pesarium
Pesarium to medyczny przyrząd stosowany głównie w ginekologii w celu podtrzymania narządów miednicy mniejszej. Wykonane najczęściej z elastycznego silikonu, pesarium wprowadza się do pochwy, gdzie zapewnia mechaniczne wsparcie dla obniżonych struktur anatomicznych.
Głównym wskazaniem do zastosowania pesarium jest wypadanie narządów miednicy (POP – Pelvic Organ Prolapse), obejmujące obniżenie macicy, pochwy, pęcherza moczowego (cystocele) lub odbytnicy (rektocele). Pesaria znajdują również zastosowanie w leczeniu wysiłkowego nietrzymania moczu oraz jako metoda terapeutyczna u kobiet niekwalifikujących się do leczenia operacyjnego.
Istnieje wiele rodzajów pesariów, m.in. pierścieniowe, kostkowe, miseczkowe, kształtu litery T czy typu Hodge’a. Wybór odpowiedniego typu zależy od rodzaju i stopnia zaawansowania prolapsus, anatomii pacjentki oraz preferencji lekarza. Pesaria wymagają regularnej kontroli i wymiany, zazwyczaj co 3-6 miesięcy, a pacjentki powinny być poinstruowane o sposobie samodzielnego usuwania i czyszczenia przyrządu.
Do potencjalnych powikłań stosowania pesariów należą: nadżerki ścian pochwy, krwawienia, upławy, infekcje pochwy oraz dyskomfort. Pomimo tych ograniczeń, pesaria stanowią wartościową nieinwazyjną alternatywę dla leczenia operacyjnego wypadania narządów miednicy, szczególnie u pacjentek z przeciwwskazaniami do zabiegu chirurgicznego.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Przepuklina macicy – Zapobieganie i profilaktyka
Przepuklina macicy, definiowana jako obniżenie macicy poza jej fizjologiczną pozycję, stanowi istotny problem kliniczny, którego etiologia jest wieloczynnikowa. Kluczowe czynniki ryzyka obejmują poród drogami natury, zwłaszcza zabiegowy (kleszczowy), predyspozycje genetyczne dotyczące wytrzymałości tkanki łącznej, nadwagę i otyłość, menopauzę z obniżonym poziomem estrogenów, przewlekłe zwiększenie ciśnienia wewnątrzbrzusznego (np. kaszel, zaparcia, podnoszenie ciężkich przedmiotów) oraz osłabienie mięśni dna miednicy. Profilaktyka opiera się na regularnym wykonywaniu ćwiczeń mięśni dna miednicy (ćwiczenia Kegla: 3 serie po 10 powtórzeń dziennie, z napięciem mięśni trwającym początkowo 5 sekund, a docelowo 10 sekund), utrzymaniu prawidłowej masy ciała, diecie bogatej w błonnik, odpowiednim nawodnieniu, unikaniu przewlekłego kaszlu i stosowaniu prawidłowych technik podnoszenia ciężarów. Terapia hormonalna z zastosowaniem estrogenów miejscowo lub systemowo po menopauzie może wspomagać utrzymanie napięcia tkanek urogenitalnych i zapobiegać progresji schorzenia.
atrofia urogenitalna, chirurgia rekonstrukcyjna miednicy, cięcie cesarskie, ciśnienie w miednicy, ciśnienie wewnątrzbrzuszne, ćwiczenia Kegla, dyskomfort, fizjoterapeuta uroginekologiczny, krem estrogenowy, mięśnie dna miednicy, nietrzymanie moczu, obniżenie macicy, pelvic organ prolapse quantification, pesarium, poród kleszczowy, poród zabiegowy, próżnociąg, przepuklina macicy, przewlekły kaszel, rektocoele, terapia estrogenowa, wypadanie tylnej ściany pochwy, zapalenie oskrzeli - Leksykon chorób i schorzeń
Tyłopochylenie pochwy (rektokela) – Epidemiologia
Tyłopochylenie pochwy (rektokela) to wypadanie tylnego kompartmentu pochwy, gdzie tkanka odbytnicy przepuklina się przez ubytek w przegrodzie odbytniczo-pochwowej. Częstość występowania rektokeli w populacji ogólnej wynosi od 7% do 50%, przy czym około 80% pacjentek jest bezobjawowych i diagnoza następuje podczas badania fizykalnego. Wypadanie narządów miednicy (POP) dotyka 40-60% kobiet po porodzie, a ryzyko operacji z tego powodu wynosi 12-19% do 80. roku życia. Główne czynniki ryzyka to poród pochwowy, wielodzietność, urazy okołoporodowe (zwłaszcza poród kleszczowy), wiek, menopauza, przewlekłe zaparcia, podwyższone BMI, przewlekły kaszel, palenie tytoniu, genetyka oraz wcześniejsza histerektomia. Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym, rektowaginalnym, kwestionariuszach oraz defekografii, gdzie rektokela ≥20 mm z objawami jest wskazaniem do operacji. Gradient ciśnienia odbytniczo-pochwowego >27,5 cm H₂O koreluje z objawową rektokelą.
badanie fizykalne, badanie rektowaginalne, ćwiczenia Kegla, cystopeksja, defekografia, gradient ciśnienia odbytniczo-pochwowy, histerektomia, mięsień dźwigacz odbytu, nacięcie krocza, pesarium, poród kleszczowy, poród próżnociągowy, przednia ściana pochwy, przegroda odbytniczo-pochwowa, przewlekłe zaparcie, rektokela, tylna ściana pochwy, tyłopochylenie pochwy, wskaźnik masy ciała, wypadanie narządów miednicy, zapalenie oskrzeli, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół hipermobilności stawów, zespół Marfana - Leksykon chorób i schorzeń
Przepuklina macicy – Diagnostyka i diagnoza
Przepuklina macicy, definiowana jako obniżenie macicy do kanału pochwowego lub poza jego obręb, dotyka około 50% kobiet w wieku 50-79 lat, z objawami wymagającymi interwencji u około 3%. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie medycznym, badaniu ginekologicznym z oceną podczas parcia oraz klasyfikacji stopnia wypadania według systemu POP-Q, gdzie stopień 0 oznacza brak przepukliny, a stopień 4 całkowite wypadnięcie pochwy. W diagnostyce uzupełniającej stosuje się badania urodynamiczne (uroflowmetria, cystometria, skaner pęcherza), cystoskopię oraz obrazowe metody diagnostyczne, takie jak dynamiczne MRI miednicy, ultrasonografia przezkroczowa (z czułością 75% i swoistością 95% przy różnicy ≥15 mm między spojeniem łonowym a dnem macicy podczas próby Valsalvy), tomografia komputerowa i USG miednicy.
badanie ginekologiczne, badanie per rectum, badanie podmiotowe, badanie urodynamiczne, ćwiczenia Kegla, cystocela, cystometria, cystoskopia, defekografia, mięśnie dna miednicy, MR defekografia, narządy miednicy, nietrzymanie moczu, pesarium, próba Valsalvy, przepuklina macicy, rektocela, skaner pęcherza, system POP-Q, szyjka macicy, ultrasonografia przezkroczowa, uroflowmetria, uroginekolog, wypadanie macicy