tachyarytmia nadkomorowa
Tachyarytmia nadkomorowa to grupa zaburzeń rytmu serca charakteryzujących się przyspieszonym rytmem serca (powyżej 100 uderzeń na minutę), których źródło znajduje się powyżej pęczka Hisa, czyli w przedsionkach lub węźle przedsionkowo-komorowym. Do najczęstszych typów tachyarytmii nadkomorowych zalicza się: nawrotny częstoskurcz węzłowy (AVNRT), nawrotny częstoskurcz przedsionkowo-komorowy (AVRT), częstoskurcz przedsionkowy oraz migotanie i trzepotanie przedsionków.
Mechanizm powstawania tachyarytmii nadkomorowych najczęściej związany jest z obecnością dodatkowych dróg przewodzenia, nawrotnym pobudzeniem lub wzmożonym automatyzmem komórek przedsionków. Objawy obejmują kołatanie serca, zawroty głowy, duszność, ból w klatce piersiowej, a w cięższych przypadkach omdlenia. Diagnostyka opiera się głównie na badaniu EKG, badaniu holterowskim oraz badaniu elektrofizjologicznym.
W leczeniu tachyarytmii nadkomorowych stosuje się manewry wagalne (np. masaż zatoki szyjnej), farmakoterapię (adenozyna, beta-blokery, blokery kanałów wapniowych, leki antyarytmiczne), kardiowersję elektryczną w przypadkach niestabilnych hemodynamicznie oraz metody inwazyjne, takie jak ablacja prądem o częstotliwości radiowej. Wybór terapii zależy od rodzaju arytmii, jej nasilenia, wieku pacjenta oraz chorób współistniejących.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Levosimendan Accord 2,5 mg/ml
Lewozymendan, lek inotropowo dodatni stosowany w ostrej niewydolności serca, posiada liczne przeciwwskazania, które należy bezwzględnie uwzględnić w praktyce klinicznej. Przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na substancję czynną lub substancje pomocnicze, w tym wysoką zawartość etanolu (785 mg/mL, 98% objętościowych), ciężkie niedociśnienie tętnicze, tachykardię, oraz mechaniczne przeszkody w napełnianiu i opróżnianiu komór serca, takie jak ciężka stenoza zastawki aortalnej czy kardiomiopatia przerostowa z zawężeniem drogi odpływu lewej komory. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 mL/min) i wątroby, a także u osób z arytmią torsades de pointes w wywiadzie, ze względu na ryzyko nasilenia arytmii i potencjalnie zagrażających życiu powikłań.
choroba alkoholowa, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, ciężkie niedociśnienie tętnicze, częstoskurcz komorowy wielokształtny, hipokaliemia, hipomagnezemia, kanały potasowe, kardiomiopatia przerostowa, klirens kreatyniny, lewozymendan, migotanie komór, nadwrażliwość na substancję czynną, nagła śmierć sercowa, niedociśnienie tętnicze, niedrożność mechaniczna, objętość wewnątrznaczyniowa, ostra niewydolność serca, padaczka, stenoza zastawki aortalnej, stenoza zastawki mitralnej, tachyarytmia komorowa, tachyarytmia nadkomorowa, tachykardia, torsades de pointes, wazopresor, wydłużenie odstępu QT - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Tonicard 300 mg
Lek Tonicard (chlorowodorek propafenonu) w dawkach 150 mg i 300 mg jest wskazany do leczenia objawowych tachyarytmii nadkomorowych, takich jak częstoskurcz węzłowy, częstoskurcz nadkomorowy u pacjentów z zespołem Wolffa-Parkinsona-White’a oraz napadowe migotanie przedsionków. Ponadto, lek znajduje zastosowanie w ciężkich, zagrażających życiu tachyarytmiach komorowych, jednak jego stosowanie wymaga szczególnej ostrożności i powinno być prowadzone przez specjalistów kardiologii. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest przeprowadzenie kompleksowej diagnostyki, w tym EKG, badania holterowskiego, echokardiografii oraz oceny funkcji nerek, wątroby i równowagi elektrolitowej.
badanie elektrokardiograficzne, badanie holterowskie, chlorowodorek propafenonu, choroba węzła zatokowego, częstoskurcz nadkomorowy, częstoskurcz węzłowy, echokardiografia, funkcja nerek, funkcja wątroby, lek antyarytmiczny klasy IC, nagłe zatrzymanie krążenia, napadowe migotanie przedsionków, niewydolność serca, równowaga elektrolitowa, tachyarytmia komorowa, tachyarytmia nadkomorowa, węzeł przedsionkowo-komorowy, zaburzenie przewodzenia, zaburzenie rytmu serca, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół brugady – Zapobieganie i profilaktyka
Zespół Brugady to dziedziczna kanałopatia sercowa predysponująca do zagrażających życiu arytmii komorowych i nagłej śmierci sercowej (SCD). Kluczowa jest precyzyjna stratyfikacja ryzyka, uwzględniająca historię kliniczną, wzorzec EKG typu 1, epizody arytmii oraz wyniki programowanej stymulacji komorowej. Wskazania do implantacji kardiowertera-defibrylatora (ICD) obejmują pacjentów po zatrzymaniu krążenia, z udokumentowaną arytmią komorową lub omdleniami o podłożu arytmicznym. U pacjentów bezobjawowych ocena ryzyka jest bardziej złożona i wymaga uwzględnienia czynników takich jak pofragmentowane zespoły QRS oraz zastosowania wieloparametrycznych skal ryzyka. Farmakoterapia obejmuje chinidynę i izoproterenol, natomiast beta-blokery i inne leki antyarytmiczne należy stosować ostrożnie ze względu na ryzyko proarytmii. Niezbędne jest unikanie leków proarytmicznych, zwłaszcza blokerów kanałów sodowych (np. ajmalina, etacyzyna, flekainid), a pacjenci powinni korzystać z aktualizowanej listy leków na stronie BrugadaDrugs.org.
ablacja epikardialna, ablacja przezkateterowa, arytmia komorowa, automatyczny defibrylator zewnętrzny, badanie genetyczne, beta-bloker, bloker kanału sodowego, burza elektryczna, częstoskurcz komorowy, dna moczanowa, droga odpływu prawej komory, dysfagia, gorączka, implantowany kardiowerter-defibrylator, kanał jonowy, kanałopatia sercowa, kardiomiocyt, kardiowerter-defibrylator, lek przeciwgorączkowy, migotanie komór, nagła śmierć sercowa, nagłe zatrzymanie krążenia, omdlenie, pacjent bezobjawowy, podskórny kardiowerter-defibrylator, poradnictwo rodzinne, resuscytacja krążeniowo-oddechowa, równowaga elektrolitowa, stan zapalny, stratyfikacja ryzyka, tachyarytmia nadkomorowa, wszczepialny rejestrator pętlowy, wyładowanie ICD, wzorzec EKG typu 1, zespół Brugady - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Cytisinicline Pro-Pharma 1,5 mg
Lek Cytisinicline Pro-Pharma w dawce 1,5 mg cytyzynikliny w tabletkach powlekanych jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym u osób z fenyloketonurią ze względu na obecność 0,12 mg aspartamu. Ze względu na potencjalny wpływ na układ sercowo-naczyniowy, lek nie powinien być stosowany u pacjentów z niestabilną dławicą piersiową, świeżo przebytym zawałem mięśnia sercowego, istotnymi klinicznie zaburzeniami rytmu serca (tachyarytmie nadkomorowe, arytmie komorowe, bloki przedsionkowo-komorowe wyższego stopnia) oraz po niedawnym udarze mózgu. Ponadto, cytyzyniklina jest przeciwwskazana u kobiet w ciąży i karmiących piersią z powodu braku danych dotyczących bezpieczeństwa i potencjalnego ryzyka dla płodu lub noworodka.
arytmia komorowa, blok przedsionkowo-komorowy, bupropion, choroba afektywna dwubiegunowa, choroba naczyń obwodowych, cytyzyniklina, fenyloketonuria, klasyfikacja NYHA, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na substancję czynną, niestabilna dławica piersiowa, niewydolność serca, nikotynowa terapia zastępcza, ostry zespół wieńcowy, stabilna choroba wieńcowa, tachyarytmia nadkomorowa, terapia poznawczo-behawioralna, udar mózgu, uzależnienie od nikotyny, wareniklina, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia rytmu serca, zawał mięśnia sercowego - Leksykon substancji czynnych
Landiolol – Wskazania do stosowania
Landiolol (Runrapiq) jest selektywnym antagonistą receptorów β-adrenergicznych o krótkim czasie działania, stosowanym do szybkiej kontroli częstości akcji serca u dorosłych pacjentów w stanach nagłych, takich jak częstoskurcz nadkomorowy oraz migotanie lub trzepotanie przedsionków z szybką czynnością komór. Preparat dostępny jest w formie proszku do sporządzania roztworu do infuzji, zawierającego 300 mg landiololu chlorowodorku (280 mg landiololu) w fiolce, co po rekonstytucji daje roztwór o stężeniu 6 mg landiololu chlorowodorku/ml. Landiolol jest szczególnie użyteczny w okresie około- i pooperacyjnym, gdy konieczna jest szybka i precyzyjna kontrola rytmu serca, a także w innych sytuacjach klinicznych wymagających krótkotrwałej interwencji farmakologicznej.
antagonista receptorów beta-adrenergicznych, częstoskurcz nadkomorowy, częstoskurcz zatokowy, dawkowanie, landiolol, migotanie przedsionków, napadowy częstoskurcz nadkomorowy, okres okołooperacyjny, okres pooperacyjny, podanie dożylne, roztwór do infuzji, tachyarytmia nadkomorowa, tachykardia, trzepotanie przedsionków, zaburzenia hemodynamiczne - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Flecainide acetate Holsten 100 mg
Flekainid octan w dawkach 50 mg i 100 mg jest lekiem antyarytmicznym klasy IC, stosowanym w leczeniu nawrotowego węzłowego częstoskurczu przedsionkowo-komorowego (AVNRT), arytmii związanych z zespołem Wolffa-Parkinsona-White’a oraz ciężkich napadowych arytmii komorowych. Lek jest wskazany jako terapia drugiego rzutu, stosowana wyłącznie po nieskuteczności lub nietolerancji innych metod leczenia. Ponadto flekainid znajduje zastosowanie w leczeniu napadowych arytmii przedsionkowych, takich jak migotanie i trzepotanie przedsionków, zwłaszcza u pacjentów po skutecznej kardiowersji, u których objawy kliniczne są istotne i wymagają farmakoterapii. Preparat dostępny jest w formie tabletek o średnicy 7 mm (50 mg) oraz 9 mm (100 mg) z możliwością podziału, co umożliwia precyzyjne dostosowanie dawki do indywidualnych potrzeb pacjenta.
arytmia komorowa, arytmia przedsionkowa, częstoskurcz przedsionkowo-komorowy, częstoskurcz przedsionkowy, dodatkowa droga przewodzenia, działanie proarytmiczne, echokardiografia, flekainid octan, kardiolog, kardiowersja, lek antyarytmiczny, migotanie przedsionków, rytm zatokowy, strukturalna choroba serca, tachyarytmia nadkomorowa, trzepotanie przedsionków, zaburzenie czynności lewej komory, zaburzenie rytmu serca, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a - Leksykon leków
Przedawkowanie – Cilozek 100 mg
Przedawkowanie cylostazolu, substancji czynnej preparatu Cilozek 100 mg, wiąże się z nasileniem działań niepożądanych typowych dla terapii standardowej, takich jak intensywne bóle głowy, biegunka, tachykardia (>100/min) oraz zaburzenia rytmu serca, w tym extrasystole i tachyarytmie nadkomorowe i komorowe. Mechanizmy patofizjologiczne obejmują rozszerzenie naczyń mózgowych przez inhibicję fosfodiesterazy III, pobudzenie perystaltyki jelit, działanie inotropowe dodatnie oraz wzrost poziomu cAMP w komórkach mięśnia sercowego. Diagnostyka i monitorowanie obejmują ciągłe EKG, ocenę parametrów życiowych oraz kontrolę stanu nawodnienia i elektrolitów.
analgetyk, beta-bloker, białko osocza, biegunka, ból głowy, cAMP, cylostazol, działanie inotropowe, działanie niepożądane, ekstrasystolia, hemodializa, inhibitor fosfodiesterazy, kołatanie serca, leczenie przeciwarytmiczne, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwbiegunkowy, monitorowanie EKG, naczynie obwodowe, nawodnienie, odwodnienie, perystaltyka jelit, płukanie żołądka, przedawkowanie cylostazolu, przyspieszenie czynności serca, rozszerzenie naczyń, saturacja, tachyarytmia komorowa, tachyarytmia nadkomorowa, tachykardia, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie wodno-elektrolitowe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Tonicard 150 mg
Lek Tonicard zawiera propafenonu chlorowodorek w dawkach 150 mg oraz 300 mg w postaci tabletek powlekanych i jest wskazany do leczenia objawowych tachyarytmii nadkomorowych, takich jak częstoskurcz węzłowy, częstoskurcz nadkomorowy u pacjentów z zespołem Wolffa-Parkinsona-White’a oraz napadowe migotanie przedsionków. Terapia powinna być rozważana wyłącznie u pacjentów z udokumentowanymi arytmiami powodującymi istotne dolegliwości kliniczne (np. kołatanie serca, zawroty głowy, duszność) i po nieskuteczności innych metod leczenia, w tym manewrów wagowych. Dostępność dwóch dawek (150 mg i 300 mg) oraz możliwość dzielenia tabletek 300 mg umożliwia indywidualizację terapii zgodnie z potrzebami pacjenta.
badanie EKG, częstoskurcz komorowy, częstoskurcz nadkomorowy, częstoskurcz węzłowy, duszność, kołatanie serca, lek antyarytmiczny, manewr wagalny, migotanie komór, monitorowanie holterowskie, napadowe migotanie przedsionków, niestabilność hemodynamiczna, omdlenie, pęczek Hisa, propafenonu chlorowodorek, tachyarytmia komorowa, tachyarytmia nadkomorowa, trzepotanie komór, układ Hisa-Purkinjego, węzeł przedsionkowo-komorowy, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a, zespół WPW - Leksykon substancji czynnych
Esmolol – Dawkowanie i sposób podawania
Esmolol w postaci proszku do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji (Esmocard Lyo, 2500 mg) wymaga bezwzględnego rozpuszczenia/rozcieńczenia przed podaniem; podanie nierozpuszczonego produktu może skutkować zgonem pacjenta. Dawkowanie jest indywidualizowane i obejmuje dawkę nasycającą 500 µg/kg mc./min przez 1 minutę, następnie dawkę podtrzymującą rozpoczynającą się od 50 µg/kg mc./min, z możliwością stopniowego zwiększania do maksymalnie 200 µg/kg mc./min (w praktyce klinicznej stosowano dawki do 300 µg/kg mc./min, jednak bezpieczeństwo powyżej 200 µg/kg mc./min nie jest w pełni potwierdzone). W przypadku braku odpowiedzi dawkę nasycającą można powtarzać, a dawkę podtrzymującą zwiększać co 4 minuty o 50 µg/kg mc./min, z możliwością modyfikacji przyrostów do 25 µg/kg mc./min i wydłużenia odstępów do 10 minut. Działania niepożądane ustępują zwykle w ciągu 30 minut po odstawieniu leku, a w przypadku reakcji miejscowych zaleca się zmianę wkłucia. Infuzje dłuższe niż 24 godziny wymagają szczególnej ostrożności.
antagonista wapnia, beta-adrenolityk, choroba niedokrwienna serca, ciśnienie tętnicze, czerwona krwinka, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, działanie niepożądane farmakologiczne, esmolol, infuzja nasycająca, koncentrat do infuzji, leczenie śródoperacyjne, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, produkt leczniczy, tachyarytmia nadkomorowa, tachykardia i nadciśnienie tętnicze, tachykardia okołooperacyjna, wynaczynienie, znieczulenie - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Polfenon 300 mg
Polfenon, zawierający chlorowodorek propafenonu, jest lekiem przeciwarytmicznym stosowanym w leczeniu objawowych tachyarytmii nadkomorowych oraz zagrażających życiu tachyarytmii komorowych. Dostępny w formie tabletek powlekanych o dawkach 150 mg i 300 mg, umożliwia indywidualne dostosowanie terapii. Wskazania obejmują częstoskurcz węzłowy, częstoskurcz nadkomorowy u pacjentów z zespołem Wolfa-Parkinsona-White’a oraz napadowe migotanie przedsionków, a także ciężkie, objawowe tachyarytmie komorowe wymagające hospitalizacji i monitorowania EKG. Tabletki zawierają laktozę jednowodną w ilości 1,43 mg (150 mg) i 2,86 mg (300 mg), co jest istotne u pacjentów z nietolerancją laktozy.
chlorowodorek propafenonu, częstoskurcz nadkomorowy, częstoskurcz węzłowy, działanie proarytmiczne, elektrokardiografia, funkcja lewej komory serca, kołatanie serca, laktoza jednowodna, lek przeciwarytmiczny, migotanie komór, migotanie przedsionków, nagłe zatrzymanie krążenia, napadowe migotanie przedsionków, nietolerancja laktozy, tachyarytmia komorowa, tachyarytmia nadkomorowa, węzeł przedsionkowo-komorowy, zaburzenie rytmu serca, zespół Wolfa-Parkinsona-White’a - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Metoprolol Biofarm ZK 23,75 mg
Metoprolol Biofarm ZK, zawierający 23,75 mg metoprololu bursztynianu (odpowiadającego 25 mg metoprololu winianu) w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, jest selektywnym beta-adrenolitykiem stosowanym w leczeniu nadciśnienia tętniczego (w monoterapii i terapii skojarzonej), dławicy piersiowej (stabilnej i niestabilnej), częstoskurczu nadkomorowego (w tym migotania i trzepotania przedsionków), profilaktyce wtórnej po zawale mięśnia sercowego oraz stabilnej objawowej niewydolności serca klasy II-IV wg NYHA z frakcją wyrzutową lewej komory <40%. Lek redukuje częstość akcji serca i ciśnienie tętnicze, zmniejszając zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen, co jest kluczowe w terapii chorób wieńcowych i arytmii. Ponadto, Metoprolol Biofarm ZK znajduje zastosowanie w leczeniu kołatania serca o podłożu czynnościowym oraz w profilaktyce napadów migreny, zmniejszając ich częstość, nasilenie i czas trwania.
antagonista aldosteronu, atak migrenowy, beta-adrenolityk selektywny, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroba wieńcowa, częstoskurcz nadkomorowy, częstoskurcz przedsionkowy, dławica niestabilna, dławica piersiowa, dławica wysiłkowa, frakcja wyrzutowa lewej komory, glikozyd nasercowy, inhibitor ACE, kołatanie serca, migotanie przedsionków, migrena, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, niewydolność serca, NYHA, profilaktyka wtórna, tachyarytmia nadkomorowa, trzepotanie przedsionków, zaburzenie rytmu serca, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Runrapiq 300 mg
Landiolol, substancja czynna leku Runrapiq 300 mg, jest wysoce selektywnym beta1-adrenolitykiem (selektywność 255-krotnie wyższa względem beta2), stosowanym w leczeniu tachyarytmii nadkomorowych. Mechanizm działania polega na hamowaniu dodatniego efektu chronotropowego katecholamin, co skutkuje zmniejszeniem częstości akcji serca, spowolnieniem przewodzenia w układzie bodźco-przewodzącym oraz wydłużeniem okresu refrakcji w węźle przedsionkowo-komorowym. Landiolol charakteryzuje się szybkim początkiem i krótkim czasem działania, co potwierdzono w badaniach klinicznych obejmujących ponad 4400 pacjentów, w tym 1369 z tachyarytmiami nadkomorowymi oraz 3039 w profilaktyce okołooperacyjnego migotania przedsionków i kontroli hemodynamiki podczas procedur inwazyjnych. Efektywność leczenia oceniano na podstawie redukcji częstości akcji serca i konwersji do rytmu zatokowego, a także stabilizacji ciśnienia tętniczego.
adrenalina i noradrenalina, amina katecholowa, antagonista receptorów beta1-adrenergicznych, beta-adrenolityk, blokada receptorów beta2, bradykardia, ciśnienie tętnicze, częstoskurcz zatokowy, działanie kardioprotekcyjne, działanie przeciwniedokrwienne, ektopowy częstoskurcz węzłowy, hipoglikemia, landiolol, migotanie przedsionków, niedociśnienie tętnicze, ognisko ektopowe, Runrapiq, rytm zatokowy, tachyarytmia nadkomorowa, tachyarytmia pooperacyjna, układ bodźco-przewodzący serca, układ współczulny, węzeł przedsionkowo-komorowy, zaburzenie rytmu serca - Leksykon substancji czynnych
Landiolol – Właściwości farmakodynamiczne
Landiolol, będący wysoce selektywnym beta1-adrenolitykiem (selektywność 255-krotnie przewyższająca działanie na receptory beta2), charakteryzuje się unikalnym profilem farmakodynamicznym obejmującym szybki początek działania, krótki czas efektu oraz właściwości kardioprotekcyjne i przeciwniedokrwienne. Mechanizm jego działania polega na hamowaniu dodatniego efektu chronotropowego katecholamin na serce, co skutkuje zmniejszeniem częstości akcji serca, redukcją spontanicznej aktywności ognisk ektopowych, spowolnieniem przewodzenia w układzie bodźcoprzewodzącym oraz wydłużeniem refrakcji w węźle przedsionkowo-komorowym. Landiolol jest szczególnie przydatny w szybkim i kontrolowanym leczeniu tachyarytmii nadkomorowych, w tym okołooperacyjnego migotania przedsionków, z możliwością natychmiastowego przerwania działania leku w razie potrzeby.
antagonista receptorów beta1-adrenergicznych, beta-adrenolityk, bradykardia, ciśnienie tętnicze, częstość akcji serca, częstoskurcz zatokowy, działanie kardioprotekcyjne, działanie przeciwniedokrwienne, efekt hemodynamiczny, ektopowy częstoskurcz węzłowy, hipoglikemia, katecholamina, mięsień sercowy, napadowa tachyarytmia nadkomorowa, niedociśnienie tętnicze, ognisko ektopowe, receptor beta1-adrenergiczny, receptor beta2-adrenergiczny, rytm zatokowy, tachyarytmia nadkomorowa, tachyarytmia pooperacyjna, układ bodźcoprzewodzący serca, układ współczulny, węzeł przedsionkowo-komorowy - Leksykon substancji czynnych
Amiodaron – Wskazania do stosowania
Amiodaron jest lekiem przeciwarytmicznym klasy III, stosowanym w leczeniu szerokiego spektrum zaburzeń rytmu serca, zarówno nadkomorowych (migotanie i trzepotanie przedsionków, napadowe tachyarytmie nadkomorowe, częstoskurcz węzłowy przedsionkowo-komorowy) jak i komorowych (częstoskurcz komorowy, migotanie komór). Szczególnie wskazany jest w zespole Wolffa-Parkinsona-White’a oraz w stanach nagłych wymagających szybkiego działania przeciwarytmicznego, zwłaszcza gdy inne leki przeciwarytmiczne są nieskuteczne lub przeciwwskazane. Amiodaron dożylny (preparaty takie jak Amiodaron Accord, Amiodaron hameln, Amiokordin, Cordarone) stosowany jest wyłącznie w warunkach szpitalnych lub pod nadzorem specjalisty, głównie do inicjacji terapii i w sytuacjach klinicznych wymagających szybkiego efektu. Po stabilizacji pacjenta zaleca się przejście na formę doustną (np. Opacorden) w celu kontynuacji leczenia.
arytmia komorowa, arytmia nadkomorowa, częstoskurcz komorowy, częstoskurcz nadkomorowy, częstoskurcz węzłowy, dodatkowa droga przewodzenia, działanie niepożądane, działanie przeciwarytmiczne, kardiolog, kardiowersja elektryczna, lek przeciwarytmiczny, migotanie komór, migotanie przedsionków, roztwór do wstrzykiwań, tachyarytmia nadkomorowa, tachykardia, trzepotanie przedsionków, zaburzenie rytmu serca, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a, zespół WPW - Leksykon chorób i schorzeń
Migotanie przedsionków typu trzepotanie – Epidemiologia
Trzepotanie przedsionków stanowi około 10% wszystkich nadkomorowych tachyarytmii, z roczną zapadalnością w USA na poziomie około 200 000 nowych przypadków oraz ogólną zapadalnością 88/100 000 osobolat, która wzrasta do 587/100 000 u osób powyżej 80. roku życia. Choroba występuje znacznie częściej u mężczyzn (stosunek 2,5:1) i jest silnie związana z wiekiem (mediana diagnozy 62-72 lata). Izolowane trzepotanie przedsionków stanowi jedynie 2% przypadków, najczęściej współistnieje z chorobami układu sercowo-naczyniowego i oddechowego, takimi jak POChP (ryzyko 1,9x), niewydolność serca (ryzyko 3,5x), nadciśnienie tętnicze, cukrzyca oraz historia nadużywania alkoholu. Epidemiologia wskazuje na częste współwystępowanie trzepotania i migotania przedsionków, z około 50-58% pacjentów doświadczających obu arytmii, co ma istotne znaczenie dla strategii leczenia i profilaktyki powikłań zakrzepowo-zatorowych.
DALY, holter EKG, kontrola rytmu, migotanie przedsionków, nadciśnienie płucne, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, operacja Fontana, POChP, powikłanie sercowo-naczyniowe, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, przełożenie wielkich pni tętniczych, rytm zatokowy, SIRS, tachyarytmia nadkomorowa, tachykardia nadkomorowa, trzepotanie przedsionków, udar mózgu, wrodzona wada serca, wstrząs septyczny, wszczepialny rejestrator pętlowy, zabieg kardiochirurgiczny, zapalenie płuc, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Metocard 50 mg
Metocard (metoprololu winian) w dawkach 50 mg i 100 mg jest wskazany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, dławicy piersiowej, zaburzeń rytmu serca (w tym częstoskurczu nadkomorowym, migotaniu i trzepotaniu przedsionków) oraz jako terapia wspomagająca w nadczynności tarczycy z objawami sercowo-naczyniowymi. Jako selektywny beta-adrenolityk, metoprolol działa poprzez blokadę receptorów beta-adrenergicznych, co prowadzi do zmniejszenia rzutu serca, obniżenia ciśnienia tętniczego oraz zwolnienia przewodzenia w węźle przedsionkowo-komorowym, co jest kluczowe w kontroli arytmii. W leczeniu po zawale mięśnia sercowego wczesne włączenie metoprololu zmniejsza obszar martwicy, redukuje ryzyko groźnych arytmii, poprawia rokowanie i pozwala na zmniejszenie dawek leków przeciwbólowych.
beta-adrenolityk selektywny, choroba wieńcowa, częstoskurcz nadkomorowy, częstoskurcz przedsionkowy, częstoskurcz zatokowy, dławica niestabilna, dławica piersiowa, laktoza jednowodna, lek hipotensyjny, martwica mięśnia sercowego, metoprololu winian, migotanie komór, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, perfuzja wieńcowa, receptor beta-adrenergiczny, tachyarytmia nadkomorowa, trzepotanie przedsionków, tyreostatyk, węzeł przedsionkowo-komorowy, zaburzenie rytmu serca, zawał mięśnia sercowego - Leksykon substancji czynnych
Propafenon – Wskazania do stosowania
Propafenon w postaci chlorowodorku jest lekiem antyarytmicznym klasy IC, stosowanym w terapii objawowych tachyarytmii nadkomorowych, takich jak częstoskurcz węzłowy, częstoskurcz nadkomorowy u pacjentów z zespołem Wolffa-Parkinsona-White’a oraz napadowe migotanie przedsionków, a także ciężkich, objawowych tachyarytmii komorowych zagrażających życiu. Preparaty dostępne na polskim rynku to Polfenon, Rytmonorm oraz Tonicard, w formie tabletek powlekanych o dawkach 150 mg i 300 mg oraz roztworu do wstrzykiwań (3,5 mg/ml, 70 mg/ampułka) stosowanego w nagłych przypadkach wymagających szybkiego działania. Propafenon jest wskazany wyłącznie w sytuacjach, gdy arytmia powoduje istotne objawy kliniczne lub stanowi zagrożenie dla pacjenta, a jego stosowanie wymaga potwierdzenia rozpoznania oraz wykluczenia przeciwwskazań, w tym oceny funkcji lewej komory serca i parametrów przewodzenia na EKG.
amiodaron, badanie elektrokardiograficzne, badanie holterowskie, badanie laboratoryjne, chlorowodorek propafenonu, częstoskurcz nadkomorowy, częstoskurcz węzłowy, działanie antyarytmiczne, działanie proarytmiczne, echokardiografia, forma parenteralna, funkcja lewej komory, kołatanie serca, lek antyarytmiczny, napadowe migotanie przedsionków, roztwór do wstrzykiwań, strukturalna choroba serca, tabletka powlekana, tachyarytmia komorowa, tachyarytmia nadkomorowa, węzeł przedsionkowo-komorowy, zaburzenie rytmu serca, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Amiodaron Accord 30 mg/ml
Amiodaron Accord, 30 mg/ml, jest koncentratem do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, stosowanym wyłącznie u dorosłych pacjentów w warunkach szpitalnych do leczenia poważnych, objawowych tachyarytmii komorowych zagrażających życiu oraz objawowych tachyarytmii nadkomorowych, takich jak częstoskurcz węzłowy przedsionkowo-komorowy, tachykardia nadkomorowa w zespole Wolffa-Parkinsona-White’a oraz napadowe migotanie przedsionków. Lek jest wskazany głównie u pacjentów, którzy nie reagują na inne leki przeciwarytmiczne lub mają do nich przeciwwskazania, co czyni amiodaron parenteralny często lekiem drugiego rzutu. Preparat zawiera 300 mg amiodaronu chlorowodorku w 10 ml roztworu o pH 3,0-5,0 oraz 20 mg/ml alkoholu benzylowego jako substancji pomocniczej, co może mieć znaczenie kliniczne u wybranych pacjentów.
alkohol benzylowy, amiodaron chlorowodorek, funkcja tarczycy, lek przeciwarytmiczny, napadowe migotanie przedsionków, parametry biochemiczne, roztwór do wstrzykiwań, tachyarytmia komorowa, tachyarytmia nadkomorowa, tachykardia nadkomorowa, terapia antyarytmiczna, terapia przeciwarytmiczna, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenie rytmu serca, zapis EKG, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Rytmonorm 150 150 mg
Rytmonorm 150 mg, zawierający chlorowodorek propafenonu, jest wskazany w leczeniu objawowych tachyarytmii nadkomorowych, takich jak częstoskurcz węzłowy, częstoskurcz nadkomorowy u pacjentów z zespołem Wolffa-Parkinsona-White’a oraz napadowe migotanie przedsionków. Ponadto, lek znajduje zastosowanie w terapii ciężkich, zagrażających życiu tachyarytmii komorowych, gdy inne metody leczenia są nieskuteczne lub przeciwwskazane. Preparat dostępny jest w formie tabletek powlekanych, każda zawierająca 150 mg chlorowodorku propafenonu, co umożliwia precyzyjne dawkowanie dostosowane do stanu klinicznego pacjenta.
badanie elektrofizjologiczne, chlorowodorek propafenonu, częstoskurcz nadkomorowy, częstoskurcz węzłowy, holter EKG, kontrola rytmu serca, napadowe migotanie przedsionków, propafenon, stężenie propafenonu, tabletka powlekana, tachyarytmia komorowa, tachyarytmia nadkomorowa, zaburzenie przewodzenia, zaburzenie rytmu serca, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a - Leksykon substancji czynnych
Digoksyna – Działania niepożądane
Działania niepożądane digoksyny są ściśle związane z dawką i najczęściej występują przy przekroczeniu terapeutycznych stężeń w surowicy. Najpoważniejszymi powikłaniami są zaburzenia rytmu serca, w tym bradykardia zatokowa, blok przedsionkowo-komorowy, bigeminia, trigeminia oraz rzadkie, ale groźne tachyarytmie nadkomorowe i komorowe, które mogą prowadzić do hemodynamicznej niestabilności i zagrożenia życia. Często obserwuje się także objawy żołądkowo-jelitowe, takie jak nudności, wymioty i biegunka, które mogą sygnalizować toksyczność leku. Bardzo rzadko występują niedokrwienie i martwica jelit, wymagające pilnej interwencji chirurgicznej. Ponadto, digoksyna może wywoływać zaburzenia neurologiczne (zawroty głowy, bóle głowy) oraz psychiczne (depresja, psychoza, dezorientacja), a także zaburzenia widzenia (niewyraźne widzenie, xanthopsia), które są wczesnymi objawami przedawkowania.
anoreksja, arytmia komorowa, bigeminia, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia zatokowa, częstoskurcz węzłowy, digoksyna, działanie niepożądane digoksyny, eozynofilia, ginekomastia, hipokaliemia, indeks terapeutyczny, jadłowstręt, małopłytkowość, martwica jelit, nadwrażliwość na lek, niedokrwienie jelit, niewyraźne widzenie, obniżenie odcinka ST, przedawkowanie digoksyny, przedwczesne pobudzenie komorowe, stężenie terapeutyczne w surowicy, tachyarytmia nadkomorowa, tachykardia przedsionkowa, trigeminia, trombocytopenia, xanthopsia, zaburzenie ośrodkowego układu nerwowego, zaburzenie przewodzenia, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Beto 50 ZK 47,5 mg
Lek Beto ZK, zawierający metoprololu bursztynian w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, jest wskazany w leczeniu nadciśnienia tętniczego u dorosłych oraz dzieci i młodzieży w wieku 6-18 lat (jedyne wskazanie pediatryczne). Dostępność dawek 23,75 mg, 47,5 mg, 95 mg, 142,5 mg i 190 mg umożliwia indywidualne dostosowanie terapii. Ponadto, lek znajduje zastosowanie w terapii dławicy piersiowej, zaburzeń rytmu serca (w tym częstoskurczu nadkomorowym), kołatania serca o podłożu czynnościowym, a także w prewencji zgonu sercowego i nawrotu zawału mięśnia sercowego po ostrej fazie. W leczeniu stabilnej objawowej niewydolności serca (klasa II-IV wg NYHA) z frakcją wyrzutową lewej komory <40% Beto ZK stosowany jest jako element terapii skojarzonej z inhibitorami ACE, diuretykami i antagonistami receptora aldosteronu. Dodatkowo, lek jest efektywny w profilaktyce migreny u pacjentów z nawracającymi epizodami.
antagonista receptora aldosteronu, częstoskurcz nadkomorowy, diuretyk, dławica piersiowa, działanie beta-adrenolityczne, frakcja wyrzutowa lewej komory, inhibitor ACE, klasyfikacja NYHA, kołatanie serca, metoprolol bursztynian, migrena, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, receptor β1-adrenergiczny, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, tachyarytmia nadkomorowa, terapia skojarzona, węzeł przedsionkowo-komorowy, zaburzenia rytmu serca, zaburzenie wchłaniania glukozy-galaktozy, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Przedawkowanie – Digoxin Teva 100 mcg
Przedawkowanie digoksyny stanowi poważne zagrożenie kliniczne, które może manifestować się zarówno w formie ostrej, częściej obserwowanej u dzieci, jak i przewlekłej, typowej dla dorosłych. Toksyczność leku nie zawsze koreluje ze stężeniem powyżej 3 ng/ml, co wymaga szczególnej uwagi klinicystów. Czynniki zwiększające ryzyko zatrucia to zaburzenia elektrolitowe (hipokaliemia, hipomagnezemia, hiperkalcemia), zasadowica, niedotlenienie, niewydolność wieńcowa, zapalenie mięśnia sercowego, a także wiek podeszły, niedoczynność tarczycy i niewydolność nerek. Obraz kliniczny jest wieloukładowy i obejmuje objawy ze strony przewodu pokarmowego (anoreksja, nudności, wymioty, biegunka), układu nerwowego (zawroty głowy, pobudzenie, splątanie, omamy wzrokowe) oraz narządu wzroku (chromatopsja, diplopia). Najistotniejsze są objawy kardiologiczne, takie jak niedociśnienie tętnicze, arytmie komorowe, bradykardia i nadkomorowe tachyarytmie. W ostrym zatruciu typowa jest hiperkaliemia, natomiast w przewlekłym hipokaliemia.
anoreksja, arytmia komorowa, atropina, beta-adrenolityki, bradykardia, bromek ipratropium, chromatopsja, dezorientacja, digoksyna, diplopia, fenytoina, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, kardiostymulacja elektryczna, kolestyramina, lidokaina, niedociśnienie tętnicze, niedoczynność tarczycy, niedotlenienie, niewydolność nerek, niewydolność wieńcowa, omamy wzrokowe, płukanie żołądka, preparaty potasu, serce płucne, splątanie, tachyarytmia nadkomorowa, węgiel aktywowany, zapalenie mięśnia sercowego, zasadowica, zatrucie digoksyną - Leksykon leków
Działania niepożądane – Digoxin Teva 250 mcg
Digoksyna, dostępna w dawkach 100 μg i 250 μg (Digoxin Teva), wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które są ściśle powiązane z jej mechanizmem działania, stężeniem w surowicy oraz indywidualną wrażliwością pacjenta. Najistotniejsze klinicznie powikłania dotyczą układu sercowo-naczyniowego, gdzie często obserwuje się arytmie, zaburzenia przewodzenia, bigeminię, trigeminię, wydłużenie odcinka PR oraz bradykardię zatokową. Rzadziej występują tachyarytmie nadkomorowe, częstoskurcze węzłowe i komorowe oraz obniżenie odcinka ST. Często pojawiają się także objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego, takie jak zawroty głowy i zaburzenia widzenia (nieostre lub żółto-zielone, tzw. ksantopsja). Dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, w tym nudności, wymioty i biegunka, mogą być wczesnymi wskaźnikami toksyczności. Bardzo rzadko notuje się poważne powikłania, takie jak niedokrwienie lub martwica jelit, trombocytopenia, ginekomastia, psychozy oraz zmiany skórne z eozynofilią.
arytmia, arytmia komorowa, biegunka, bigeminia, bradykardia zatokowa, częstoskurcz węzłowy, depresja, dezorientacja, digoksyna, Digoxin Teva, działanie niepożądane digoksyny, ginekomastia, jadłowstręt, klasyfikacja MedDRA, ksantopsja, martwica jelit, mechanizm działania leku, niedokrwienie jelit, nudność, obniżenie odcinka ST, przedawkowanie leku, przedwczesne pobudzenie komorowe, stężenie w surowicy, tachyarytmia nadkomorowa, tachykardia przedsionkowa, toksyczność digoksyny, trigeminia, trombocytopenia, wąski indeks terapeutyczny, wydłużenie odcinka PR, wymioty, wysypka skórna, zaburzenie ośrodkowego układu nerwowego, zaburzenie przewodzenia, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie widzenia - Leksykon substancji czynnych
Diltiazem – Właściwości farmakodynamiczne
Diltiazemu chlorowodorek, będący pochodną benzotiazepiny i selektywnym antagonistą kanałów wapniowych (kod ATC: C08DB01), wykazuje wielokierunkowe działanie farmakodynamiczne skoncentrowane na mięśniach gładkich naczyń krwionośnych oraz mięśniu sercowym. Mechanizm działania opiera się na blokadzie napływu jonów wapniowych przez błony komórkowe, co prowadzi do rozszerzenia naczyń i zmniejszenia całkowitego oporu obwodowego, a w efekcie do obniżenia ciśnienia tętniczego. W zakresie dawek terapeutycznych diltiazem wykazuje ujemne działanie chronotropowe, hamując odruchowe zwiększenie częstości akcji serca, zmniejsza szybkość przewodzenia przedsionkowo-komorowego oraz może wywierać ujemne działanie inotropowe, co przekłada się na kontrolę rytmu serca i obciążenia następczego mięśnia sercowego.
antagonista wapnia, ciśnienie tętnicze, częstoskurcz nadkomorowy, diltiazemu chlorowodorek, działanie chronotropowe ujemne, działanie elektrofizjologiczne, działanie inotropowe ujemne, efekt elektrofizjologiczny, jony wapniowe, kardiomiocyty, leczenie skojarzone, mięsień gładki, mięśniówka gładka naczyń krwionośnych, migotanie przedsionków, monoterapia, nadciśnienie tętnicze, obciążenie następcze serca, opór obwodowy, pochodna benzotiazepiny, przewodnictwo przedsionkowo-komorowe, tachyarytmia nadkomorowa, układ sercowo-naczyniowy, węzeł przedsionkowo-komorowy, zaburzenia rytmu serca - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sotalol Aurovitas 160 mg
Sotalol chlorowodorek, substancja czynna leku Sotalol Aurovitas, wykazuje unikalny, podwójny mechanizm działania jako niewybiórczy beta-adrenolityk (klasa II) oraz lek przeciwarytmiczny klasy III. Blokuje receptory β₁ i β₂ bez wewnętrznej aktywności sympatykomimetycznej, jednocześnie przedłużając czas trwania potencjału czynnościowego serca. Elektrofizjologicznie sotalol zmniejsza częstość rytmu serca, wydłuża odstęp PQ oraz okres refrakcji w węźle przedsionkowo-komorowym, a także wydłuża odstępy QT i QTc bez wpływu na szerokość zespołów QRS. Działanie to obejmuje przedłużenie refrakcji w przedsionkach, komorach oraz dodatkowych drogach przewodzenia, co stanowi podstawę jego skuteczności w terapii tachyarytmii nadkomorowych i komorowych.
aktywność sympatykomimetyczna, antagonista receptorów beta-adrenergicznych, automatyzm serca, depolaryzacja komór, dodatkowa droga przewodzenia, dysfunkcja lewej komory, działanie hemodynamiczne, działanie hipotensyjne, działanie inotropowe dodatnie, działanie inotropowe ujemne, działanie przeciwarytmiczne, kurczliwość mięśnia sercowego, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwarytmiczny klasy III, nadciśnienie tętnicze, odstęp PQ, odstęp QT, odstęp QTc, parametry elektrofizjologiczne serca, potencjał czynnościowy serca, przewodnictwo przedsionkowo-komorowe, receptor β1, receptor β2, repolaryzacja mięśnia sercowego, sotalol chlorowodorek, tachyarytmia nadkomorowa, zaburzenie rytmu serca, zespół QRS - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Cordarone 50 mg/ml
Amiodaron w postaci roztworu do wstrzykiwań (CORDARONE 50 mg/ml) jest wskazany do natychmiastowej interwencji w zagrażających życiu zaburzeniach rytmu serca, szczególnie gdy podanie doustne jest niemożliwe. Preparat stosuje się w leczeniu arytmii nadkomorowych, takich jak migotanie i trzepotanie przedsionków, napadowe tachyarytmie nadkomorowe (w tym częstoskurcz nadkomorowy i węzłowy) oraz w zespole Wolffa-Parkinsona-White’a. Amiodaron dożylny jest zalecany w sytuacjach, gdy inne leki przeciwarytmiczne są przeciwwskazane lub nieskuteczne. W przypadku arytmii komorowych, takich jak częstoskurcz komorowy i migotanie komór, preparat również znajduje zastosowanie jako lek ratujący życie.
alkohol benzylowy, amiodaron, amiodaron chlorowodorek, amiodaron dożylny, arytmia, arytmia komorowa, częstoskurcz komorowy, częstoskurcz nadkomorowy, częstoskurcz węzłowy, lek przeciwarytmiczny, migotanie komór, migotanie przedsionków, niewydolność hemodynamiczna, podanie dożylne, tachyarytmia nadkomorowa, trzepotanie przedsionków, zaburzenia rytmu serca, zaburzenie rytmu komorowego, zaburzenie rytmu nadkomorowego, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Beto 200 ZK 190 mg
Beto ZK, zawierający metoprololu bursztynian w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, jest wskazany w leczeniu nadciśnienia tętniczego u dorosłych oraz dzieci i młodzieży w wieku 6-18 lat. Jako selektywny beta-adrenolityk, metoprolol obniża ciśnienie tętnicze poprzez zmniejszenie kurczliwości mięśnia sercowego, zwolnienie częstości akcji serca i redukcję rzutu minutowego. Lek znajduje również zastosowanie w terapii dławicy piersiowej, zaburzeń rytmu serca (w tym częstoskurczu nadkomorowym i kołataniu serca), prewencji wtórnej po zawale mięśnia sercowego oraz stabilnej objawowej niewydolności serca (klasa II-IV wg NYHA, frakcja wyrzutowa lewej komory <40%), gdzie stosowany jest w skojarzeniu z innymi lekami. Ponadto, Beto ZK jest efektywny w profilaktyce migreny, zmniejszając częstość i nasilenie napadów poprzez stabilizację układu autonomicznego i przepływu naczyniowego w OUN.
antagonista aldosteronu, beta-adrenolityk, choroba wieńcowa, częstość akcji serca, częstoskurcz nadkomorowy, dławica piersiowa, frakcja wyrzutowa lewej komory, inhibitor konwertazy angiotensyny, kołatanie serca, kurczliwość mięśnia sercowego, metoprolol bursztynian, metoprolol winian, metoprololu bursztynian, nadciśnienie tętnicze, napad migrenowy, niedobór laktazy, niewydolność serca, ośrodkowy układ nerwowy, prewencja wtórna, profilaktyka migreny, receptor beta-adrenergiczny, schorzenie kardiologiczne, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, tachyarytmia nadkomorowa, układ autonomiczny, układ współczulny, zaburzenie rytmu serca, zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon chorób i schorzeń
Wada ebsteina – Objawy
Wada Ebsteina to rzadka wrodzona anomalia serca, charakteryzująca się przemieszczeniem zastawki trójdzielnej w prawo do koniuszka serca oraz jej dysfunkcją strukturalną. Kliniczny obraz jest zróżnicowany, od bezobjawowych postaci po ciężkie stany noworodkowe z sinicą (obecna u około 50% przypadków), niewydolnością serca i kardiomegalią. U noworodków z ciężką postacią obserwuje się tachypnoe, duszność, obrzęki i powiększenie serca, a w krytycznych przypadkach może wystąpić fetal hydrops. U dzieci i dorosłych dominują objawy takie jak zmniejszona tolerancja wysiłku, duszność wysiłkowa, kołatanie serca oraz arytmie, w tym tachyarytmie nadkomorowe (występujące u około 50% dorosłych) i zespół Wolffa-Parkinsona-White’a (14% pacjentów). Współistniejące wady, takie jak ASD, PFO czy zwężenie zastawki płucnej, nasilają objawy kliniczne.
ablacja, atrezja płucna, częstoskurcz nadkomorowy, duszność, hepatomegalia, incydent zakrzepowo-zatorowy, kardiomegalia, kołatanie serca, niedomykalność zastawki trójdzielnej, niewydolność prawokomorowa, niewydolność serca, obrzęk płodu, policytemia, przetrwały otwór owalny, saturacja tlenu, sinica, stenoza zastawki płucnej, szmer sercowy, tachyarytmia nadkomorowa, tachypnoe, ubytek przegrody międzyprzedsionkowej, wada Ebsteina, wodobrzusze, zastawka płucna, zastawka trójdzielna, zatorowość paradoksalna, zespół WPW - Leksykon chorób i schorzeń
Migotanie przedsionków – Leczenie
Migotanie przedsionków (AF) to najczęstsza tachyarytmia nadkomorowa, charakteryzująca się nieregularną i szybką czynnością elektryczną przedsionków, prowadzącą do nieskoordynowanych skurczów. Leczenie AF obejmuje dwie główne strategie: kontrolę częstości rytmu komór (rate control) oraz kontrolę rytmu zatokowego (rhythm control), dobierane indywidualnie w zależności od wieku, nasilenia objawów, czasu trwania arytmii i chorób współistniejących. Kluczowym elementem terapii jest profilaktyka przeciwzakrzepowa, oparta na ocenie ryzyka udaru za pomocą skali CHA₂DS₂-VASc, gdzie u mężczyzn z wynikiem ≥2 i kobiet ≥3 zaleca się doustne antykoagulanty (VKA z INR 2,0-3,0 lub preferowane NOAC: dabigatran, riwaroksaban, apiksaban, edoksaban). Kontrola częstości rytmu opiera się na beta-adrenolitykach, niedihydropirydynowych blokerach kanału wapniowego oraz digoksynie, natomiast kontrola rytmu wykorzystuje leki antyarytmiczne klasy I (flecainid, propafenon) i III (amiodaron, sotalol, dronedaron), z uwzględnieniem ryzyka proarytmii i koniecznością monitorowania pacjenta.
ablacja chirurgiczna, ablacja laserowa, ablacja o częstotliwości radiowej, ablacja przezskórna, ablacja węzła przedsionkowo-komorowego, ablacja zwojów nerwowych, antagonista witaminy K, beta-adrenolityk, bloker kanału sodowego, bloker kanału wapniowego, doustny antykoagulant, inhibitor czynnika Xa, inhibitor trombiny, kardiowersja elektryczna, kardiowersja farmakologiczna, kontrola rytmu, krioablacja, lek antyarytmiczny, migotanie przedsionków, niezastawkowe migotanie przedsionków, obturacyjny bezdech senny, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, procedura maze, profilaktyka przeciwzakrzepowa, skala CHA₂DS₂-VASc, stenoza mitralna, tachyarytmia nadkomorowa, udar mózgu, uszko lewego przedsionka, węzeł przedsionkowo-komorowy, żyła płucna - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Propranolol WZF 1 mg/ml
Propranolol WZF w roztworze do wstrzykiwań (1 mg/ml) jest nieselektywnym antagonistą receptorów β-adrenergicznych, blokującym receptory β1 i β2, stosowanym w ostrych stanach klinicznych wymagających natychmiastowej interwencji farmakologicznej. Wskazania obejmują leczenie ostrych zaburzeń rytmu serca, takich jak tachyarytmie nadkomorowe (w tym częstoskurcz nadkomorowy i migotanie przedsionków z szybką czynnością komór), arytmie komorowe indukowane wysiłkiem lub stresem, zaburzenia rytmu w zatruciu glikozydami naparstnicy, nadczynności tarczycy oraz w fazie ostrej zawału mięśnia sercowego. Podanie parenteralne jest szczególnie istotne, gdy podanie doustne jest niemożliwe lub niewystarczająco skuteczne ze względu na potrzebę szybkiego działania terapeutycznego.
antagonista receptorów β-adrenergicznych, arytmia komorowa, chlorowodorek propranololu, częstoskurcz nadkomorowy, glikokortykosteroid, glikozyd naparstnicy, lek tyreostatyczny, lek β-adrenolityczny, migotanie przedsionków, nadciśnienie, nadczynność tarczycy, podanie parenteralne, przełom tarczycowy, receptor β1, receptor β2, tachyarytmia nadkomorowa, tachykardia, trijodotyronina, tyroksyna, układ współczulny, zaburzenie rytmu serca, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Przedawkowanie – Digoxin Teva 250 mcg
Przedawkowanie digoksyny stanowi istotne wyzwanie kliniczne, z uwagi na wieloczynnikowe predyspozycje do toksyczności, które mogą wystąpić nawet przy stężeniach terapeutycznych poniżej 3 ng/ml. Kluczowymi czynnikami ryzyka są zaburzenia elektrolitowe (hipokaliemia, hipomagnezemia, hiperkalcemia), zasadowica, stany hipoksji oraz współistniejące choroby sercowo-naczyniowe, takie jak niewydolność naczyń wieńcowych czy zapalenie mięśnia sercowego. Dodatkowo, wiek podeszły, zmniejszona masa mięśniowa, niedoczynność tarczycy oraz dysfunkcja nerek zwiększają wrażliwość na digoksynę i ryzyko kumulacji leku. Manifestacja kliniczna jest wielosystemowa, obejmując objawy ze strony układu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka), neurologicznego (zaburzenia widzenia, omamy, splątanie) oraz sercowo-naczyniowego (bradykardia, arytmie komorowe, nadkomorowe tachyarytmie, niedociśnienie). W ostrym zatruciu obserwuje się hiperkaliemię, natomiast w przewlekłym hipokaliemię, co ma istotne znaczenie diagnostyczne i terapeutyczne.
arytmia komorowa, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, częstoskurcz komorowy, diplopia, dysfunkcja nerek, elektrostymulacja serca, glikozyd nasercowy, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hipokaliemia, hipoksja, hipomagnezemia, kolestyramina, migotanie komór, niedoczynność tarczycy, niewydolność wieńcowa, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, przeciwciała swoiste, przedawkowanie digoksyny, serce płucne, tachyarytmia nadkomorowa, układ sercowo-naczyniowy, węgiel aktywowany, xanthopsia, zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej, zaburzenia widzenia, zapalenie mięśnia sercowego, zasadowica, zatrucie digoksyną - Leksykon substancji czynnych
Digoksyna – Przedawkowanie
Przedawkowanie digoksyny, często spotykane w praktyce klinicznej, może prowadzić do zagrażającego życiu zatrucia, którego objawy pojawiają się częściej przy stężeniach leku powyżej 2,0 ng/ml (2,56 nmol/l), choć indywidualna wrażliwość jest zmienna. Ocena ryzyka toksyczności powinna uwzględniać nie tylko poziom digoksyny w surowicy, ale także czynniki sprzyjające, takie jak zaburzenia elektrolitowe (hipokaliemia, hipomagnezemia, hiperkalcemia), zasadowica, niedotlenienie, niewydolność serca, wiek pacjenta oraz choroby współistniejące (np. niedoczynność tarczycy, niewydolność nerek). Szczególnie narażeni są pacjenci dializowani, zwłaszcza z niskim poziomem potasu przed dializą. Śmiertelność zależy od dawki: u dorosłych dawka 10-15 mg jest śmiertelna dla około 50% pacjentów, a dawka powyżej 25 mg wymaga leczenia przeciwciałami Fab; u dzieci w wieku 1-3 lat dawka 6-10 mg jest śmiertelna dla połowy pacjentów, a powyżej 10 mg bez leczenia przeciwciałami może prowadzić do zgonu.
anoreksja, arytmia komorowa, asystolia, bigeminia, blok serca, bradyarytmia, bradykardia, bromek ipratropium, fenytoina, hemodializa, hiperkalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, kardiostymulacja elektryczna, kolestyramina, lidokaina, migotanie przedsionków, niedociśnienie tętnicze, niedoczynność tarczycy, niewydolność naczyń wieńcowych, niewydolność nerek, płukanie żołądka, przeciwciała Fab, przedawkowanie digoksyny, przedwczesny skurcz komorowy, rozkojarzenie przedsionkowo-komorowe, serce płucne, tachyarytmia nadkomorowa, tachykardia komorowa, toksyczność digoksyny, węgiel aktywowany, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia kwasowo-zasadowe, zaburzenia przewodzenia, zapalenie mięśnia sercowego, zasadowica, zatrucie digoksyną, zatrzymanie zatokowe - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Tabex 1,5 mg
Podczas kwalifikacji pacjenta do terapii lekiem Tabex zawierającym cytyzynę w dawce 1,5 mg w postaci tabletek powlekanych, kluczowe jest wykluczenie bezwzględnych przeciwwskazań. Należą do nich nadwrażliwość na cytyzynę lub substancje pomocnicze, niestabilna dławica piersiowa, świeżo przebyty zawał mięśnia sercowego (STEMI lub NSTEMI), klinicznie istotne zaburzenia rytmu serca (tachyarytmie nadkomorowe, komorowe zaburzenia rytmu, bloki przedsionkowo-komorowe wyższego stopnia), a także niedawno przebyty udar mózgu (zarówno niedokrwienny, jak i krwotoczny). Ponadto, stosowanie leku jest bezwzględnie przeciwwskazane w okresie ciąży i karmienia piersią ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa oraz potencjalne ryzyko teratogenne i wpływ na niemowlę.
arytmia serca, blok przedsionkowo-komorowy, choroba niedokrwienna serca, choroba wieńcowa, cytyzyna, dławica piersiowa, ekstrasystolia komorowa, ekstrasystolia nadkomorowa, komorowe zaburzenia rytmu, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, niewydolność serca, ostry zespół wieńcowy, padaczka, przemijające niedokrwienie mózgu, psychoza, tachyarytmia nadkomorowa, tachykardia zatokowa, udar krwotoczny, udar mózgu, udar niedokrwienny, uzależnienie od nikotyny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia psychiczne, zaburzenia rytmu serca, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Digoxin WZF 0,25 mg/ml
Stosowanie digoksyny w postaci roztworu do wstrzykiwań (DIGOXIN WZF, 0,25 mg/ml) wiąże się z ryzykiem działań niepożądanych, które wykazują wyraźną zależność od dawki, szczególnie przy przekroczeniu zakresu terapeutycznego. Profil bezpieczeństwa obejmuje szeroki zakres objawów, klasyfikowanych według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000) oraz bardzo rzadko (<1/10 000). Do najczęstszych działań należą zaburzenia OUN (zawroty głowy), zaburzenia widzenia (m.in. xanthopsia), arytmie serca (bigeminia, trigeminia, bradykardia zatokowa), nudności, wymioty, biegunka oraz wysypka skórna. Rzadkie, ale istotne działania obejmują małopłytkowość, psychozę, niedokrwienie jelit, ginekomastię oraz tachyarytmie nadkomorowe i komorowe. Wysypka często towarzyszy eozynofilii, co ma znaczenie diagnostyczne. Ginekomastia może pojawić się po długotrwałej terapii i powinna być uwzględniana w monitorowaniu pacjentów męskich.
anoreksja, arytmia, arytmia komorowa, bigeminia, bradykardia zatokowa, częstoskurcz nadkomorowy, częstoskurcz przedsionkowy, digoksyna, eozynofilia, etanol, ginekomastia, glikol propylenowy, małopłytkowość, martwica jelit, niedokrwienie jelit, obniżenie odcinka ST, odstęp PR, ośrodkowy układ nerwowy, przedwczesny skurcz komorowy, tachyarytmia nadkomorowa, trigeminia, wysypka skórna, xanthopsia, zaburzenia przewodzenia, zawroty głowy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Atenolol Sanofi 25 25 mg
Atenolol Sanofi, będący selektywnym beta-adrenolitykiem dostępnym w dawkach 25 mg i 50 mg, znajduje szerokie zastosowanie w kardiologii, zwłaszcza w leczeniu nadciśnienia tętniczego, dławicy piersiowej, zaburzeń rytmu serca z tachykardią oraz w ostrej fazie zawału mięśnia sercowego. Mechanizm działania polega na blokadzie receptorów beta-adrenergicznych, co prowadzi do zmniejszenia częstości akcji serca, siły skurczu mięśnia sercowego oraz oporu obwodowego, skutkując obniżeniem ciśnienia tętniczego i redukcją zapotrzebowania mięśnia sercowego na tlen. Atenolol jest stosowany zarówno w monoterapii, jak i w terapii skojarzonej, a jego zastosowanie jest szczególnie wskazane u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca, tachykardią oraz w prewencji wtórnej po zawale mięśnia sercowego.
antagonista wapnia, arytmia komorowa, arytmia nadkomorowa, beta-adrenolityk selektywny, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, dławica piersiowa, dławica wysiłkowa, działanie chronotropowe, hipotensja, inhibitor ACE, leczenie skojarzone, martwica, migotanie przedsionków, monoterapia, nadciśnienie tętnicze, nagły zgon sercowy, niewydolność serca, opór obwodowy, pobudzenie komorowe, prewencja wtórna, receptor beta-adrenergiczny, tachyarytmia nadkomorowa, tachykardia, tachykardia zatokowa, układ współczulny, wstrząs kardiogenny, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Rytmonorm 300 300 mg
Rytmonorm 300, zawierający 300 mg propafenonu chlorowodorku w formie tabletek powlekanych, jest lekiem przeciwarytmicznym stosowanym w leczeniu objawowych tachyarytmii nadkomorowych, takich jak częstoskurcz węzłowy, częstoskurcz nadkomorowy u pacjentów z zespołem Wolffa-Parkinsona-White’a oraz napadowe migotanie przedsionków. Ponadto, wskazaniem do terapii jest ciężka, zagrażająca życiu tachyarytmia komorowa. Decyzja o zastosowaniu leku powinna być poprzedzona potwierdzeniem rozpoznania arytmii za pomocą EKG, badania holterowskiego lub elektrofizjologicznego, a leczenie dedykowane jest pacjentom z objawami klinicznymi lub ryzykiem życia. Dawkowanie propafenonu wymaga indywidualizacji w zależności od rodzaju i nasilenia arytmii oraz odpowiedzi klinicznej pacjenta.
arytmia serca, badanie elektrofizjologiczne, badanie holterowskie, częstoskurcz nadkomorowy, częstoskurcz węzłowy, kontrola lekarska, lek przeciwarytmiczny, nadkomorowe zaburzenie rytmu serca, napadowe migotanie przedsionków, parametr elektrokardiograficzny, propafenon chlorowodorek, stężenie elektrolitów, tabletka powlekana, tachyarytmia komorowa, tachyarytmia nadkomorowa, węzeł przedsionkowo-komorowy, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Digoxin Teva 100 mcg
Digoksyna, glikozyd naparstnicy o kodzie ATC C01AA05, działa głównie poprzez hamowanie Na+, K+–ATP–azy w sarkolemmie miocytów, co prowadzi do zatrzymania jonów sodowych wewnątrz komórek, zwiększenia wewnątrzkomórkowego stężenia wapnia oraz wzmocnienia skurczu mięśnia sercowego (działanie inotropowe dodatnie). Ponadto, digoksyna wykazuje działanie dromotropowe ujemne, spowalniając przewodzenie w układzie bodźcotwórczo-przewodzącym serca, co jest kluczowe w kontroli częstości rytmu komór u pacjentów z migotaniem i trzepotaniem przedsionków. Działanie to jest związane z pobudzeniem nerwu błędnego, zwiększeniem wrażliwości węzła zatokowo-przedsionkowego na acetylocholinę oraz wydłużeniem okresu refrakcji węzła AV. Warto podkreślić, że digoksyna wpływa także na mięśnie gładkie i szkieletowe oraz układ nerwowy, co przekłada się na jej szerokie spektrum działania farmakodynamicznego.
acetylocholina, aktywność reninowa osocza, aldosteron, angiotensyna II, ciśnienie skurczowe, działanie dromotropowe, działanie inotropowe dodatnie, działanie moczopędne, filtracja kłębuszkowa, glikozydy naparstnicy, jony sodowe, jony wapnia, migotanie przedsionków, Na+/K+ ATP-aza, napadowy częstoskurcz przedsionkowy, naparstnica wełnista, nerw błędny, obciążenie wstępne serca, obwodowy opór naczyniowy, okres refrakcji, pojemność minutowa serca, pojemność wyrzutowa, potencjał błonowy, przepływ nerkowy, sarkolemma, siateczka śródbłonkowa, skurczowa niewydolność serca, tachyarytmia nadkomorowa, troponina, trudność w połykaniu, trzepotanie przedsionków, układ bodźcotwórczo-przewodzący, węzeł przedsionkowo-komorowy, węzeł zatokowo-przedsionkowy - Leksykon substancji czynnych
Propranolol – Wskazania do stosowania
Propranolol, jako nieselektywny beta-adrenolityk, znajduje szerokie zastosowanie w kardiologii i innych dziedzinach medycyny. W dawkach 10 mg i 40 mg w formie tabletek powlekanych oraz 1 mg/ml w postaci roztworu do wstrzykiwań, lek jest wskazany m.in. w leczeniu dławicy piersiowej, nadciśnienia tętniczego, profilaktyce po zawale mięśnia sercowego, kardiomiopatii przerostowej zawężającej oraz nadkomorowych i komorowych zaburzeń rytmu serca. Propranolol zmniejsza zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen, obniża ciśnienie tętnicze poprzez redukcję pojemności minutowej serca i hamowanie uwalniania reniny, a także spowalnia przewodzenie przez węzeł przedsionkowo-komorowy. W stanach nagłych, takich jak ostre zaburzenia rytmu serca czy przełom tarczycowy, stosuje się formę dożylną (1 mg/ml) pod ścisłym nadzorem lekarskim.
alfa-adrenolityk, arytmia komorowa, beta-adrenolityk, częstoskurcz nadkomorowy, dławica naczynioskurczowa, dławica niestabilna, dławica piersiowa, dławica stabilna, drżenie samoistne, działanie przeciwmigrenowe, guz chromochłonny nadnerczy, kardiomiopatia przerostowa zawężająca, komorowe zaburzenia rytmu serca, krwawienie z górnego odcinka przewodu pokarmowego, migotanie przedsionków, migrena, monitorowanie parametrów życiowych, naczynie czaszkowe, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie wrotne, nadczynność tarczycy, nadkomorowe zaburzenia rytmu serca, nagły zgon sercowy, pojemność minutowa serca, prewencja wtórna, przełom tarczycowy, receptor beta-adrenergiczny, renina, tabletka powlekana, tachyarytmia nadkomorowa, trzepotanie przedsionków, tyreotoksykoza, układ sercowo-naczyniowy, układ serotoninergiczny, układ wrotny, węzeł przedsionkowo-komorowy, zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen, zawał serca, żylaki przełyku - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Polfenon 150 mg
Lek Polfenon, zawierający propafenon chlorowodorek w dawkach 150 mg lub 300 mg, jest wskazany do leczenia objawowych tachyarytmii nadkomorowych, takich jak częstoskurcz węzłowy, częstoskurcz nadkomorowy u pacjentów z zespołem Wolfa-Parkinsona-White’a oraz napadowe migotanie przedsionków. Ponadto, znajduje zastosowanie w terapii zagrażających życiu tachyarytmii komorowych, w tym częstoskurczów komorowych i migotania komór. Propafenon działa antyarytmicznie poprzez blokadę przewodzenia w układzie bodźcoprzewodzącym, co wymaga ścisłego monitorowania EKG i ciśnienia tętniczego podczas inicjacji i modyfikacji dawki, zwłaszcza w warunkach szpitalnych.
Decyzja o zastosowaniu Polfenonu powinna być podejmowana przez kardiologa lub specjalistę z doświadczeniem w leczeniu arytmii, po dokładnej diagnostyce i ocenie stanu układu krążenia. Dawkowanie musi być indywidualizowane, uwzględniając typ arytmii, stan kliniczny oraz funkcję wątroby i nerek, a także wiek pacjenta. Szczególną ostrożność zaleca się u chorych z niewydolnością serca, zaburzeniami przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, bradykardią oraz nietolerancją laktozy (lek zawiera laktozę jednowodną). Polfenon może być stosowany zarówno doraźnie, jak i w terapii podtrzymującej, z uwzględnieniem indywidualnej oceny korzyści i ryzyka.
badanie EKG, bradykardia, częstoskurcz komorowy, częstoskurcz węzłowy, droga dodatkowa, dysfunkcja lewej komory, działanie proarytmiczne, lek antyarytmiczny, migotanie komór, nagła śmierć sercowa, napadowe migotanie przedsionków, nietolerancja laktozy, niewydolność serca, propafenon, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, tachyarytmia komorowa, tachyarytmia nadkomorowa, węzeł przedsionkowo-komorowy, zaburzenia przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, zaburzenia rytmu serca, zatrzymanie krążenia, zespół Wolfa-Parkinsona-White’a - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Rytmonorm 3,5 mg/ml
Rytmonorm w postaci roztworu do wstrzykiwań (3,5 mg/ml, 20 ml ampułki zawierające 70 mg propafenonowego chlorowodorku) jest skutecznym lekiem antyarytmicznym stosowanym w leczeniu objawowych tachyarytmii nadkomorowych, takich jak częstoskurcz węzłowy, częstoskurcz nadkomorowy u pacjentów z zespołem Wolffa-Parkinsona-White’a oraz napadowe migotanie przedsionków. Preparat jest szczególnie wskazany w sytuacjach wymagających szybkiej interwencji terapeutycznej, dzięki parenteralnej drodze podania zapewniającej szybki początek działania, co umożliwia natychmiastowe przerwanie arytmii i stabilizację rytmu serca.
arytmia nadkomorowa, chlorowodorek propafenonu, częstoskurcz komorowy, częstoskurcz nadkomorowy, częstoskurcz węzłowy, działanie antyarytmiczne, migotanie komór, migotanie przedsionków, napadowe migotanie przedsionków, podanie parenteralne, propafenon, tachyarytmia komorowa, tachyarytmia nadkomorowa, węzeł przedsionkowo-komorowy, zaburzenie rytmu serca, zatrzymanie krążenia, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a - Leksykon chorób i schorzeń
Migotanie przedsionków typu trzepotanie – Leczenie
Migotanie przedsionków typu trzepotanie charakteryzuje się szybką, regularną czynnością przedsionków z częstością 240-300/min i niesie ryzyko powikłań takich jak udar mózgu czy niewydolność serca. Leczenie obejmuje kontrolę częstości rytmu komór (<100/min) za pomocą beta-adrenolityków, blokerów kanału wapniowego lub digoksyny, a także przywrócenie rytmu zatokowego poprzez kardiowersję elektryczną (skuteczność 95-100%, energia 50-100 J) lub farmakologiczną (50-60%). Leki antyarytmiczne (amiodaron, sotalol, flekainid, propafenon, dofetilid, dronedaron, ibutilid) stosuje się w celu utrzymania rytmu zatokowego, z uwzględnieniem chorób współistniejących i monitorowaniem działań niepożądanych. Ablacja cewnikowa, szczególnie ukierunkowana na cieśń trójdzielno-żylną, jest metodą pierwszego wyboru z wysoką skutecznością (90-98%) i niskim ryzykiem powikłań (np. krwiak 3%, blok AV <1%, udar <0,5%).
ablacja cewnikowa, ablacja prądem, antagonista witaminy K, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, bloker kanału wapniowego, cieśń trójdzielno-żylna, doustny antykoagulant, elektrofizjologia, heparyna drobnocząsteczkowa, inhibitor czynnika Xa, inhibitor trombiny, kardiowersja elektryczna, kardiowersja farmakologiczna, kardiowerter-defibrylator, krioablacja, leczenie przeciwzakrzepowe, lek antyarytmiczny, migotanie przedsionków, niewydolność serca, perforacja serca, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, rytm zatokowy, skala CHA₂DS₂-VASc, stymulacja przedsionkowa, tachyarytmia nadkomorowa, trzepotanie przedsionków, udar mózgu, węzeł przedsionkowo-komorowy, zamknięcie uszka lewego przedsionka - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół wolffa-parkinsona-white’a (wpw) – Diagnostyka i diagnoza
Zespół Wolffa-Parkinsona-White’a (WPW) to wrodzone zaburzenie przewodzenia elektrycznego serca, charakteryzujące się obecnością dodatkowej drogi przewodzenia między przedsionkami a komorami, omijającej węzeł przedsionkowo-komorowy. W EKG typowo obserwuje się skrócony odstęp PR (<120 ms), poszerzony zespół QRS (>120 ms) oraz falę delta, będącą patognomonicznym objawem preekscytacji. Roczne ryzyko migotania przedsionków u pacjentów z WPW wynosi około 1,5%, a nagłego zgonu około 0,1%. Diagnostyka opiera się na 12-odprowadzeniowym EKG, Holterze, próbie wysiłkowej, echokardiografii oraz badaniu elektrofizjologicznym (EPS), które pozwala na ocenę właściwości drogi dodatkowej, lokalizację szlaku oraz stratyfikację ryzyka, m.in. na podstawie parametrów takich jak SPERRI (<250 ms wskazuje na wysokie ryzyko). W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić inne tachyarytmie nadkomorowe, a także rozróżnić wzór WPW od zespołu WPW z objawami klinicznymi.
Stratyfikacja ryzyka u pacjentów z WPW jest kluczowa dla decyzji terapeutycznych, zwłaszcza u osób bezobjawowych wykonujących zawody wysokiego ryzyka lub sportowców. Ablacja cewnikowa, wykonywana w trakcie badania elektrofizjologicznego, jest metodą z wyboru w leczeniu objawowego WPW, charakteryzującą się skutecznością powyżej 95% i niskim ryzykiem powikłań. Wskazania do diagnostyki obejmują wykrycie wzoru WPW w EKG, epizody tachyarytmii, objawy takie jak kołatanie, omdlenia czy nagłe zatrzymanie krążenia oraz wywiad rodzinny. U dzieci i niemowląt WPW jest jedną z najczęstszych przyczyn tachyarytmii, a nawrotny częstoskurcz przedsionkowo-komorowy (AVRT) może pojawić się już w życiu płodowym. Wczesna diagnostyka i leczenie są niezbędne dla zapobiegania powikłaniom, w tym nagłemu zgonowi sercowemu, szczególnie u młodych pacjentów i osób z czynnikami ryzyka.
ablacja cewnikowa, anomalia Ebsteina, badanie elektrofizjologiczne, częstoskurcz przedsionkowy, dodatkowa droga przewodzenia, echokardiografia, EKG 12-odprowadzeniowe, fala delta, holter EKG, kardiomiopatia przerostowa, kołatanie serca, migotanie komór, migotanie przedsionków, nagłe zatrzymanie krążenia, nawrotny częstoskurcz przedsionkowo-komorowy, odstęp PR, pętla nawrotna, próba wysiłkowa, rejestrator zdarzeń, stratyfikacja ryzyka, tachyarytmia nadkomorowa, trzepotanie przedsionków, węzeł przedsionkowo-komorowy, zespół QRS, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a