ślepota jednooczna

Ślepota jednooczna, zwana również amaurozą jednooczną lub ślepotą monokularna, to stan charakteryzujący się całkowitą utratą wzroku w jednym oku przy zachowaniu prawidłowego widzenia w drugim. Może wystąpić jako zjawisko nagłe (np. w przypadku niedrożności tętnicy środkowej siatkówki) lub rozwijać się stopniowo (np. przy zaawansowanej jaskrze).

Najczęstsze przyczyny ślepoty jednoocznej obejmują: choroby naczyniowe (zakrzep tętnicy lub żyły siatkówki), urazy mechaniczne oka, zaawansowaną jaskrę, odklejenie siatkówki, zapalenie nerwu wzrokowego, zaćmę oraz zmiany zwyrodnieniowe siatkówki. W niektórych przypadkach ślepota jednooczna może być objawem tętniaka lub guza wewnątrzczaszkowego uciskającego drogi wzrokowe.

Diagnostyka ślepoty jednoocznej wymaga kompleksowego badania okulistycznego obejmującego ocenę ostrości wzroku, badanie dna oka, pomiar ciśnienia śródgałkowego, badanie pola widzenia oraz w zależności od podejrzewanej przyczyny – angiografię fluoresceinową, OCT lub badania obrazowe (TK, MRI). W przypadku nagłej utraty widzenia w jednym oku, pacjent wymaga pilnej konsultacji okulistycznej, gdyż niektóre przyczyny (np. ostra niedrożność naczyń siatkówki) stanowią stany nagłe wymagające natychmiastowej interwencji.

Leczenie ślepoty jednoocznej zależy od jej przyczyny i może obejmować farmakoterapię, interwencje chirurgiczne lub laserowe. W przypadkach nieodwracalnych uszkodzeń struktur oka prowadzi się rehabilitację wzrokową mającą na celu kompensację deficytów widzenia i adaptację do funkcjonowania z jednoocznym widzeniem, co wiąże się z utratą stereopsji (widzenia przestrzennego).

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl