hepatotoksyczności. Brak swoistego antidotum wymusza leczenie objawowe i podtrzymujące, dostosowane do indywidualnego stanu pacjenta.
Abiraterone Glenmark, antidotum, arytmia serca, badanie biochemiczne, badanie biochemiczne surowicy, badanie holterowskie, enzymy wątrobowe, funkcja wątroby, hepatotoksyczność, hipokaliemia, konsultacja hepatologiczna, lek antyarytmiczny, lek moczopędny, obrzęk obwodowy, octan abirateronu, podwyższone enzymy wątrobowe, profil bezpieczeństwa, przedawkowanie abirateronu octanu, retencja płynów, stężenie potasu, suplementacja potasu, terapia onkologiczna, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia rytmu serca, zastoinowa niewydolność serca, zastój płynów, żółtaczka - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół chorego zatoki – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Zespół chorego zatoki (ZZZ) to dysfunkcja węzła zatokowo-przedsionkowego, prowadząca do nieregularności rytmu serca, takich jak bradykardia, tachykardia lub ich kombinacja, a także długie pauzy między uderzeniami serca. Choroba dotyczy głównie pacjentów powyżej 60. roku życia i manifestuje się objawami takimi jak zawroty głowy, omdlenia, zmęczenie, duszność, ból w klatce piersiowej oraz kołatanie serca. Diagnostyka opiera się na EKG, monitorowaniu holterowskim oraz korelacji objawów z zaburzeniami rytmu. Leczenie obejmuje implantację rozrusznika serca (jednojamowego, dwujamowego lub dwukomorowego), szczególnie u pacjentów z objawową bradykardią lub nieodpowiednią odpowiedzią chronotropową, a także farmakoterapię dostosowaną do współistniejących arytmii i ryzyka zakrzepowego. Należy unikać leków o działaniu chronotropowo ujemnym, takich jak digoksyna, werapamil, beta-blokery czy leki sympatykolityczne, które mogą nasilać objawy ZZZ.
ablacja cewnikowa, ablacja węzła przedsionkowo-komorowego, arytmia, badanie holterowskie, blok prawej odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, dysfunkcja węzła zatokowego, elektrokardiografia, hipotensja, implantacja rozrusznika, kołatanie serca, lek przeciwzakrzepowy, migotanie przedsionków, niedokrwienie narządów, nieregularny rytm serca, niewydolność serca, odma opłucnowa, odpowiedź chronotropowa, omdlenie, rozrusznik serca, stan przedomdleniowy, tachykardia, udar mózgu, węzeł zatokowo-przedsionkowy, zakrzepica żylna, zatrzymanie akcji serca, zespół chorego zatoki - Leksykon substancji czynnych
Dapoksetyna – Działania niepożądane
Dapoksetyna, stosowana w leczeniu przedwczesnego wytrysku, wykazuje profil działań niepożądanych zależnych od dawki, z najczęstszymi objawami takimi jak nudności (11% przy 30 mg, 22,2% przy 60 mg), zawroty głowy (5,8% i 10,9%), ból głowy (5,6% i 8,8%), biegunka (3,5% i 6,9%), bezsenność (2,1% i 3,9%) oraz zmęczenie (2% i 4,1%). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko omdleń (0,06% dla 30 mg i 0,23% dla 60 mg w badaniach fazy III), które występują głównie w ciągu pierwszych 3 godzin po podaniu dawki i mogą być poprzedzone objawami zwiastunowymi, takimi jak zawroty głowy czy nudności. Dapoksetyna może także indukować bradykardię zatokową, zahamowanie zatokowe oraz hipotonię ortostatyczną, co stanowi istotne zagrożenie u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego. W badaniach klinicznych z udziałem 4224 pacjentów wykazano, że działania niepożądane prowadzące do przerwania terapii najczęściej obejmowały nudności (2,2%) i zawroty głowy (1,2%).
anorgazmia, badanie holterowskie, bezsenność, bezsenność śródnocna, biegunka, ból głowy, bradykardia, bradykardia zatokowa, depresja, drżenie, dyskomfort brzuszny, hipomania, hipotonia ortostatyczna, inhibitor CYP2D6, interakcja lekowa, lęk, niedociśnienie ortostatyczne, niestrawność, nudności, obniżone libido, omdlenie, omdlenie wazowagalne, parestezje, przedwczesna ejakulacja, rozszerzenie źrenic, stan splątania, szumy uszne, tachykardia, utrata przytomności, zaburzenia erekcji, zaburzenia funkcji seksualnych, zaburzenia nastroju, zaburzenia orgazmu, zaburzenia świadomości, zahamowanie zatokowe, zawroty głowy, zespół odstawienny - Leksykon substancji czynnych
Propafenon – Wskazania do stosowania
Propafenon w postaci chlorowodorku jest lekiem antyarytmicznym klasy IC, stosowanym w terapii objawowych tachyarytmii nadkomorowych, takich jak częstoskurcz węzłowy, częstoskurcz nadkomorowy u pacjentów z zespołem Wolffa-Parkinsona-White’a oraz napadowe migotanie przedsionków, a także ciężkich, objawowych tachyarytmii komorowych zagrażających życiu. Preparaty dostępne na polskim rynku to Polfenon, Rytmonorm oraz Tonicard, w formie tabletek powlekanych o dawkach 150 mg i 300 mg oraz roztworu do wstrzykiwań (3,5 mg/ml, 70 mg/ampułka) stosowanego w nagłych przypadkach wymagających szybkiego działania. Propafenon jest wskazany wyłącznie w sytuacjach, gdy arytmia powoduje istotne objawy kliniczne lub stanowi zagrożenie dla pacjenta, a jego stosowanie wymaga potwierdzenia rozpoznania oraz wykluczenia przeciwwskazań, w tym oceny funkcji lewej komory serca i parametrów przewodzenia na EKG.
amiodaron, badanie elektrokardiograficzne, badanie holterowskie, badanie laboratoryjne, chlorowodorek propafenonu, częstoskurcz nadkomorowy, częstoskurcz węzłowy, działanie antyarytmiczne, działanie proarytmiczne, echokardiografia, forma parenteralna, funkcja lewej komory, kołatanie serca, lek antyarytmiczny, napadowe migotanie przedsionków, roztwór do wstrzykiwań, strukturalna choroba serca, tabletka powlekana, tachyarytmia komorowa, tachyarytmia nadkomorowa, węzeł przedsionkowo-komorowy, zaburzenie rytmu serca, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Ivabradine Ranbaxy 5 mg
Ivabradine Ranbaxy w dawkach 5 mg i 7,5 mg jest wskazany w leczeniu przewlekłej stabilnej dławicy piersiowej oraz przewlekłej niewydolności serca, pod warunkiem spełnienia określonych kryteriów klinicznych. W terapii dławicy piersiowej lek stosuje się u dorosłych pacjentów z chorobą niedokrwienną serca, posiadających prawidłowy rytm zatokowy i częstość akcji serca ≥ 70/min. Może być stosowany jako monoterapia u pacjentów nietolerujących beta-adrenolityków lub w terapii skojarzonej z beta-adrenolitykami, gdy ich stosowanie nie przynosi wystarczającej kontroli objawów. W przypadku przewlekłej niewydolności serca, iwabradyna jest wskazana u pacjentów z klasą II-IV wg NYHA, zaburzeniami czynności skurczowej mięśnia sercowego, rytmem zatokowym i częstością akcji serca ≥ 75/min, stosowana zawsze w skojarzeniu ze standardowym leczeniem lub gdy beta-adrenolityki są przeciwwskazane lub nietolerowane.
antagonista aldosteronu, badanie holterowskie, beta-adrenolityk, choroba niedokrwienna serca, częstość akcji serca, inhibitor ACE, klasyfikacja NYHA, migotanie przedsionków, monitorowanie EKG, przewlekła niewydolność serca, przewlekła stabilna dławica piersiowa, rytm zatokowy, stabilność hemodynamiczna, terapia skojarzona, zaburzenie czynności skurczowej - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół chorego zatoki – Diagnostyka i diagnoza
Zespół chorego zatoki (ZCZ) to dysfunkcja węzła zatokowo-przedsionkowego, manifestująca się bradykardią zatokową (<50/min), zatrzymaniami zatokowymi (>3 s), blokiem zatokowo-przedsionkowym, niewydolnością chronotropową oraz zespołem tachy-brady. Diagnostyka opiera się na wykazaniu korelacji między objawami hipoperfuzji narządowej (zawroty głowy, omdlenia, zmęczenie) a dokumentowanymi zaburzeniami rytmu serca. Podstawowe badania to spoczynkowe EKG oraz 24-48-godzinne monitorowanie Holterowskie, które pozwalają na rejestrację epizodów bradyarytmii i tachyarytmii. W przypadku rzadkich objawów stosuje się dłuższe monitorowanie za pomocą rejestratorów zdarzeń (do 30 dni) lub wszczepialnych rejestratorów pętlowych (do 3 lat). Próba wysiłkowa ocenia niewydolność chronotropową, definiowaną jako maksymalna częstość rytmu serca <80% wartości przewidywanej dla wieku, często nieprzekraczająca 120/min. Badanie elektrofizjologiczne (EPS) może potwierdzić dysfunkcję węzła zatokowego, m.in. przy CSNRT >275 ms i czasie przewodzenia zatokowo-przedsionkowego >200 ms.
antykoagulacja, badanie elektrofizjologiczne, badanie holterowskie, bezdech senny, blok zatokowo-przedsionkowy, bloker kanału wapniowego, bradyarytmia przedsionkowa, bradykardia zatokowa, dysfunkcja węzła zatokowego, echokardiografia przezprzełykowa, EKG spoczynkowe, hipoperfuzja narządowa, masaż zatoki szyjnej, migotanie przedsionków, nagła śmierć sercowa, niedoczynność tarczycy, niewydolność chronotropowa, niewydolność serca, próba wysiłkowa, rejestrator zdarzeń, tachykardia przedsionkowa, test pochyleniowy, trzepotanie przedsionków, udar mózgu, węzeł zatokowo-przedsionkowy, wszczepialny rejestrator pętlowy, wszczepienie stymulatora serca, zaburzenia elektrolitowe, zatrzymanie zatokowe, zdarzenie zakrzepowo-zatorowe, zespół chorego zatoki, zespół tachy-brady - Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenia rytmu serca – Epidemiologia
Zaburzenia rytmu serca, w tym arytmie takie jak migotanie przedsionków (AF), stanowią istotny problem zdrowia publicznego o rosnącej częstości występowania, szczególnie w populacjach starzejących się. Migotanie przedsionków dotyka obecnie około 5% populacji w USA (około 10,5 mln osób) i 2-3% populacji w Europie i Ameryce Północnej, z prognozowanym wzrostem do 12,1 mln w USA do 2030 roku. Częstość AF wzrasta z wiekiem: od 0,12-0,16% u osób <49 lat do 10-17% u osób ≥80 lat, z przewagą mężczyzn (stosunek 1,2:1). Czynniki ryzyka obejmują wiek, płeć męską, choroby sercowo-naczyniowe, przewlekłą chorobę nerek, niewydolność serca, a także narażenie na alkohol i dym tytoniowy. AF wiąże się z 5-krotnie zwiększonym ryzykiem udaru niedokrwiennego (średnio 5% rocznie), 1,5-4-krotnym wzrostem śmiertelności oraz znacznym obciążeniem ekonomicznym – roczne koszty opieki w USA sięgają około 26 mld USD, a w Kanadzie bezpośrednie koszty wynoszą około 956 mln CAD (2020). Wczesne wykrywanie arytmii, m.in. poprzez dłuższe monitorowanie EKG (do 14 dni), jest kluczowe dla poprawy rokowania i zmniejszenia powikłań zakrzepowo-zatorowych.
ablacja cewnikowa, albuminuria, arytmia, badanie elektrofizjologiczne, badanie holterowskie, blok serca, choroba niedokrwienna serca, choroba sercowo-naczyniowa, choroba zastawkowa, częstoskurcz komorowy, dysfunkcja węzła zatokowego, elektrofizjolog, elektrokardiogram, kanałopatia, kardiomiopatia, kardiotoksyczność, katecholaminergiczny wielokształtny częstoskurcz komorowy, migotanie komór, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, nagła śmierć sercowa, niewydolność serca, przedwczesny skurcz komorowy, przewlekła choroba nerek, rezonans magnetyczny, telemetria ambulatoryjna, terapia przeciwzakrzepowa, tomografia komputerowa, trzepotanie przedsionków, udar niedokrwienny, wada zastawkowa, wszczepialny rejestrator pętlowy, zaburzenie przewodzenia, zaburzenie rytmu serca, zatrzymanie krążenia, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie zakrzepowo-zatorowe, zespół Brugadów, zespół długiego QT, zespół krótkiego QT, zespół wczesnej repolaryzacji - Leksykon chorób i schorzeń
Kardiomiopatia rozstrzeniowa – Diagnostyka i diagnoza
Kardiomiopatia rozstrzeniowa (DCM) charakteryzuje się powiększeniem i rozszerzeniem jednej lub obu komór serca z upośledzoną kurczliwością, definiowaną jako frakcja wyrzutowa lewej komory (LVEF) poniżej 40% lub frakcja skracania poniżej 25%. Diagnostyka wymaga wykluczenia innych przyczyn niewydolności komorowej, takich jak nadciśnienie tętnicze, choroby zastawkowe czy choroba wieńcowa (>50% zwężenia tętnic wieńcowych). Podstawowe badania obejmują echokardiografię (ocena powiększenia i funkcji komór), EKG (tachykardia zatokowa, niespecyficzne zmiany ST, blok lewej odnogi pęczka Hisa), RTG klatki piersiowej (kardiomegalia, zastój płucny), rezonans magnetyczny serca (CMR) z oceną LVEF i późnym wzmocnieniem gadolinowym (LGE), badania laboratoryjne (markery sercowe, BNP/NT-proBNP, badania infekcyjne i metaboliczne), Holter EKG oraz w wybranych przypadkach cewnikowanie serca i biopsję endomiokardialną. W diagnostyce różnicowej kluczowe jest wykluczenie choroby wieńcowej i przeciążenia ciśnieniowego lub objętościowego.
badanie holterowskie, biomarker sercowy, biopsja endomiokardialna, blok lewej odnogi pęczka Hisa, cewnikowanie serca, choroba wieńcowa, choroba zastawkowa, duszność wysiłkowa, dysfunkcja skurczowa, elektrokardiogram, eozynofilowe zapalenie mięśnia sercowego, frakcja wyrzutowa lewej komory, globalne odkształcenie podłużne, hemochromatoza, implantacja ICD, kardiomegalia, kardiomiopatia przerostowa, kardiomiopatia restrykcyjna, kardiomiopatia rozstrzeniowa, kardiomiopatia zapalna, koronarografia, mutacja LMNA, N-końcowy pro-peptyd natriuretyczny typu B, nadciśnienie tętnicze, nagły zgon sercowy, niewydolność serca, nocna duszność napadowa, obrzęk obwodowy, olbrzymiokomórkowe zapalenie mięśnia sercowego, ortopnoe, peptyd natriuretyczny typu B, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, późne wzmocnienie gadolinowe, próba wysiłkowa, rezonans magnetyczny serca, sarkoidoza, skrzeplina przyścienna, stratyfikacja ryzyka, szmer sercowy, tachykardia zatokowa, tomografia komputerowa, troponina sercowa, zaburzenie przewodzenia, zaburzenie rytmu serca, zapalenie mięśnia sercowego, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Rytmonorm 300 300 mg
Rytmonorm 300, zawierający 300 mg propafenonu chlorowodorku w formie tabletek powlekanych, jest lekiem przeciwarytmicznym stosowanym w leczeniu objawowych tachyarytmii nadkomorowych, takich jak częstoskurcz węzłowy, częstoskurcz nadkomorowy u pacjentów z zespołem Wolffa-Parkinsona-White’a oraz napadowe migotanie przedsionków. Ponadto, wskazaniem do terapii jest ciężka, zagrażająca życiu tachyarytmia komorowa. Decyzja o zastosowaniu leku powinna być poprzedzona potwierdzeniem rozpoznania arytmii za pomocą EKG, badania holterowskiego lub elektrofizjologicznego, a leczenie dedykowane jest pacjentom z objawami klinicznymi lub ryzykiem życia. Dawkowanie propafenonu wymaga indywidualizacji w zależności od rodzaju i nasilenia arytmii oraz odpowiedzi klinicznej pacjenta.
arytmia serca, badanie elektrofizjologiczne, badanie holterowskie, częstoskurcz nadkomorowy, częstoskurcz węzłowy, kontrola lekarska, lek przeciwarytmiczny, nadkomorowe zaburzenie rytmu serca, napadowe migotanie przedsionków, parametr elektrokardiograficzny, propafenon chlorowodorek, stężenie elektrolitów, tabletka powlekana, tachyarytmia komorowa, tachyarytmia nadkomorowa, węzeł przedsionkowo-komorowy, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a