martwicze oddzielanie się naskórka
Martwicze oddzielanie się naskórka (nekroliza naskórka) to rzadka, lecz poważna choroba skóry, charakteryzująca się masywnym złuszczaniem się naskórka prowadzącym do odsłonięcia dużych powierzchni skóry właściwej. Najczęściej występuje jako reakcja polekowa w zespołach: Stevensa-Johnsona (SJS) i toksycznej nekrolizie naskórka (TEN), ale może też być następstwem ciężkich infekcji lub chorób autoimmunologicznych.
W patomechanizmie martwiczego oddzielania się naskórka kluczową rolę odgrywa zjawisko apoptozy keratynocytów, wywołane przez limfocyty T cytotoksyczne i cytokiny prozapalne. Prowadzi to do utraty połączeń międzykomórkowych w naskórku i jego oddzielania się od skóry właściwej, tworząc rozległe nadżerki i pęcherze, często obejmujące znaczne obszary ciała.
Diagnostyka opiera się na obrazie klinicznym, badaniach histopatologicznych oraz wykluczeniu innych jednostek chorobowych. Leczenie wymaga natychmiastowej hospitalizacji, najlepiej w ośrodkach leczenia oparzeń, odstawienia potencjalnego czynnika wywołującego, stosowania opatrunków biologicznych oraz intensywnej terapii wspomagającej. W ciężkich przypadkach stosuje się immunoglobuliny dożylne, kortykosteroidy systemowe lub cyklosporynę.
Martwicze oddzielanie się naskórka charakteryzuje się wysoką śmiertelnością (20-30% w TEN), a rokowanie zależy od rozległości zmian, wieku pacjenta oraz chorób współistniejących. Możliwe powikłania obejmują infekcje wtórne, zaburzenia wodno-elektrolitowe, niewydolność oddechową oraz odległe następstwa, takie jak zmiany pigmentacyjne, bliznowacenie i zespół suchego oka.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Paclitaxel Kabi 6 mg/ml
Paklitaksel, lek przeciwnowotworowy z grupy taksanów, stosowany w monoterapii u 812 pacjentów z guzami litymi oraz u 107 pacjentów z mięsakiem Kaposi’ego w przebiegu AIDS, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych. Najczęstsze to zahamowanie czynności szpiku kostnego manifestujące się neutropenią (ciężka neutropenia <500 komórek/mm³ u 28% pacjentów, utrzymująca się ≥7 dni u 1%), małopłytkowością (11%, z liczbą płytek <50 000/mm³ u 3%) oraz niedokrwistością (64%, ciężka u 6% z hemoglobiną <5 mmol/l). Neurotoksyczność, głównie neuropatia obwodowa, występuje częściej przy dawce 175 mg/m² podawanej w 3-godzinnej infuzji (85% przypadków, 15% ciężkich) niż przy 135 mg/m² w 24-godzinnej infuzji (25%, 3% ciężkich). Inne często obserwowane działania to bóle stawów i mięśni (60%, 13% ciężkich), reakcje nadwrażliwości (34% łagodnych, <1% ciężkich), łysienie (87%) oraz miejscowe reakcje w miejscu podania, w tym obrzęk, rumień i stwardnienie. Rzadziej występują poważne powikłania, takie jak DIC, posocznica czy zaburzenia sercowo-naczyniowe.
cisplatyna, doksorubicyna, encefalopatia, gorączka neutropeniczna, guz lity, hipotonia ortostatyczna, kardiomiopatia, małopłytkowość, martwica skóry, martwicze oddzielanie się naskórka, mięsak Kaposiego, migotanie przedsionków, neuropatia obwodowa, neurotoksyczność, neutropenia, niedokrwienne zapalenie okrężnicy, niedokrwistość, niedrobnokomórkowy rak płuca, niedrożność porażenna jelit, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk plamki żółtej, ostra białaczka szpikowa, ototoksyczność, paklitaksel, posocznica, rak jajnika, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, rumień wielopostaciowy, sklerodermia, śródmiąższowe zapalenie płuc, taksany, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczność hematologiczna, trastuzumab, wynaczynienie, zahamowanie szpiku kostnego, zator płucny, zawał mięśnia sercowego, zespół erytrodyzestezji dłoniowo-podeszwowej, zespół mielodysplastyczny, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Venlafaxine Aurovitas 37,5 mg
Wenlafaksyna, jako inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI), wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które mogą znacząco wpłynąć na bezpieczeństwo terapii. Najczęściej obserwowane działania niepożądane (≥1/10) to nudności, suchość w jamie ustnej, ból głowy oraz nadmierne pocenie się, w tym poty nocne. Istotne są również zaburzenia hematologiczne, takie jak agranulocytoza, niedokrwistość aplastyczna, pancytopenia, neutropenia i trombocytopenia, których częstość występowania jest nieznana, ale mogą stanowić zagrożenie życia. Z punktu widzenia układu sercowo-naczyniowego, wenlafaksyna może indukować poważne arytmie, w tym torsade de pointes, częstoskurcz komorowy, migotanie komór oraz wydłużenie odstępu QT w EKG, a także tachykardię i nadciśnienie tętnicze. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z istniejącymi chorobami sercowo-naczyniowymi.
agranulocytoza, częstoskurcz komorowy, drgawka, dyskineza późna, dystonia, działanie niepożądane, eozynofilia płucna, hiponatremia, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, jaskra z zamkniętym kątem przesączania, krwotok maciczny, krwotok miesiączkowy, krwotok poporodowy, martwicze oddzielanie się naskórka, migotanie komór, myśli samobójcze, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość aplastyczna, obrzęk naczynioruchowy, pancytopenia, parestezja, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, skurcz miokloniczny, śródmiąższowa choroba płuc, torsade de pointes, trombocytopenia, wenlafaksyna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie akomodacji, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Venlafaxine Actavis 37,5 mg
Venlafaxine Actavis, dostępna w kapsułkach o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg, charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych, które obejmują liczne układy narządowe. Do bardzo często występujących należą nudności, suchość w jamie ustnej, ból głowy oraz nadmierne pocenie się, w tym nocne. Istotne są poważne zaburzenia hematologiczne, takie jak agranulocytoza, niedokrwistość aplastyczna, pancytopenia, neutropenia i trombocytopenia, które wymagają natychmiastowej interwencji. W zakresie układu nerwowego obserwuje się m.in. złośliwy zespół neuroleptyczny, zespół serotoninowy, drgawki oraz dystonię. Ponadto, wenlafaksyna może powodować hiponatremię, zaburzenia endokrynologiczne (np. nieprawidłowe wydzielanie hormonu antydiuretycznego, hiperprolaktynemię), a także poważne zaburzenia kardiologiczne, takie jak torsade de pointes, migotanie komór, wydłużenie odstępu QT oraz kardiomiopatię takotsubo.
agranulocytoza, akatyzja, bruksizm, częstomocz, częstoskurcz komorowy, depersonalizacja, dyskineza późna, dystonia, eozynofilia płucna, hiperprolaktynemia, hiponatremia, jaskra zamkniętego kąta, kardiomiopatia stresowa, kardiomiopatia Takotsubo, krwotok maciczny, krwotok poporodowy, majaczenie, martwicze oddzielanie się naskórka, migotanie komór, myśli samobójcze, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na światło, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość aplastyczna, nieprawidłowe wydzielanie hormonu antydiuretycznego, nietrzymanie moczu, obrzęk naczynioruchowy, pancytopenia, parasomnia, parestezja, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, szumy uszne, torsade de pointes, trombocytopenia, wenlafaksyna, wydłużenie odstępu QT, wydłużony czas krwawienia, zaburzenia ejakulacji, zaburzenia erekcji, zaburzenia orgazmu, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół odstawienny, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Venlafaxine Actavis 75 mg
Wenlafaksyna, jako SNRI, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Najczęściej obserwowane działania (≥1/10) to nudności, suchość w jamie ustnej, ból głowy oraz nadmierne pocenie się, w tym poty nocne. Szczególną uwagę należy zwrócić na potencjalnie zagrażające życiu powikłania, takie jak agranulocytoza, niedokrwistość aplastyczna, pancytopenia, neutropenia, trombocytopenia, reakcje anafilaktyczne, złośliwy zespół neuroleptyczny, zespół serotoninowy, drgawki, torsade de pointes, częstoskurcz komorowy, migotanie komór, wydłużenie QT, kardiomiopatia stresowa, ciężkie reakcje dermatologiczne (zespół Stevensa-Johnsona, rumień wielopostaciowy, martwicze oddzielanie się naskórka) oraz zaburzenia psychiczne, w tym myśli i zachowania samobójcze. Nagłe odstawienie leku może wywołać zespół odstawienia z objawami takimi jak zawroty głowy, parestezje, zaburzenia snu, pobudzenie, nudności, drżenia i objawy grypopodobne, a także nasiloną agresję i myśli samobójcze, co wymaga ścisłego monitorowania pacjentów podczas modyfikacji terapii.
agranulocytoza, akatyzja, częstoskurcz komorowy, dyskineza, eozynofilia płucna, ginekomastia, hiperprolaktynemia, hipertonia, hiponatremia, hormon antydiuretyczny, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, jaskra zamkniętego kąta, kardiomiopatia Takotsubo, majaczenie, mania, martwicze oddzielanie się naskórka, migotanie komór, mlekotok, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość aplastyczna, pancytopenia, parestezje, pobudzenie, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, suchość jamy ustnej, torsade de pointes, trombocytopenia, wenlafaksyna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia miesiączkowania, zapalenie wątroby, zawroty głowy błędnikowe, zespół odstawienia, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ondansetron Kalceks 2 mg/ml
Ondansetron Kalceks (2 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań/do infuzji) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, sklasyfikowanych według układów narządowych i częstości występowania. Najczęściej obserwowanym działaniem niepożądanym są bóle głowy (bardzo często, ≥ 1/10). Niezbyt często (≥ 1/1 000 do <1/100) występują drgawki i zaburzenia ruchowe, w tym objawy pozapiramidowe, które nie wykazują trwałych następstw klinicznych. Rzadko (≥ 1/10 000 do <1/1 000) pojawiają się reakcje nadwrażliwości typu natychmiastowego, w tym anafilaksja, wymagające natychmiastowej interwencji. Przy zbyt szybkim podaniu dożylnym mogą wystąpić zawroty głowy, przemijające zaburzenia widzenia, a bardzo rzadko ( <1/10 000) przemijający zanik widzenia, z pełnym powrotem widzenia w ciągu 20 minut, szczególnie u pacjentów leczonych chemioterapią cisplatyną. W zakresie układu sercowo-naczyniowego obserwuje się bóle w klatce piersiowej, bradykardię, zaburzenia rytmu serca (niezbyt często) oraz rzadkie wydłużenie odstępu QTc i torsade de pointes, a także niedokrwienie mięśnia sercowego o nieznanej częstości.
bradykardia, chemioterapeutyk, chemioterapia cisplatyną, cisplatyna, drgawki, dysfagia, dyskineza, działanie niepożądane, enzymy wątrobowe, hipotensja, martwicze oddzielanie się naskórka, niedokrwienie mięśnia sercowego, ondansetron, reakcja anafilaktyczna, reakcja dystoniczna, reakcja nadwrażliwości, roztwór do wstrzykiwań, torsade de pointes, układ pozapiramidowy, wydłużenie QTc, wykwit skórny, zaburzenie ruchowe, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie widzenia, zanik widzenia, zawrót głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Venlafaxine Aurovitas 150 mg
Chlorowodorek wenlafaksyny, dostępny w dawkach 37,5 mg, 75 mg i 150 mg w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu (Venlafaxine Aurovitas), wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które należy uwzględnić podczas terapii. Najczęściej występujące działania niepożądane (≥1/10) to nudności, suchość w jamie ustnej, ból głowy oraz nadmierne pocenie się, w tym poty nocne. Wenlafaksyna może powodować poważne zaburzenia hematologiczne (agranulocytoza, niedokrwistość aplastyczna, pancytopenia, neutropenia, trombocytopenia) oraz reakcje anafilaktyczne, które wymagają natychmiastowej interwencji. Ponadto obserwuje się zaburzenia endokrynologiczne, takie jak nieprawidłowe wydzielanie hormonu antydiuretycznego i hiperprolaktynemię, co może prowadzić do hiponatremii i innych powikłań metabolicznych. W zakresie układu nerwowego najczęstsze objawy to ból głowy, zawroty głowy i senność, ale mogą wystąpić także poważne stany, takie jak złośliwy zespół neuroleptyczny, zespół serotoninowy czy drgawki. Działania niepożądane obejmują również zaburzenia psychiczne, w tym myśli i zachowania samobójcze, manię, majaczenie i omamy, co wymaga szczególnej obserwacji pacjentów, zwłaszcza na początku leczenia i przy zmianach dawkowania.
agranulocytoza, akatyzja, ból głowy, chlorowodorek wenlafaksyny, częstoskurcz komorowy, depersonalizacja, drgawki, dyskineza, dyskineza późna, eozynofilia płucna, hiperprolaktynemia, hipomania, hiponatremia, jaskra z zamkniętym kątem, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, kołatanie serca, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotok maciczny, krwotok miesiączkowy, krwotok poporodowy, majaczenie, mania, martwicze oddzielanie się naskórka, migotanie komór, myśli samobójcze, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość aplastyczna, nieprawidłowe wydzielanie hormonu antydiuretycznego, nieprawidłowe wyniki testów wątrobowych, nudności, objawy odstawienia, obrzęk naczynioruchowy, omamy, pancytopenia, pocenie się, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, stan splątania, suchość w jamie ustnej, tachykardia, torsade de pointes, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, wydłużony czas krwawienia, zaburzenia ejakulacji, zaburzenia erekcji, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona, złośliwy zespół neuroleptyczny, zmniejszenie łaknienia, zwiększone stężenie prolaktyny