niewydolność hemodynamiczna

Niewydolność hemodynamiczna to stan kliniczny charakteryzujący się zaburzeniem funkcji układu krążenia, które prowadzi do nieadekwatnej perfuzji tkankowej i narządowej. Jest to konsekwencja niezdolności serca do utrzymania odpowiedniego rzutu serca lub niezdolności naczyń krwionośnych do utrzymania prawidłowego oporu obwodowego.

Przyczyny niewydolności hemodynamicznej mogą być różnorodne i obejmują: ostrą niewydolność serca, wstrząs kardiogenny, hipowolemię, ciężkie zaburzenia rytmu serca, tamponadę serca, zatorowość płucną, posocznicę czy reakcje anafilaktyczne. Do oceny stanu hemodynamicznego pacjenta stosuje się parametry takie jak: ciśnienie tętnicze, rzut serca, opór naczyniowy, ciśnienie zaklinowania w tętnicy płucnej czy saturację mieszanej krwi żylnej.

Objawy kliniczne niewydolności hemodynamicznej to przede wszystkim: hipotensja, tachykardia, oliguria, zaburzenia świadomości, zimna, wilgotna skóra, wydłużony czas powrotu kapilarnego oraz kwasica metaboliczna. Diagnostyka obejmuje monitorowanie podstawowych parametrów życiowych, badania laboratoryjne (m.in. gazometrię, poziom mleczanów), echokardiografię oraz zaawansowane metody monitorowania hemodynamicznego.

Leczenie niewydolności hemodynamicznej jest ukierunkowane na przyczynę oraz przywrócenie prawidłowej perfuzji tkankowej. Obejmuje ono płynoterapię, leki inotropowe i wazoaktywne, mechaniczne wspomaganie krążenia, a w wybranych przypadkach leczenie przyczynowe (np. rewaskularyzacja w zawale serca, antybiotykoterapia w sepsie). Szybka diagnostyka i wdrożenie odpowiedniego leczenia ma kluczowe znaczenie dla rokowania pacjenta.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl