beta-antagonista

Beta-antagonista (inaczej beta-bloker lub lek beta-adrenolityczny) to substancja blokująca receptory beta-adrenergiczne, która zapobiega wiązaniu się z nimi naturalnych neuroprzekaźników – adrenaliny i noradrenaliny. Leki te hamują wpływ układu współczulnego na narządy docelowe.

Beta-blokery dzielą się na nieselektywne (blokujące receptory β1 i β2) oraz selektywne (blokujące głównie receptory β1, tzw. kardioselektywne). Do głównych wskazań ich stosowania należą: nadciśnienie tętnicze, choroba wieńcowa, zaburzenia rytmu serca, niewydolność serca, jaskra oraz niektóre stany lękowe.

Działanie beta-antagonistów obejmuje zmniejszenie częstości akcji serca, siły skurczu mięśnia sercowego, obniżenie ciśnienia tętniczego oraz zmniejszenie zapotrzebowania mięśnia sercowego na tlen. Do najczęstszych przedstawicieli tej grupy leków należą: propranolol, metoprolol, bisoprolol, karwedilol i atenolol.

Podczas terapii beta-blokerami należy zwrócić uwagę na możliwe działania niepożądane, takie jak bradykardia, hipotensja, skurcz oskrzeli (szczególnie przy nieselektywnych beta-blokerach u pacjentów z astmą), zaburzenia metaboliczne czy zaburzenia snu. Przeciwwskazania do stosowania obejmują ciężką bradykardię, blok przedsionkowo-komorowy, wstrząs kardiogenny i ciężką astmę oskrzelową.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl