Lactobacillus casei
Lactobacillus casei to Gram-dodatnia bakteria z rodzaju Lactobacillus, która naturalnie występuje w przewodzie pokarmowym człowieka oraz w fermentowanych produktach mlecznych. Jest jednym z najlepiej przebadanych szczepów probiotycznych, wykazującym korzystne działanie w utrzymaniu równowagi mikrobioty jelitowej.
W praktyce klinicznej L. casei jest wykorzystywany w profilaktyce i wspomaganiu leczenia zaburzeń żołądkowo-jelitowych, w tym zespołu jelita drażliwego, biegunek (w tym poantybiotykowych) oraz nieswoistych zapaleń jelit. Wykazuje również działanie immunomodulujące poprzez stymulację produkcji cytokin i wzmacnianie odpowiedzi immunologicznej organizmu.
Badania kliniczne sugerują, że stosowanie L. casei może przyczyniać się do zmniejszenia częstości infekcji górnych dróg oddechowych, zmniejszenia nasilenia objawów alergii oraz poprawy parametrów metabolicznych. W gastroenterologii coraz częściej wykorzystuje się szczepy L. casei jako element terapii adjuwantowej w eradykacji Helicobacter pylori oraz w profilaktyce nawrotów wrzodziejącego zapalenia jelita grubego.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Próchnica zębów – Patofizjologia i mechanizm
Próchnica zębów jest przewlekłą chorobą zakaźną wynikającą z działania kwasogennych i kwasoodpornych bakterii, głównie Streptococcus mutans, które metabolizują fermentowalne węglowodany (glukozę, fruktozę, maltozę, sacharozę) do kwasów organicznych, przede wszystkim kwasu mlekowego. Spadek pH biofilmu poniżej punktu krytycznego (około 5,5 dla szkliwa i 6,2 dla zębiny) prowadzi do demineralizacji hydroksyapatytu, co inicjuje proces próchnicowy. Biofilm jamy ustnej, bogaty w zewnątrzkomórkowe polimery (EPS), tworzy środowisko sprzyjające kolonizacji i utrzymaniu bakterii kariogennych. Fluorek obecny w ślinie wspomaga remineralizację, tworząc mniej rozpuszczalny fluoroapatyt, co zwiększa odporność szkliwa na dalszą demineralizację. Streptococcus mutans, choć kluczowy, stanowi tylko część złożonej mikrobioty próchnicotwórczej, obejmującej także Lactobacillus, Actinomyces, Bifidobacterium i Scardovia, których obecność i aktywność zależy od lokalizacji i stadium choroby.
biała plama, ekstrakcja zęba, fluoroapatyt, hydroksyapatyt, koagregacja, Lactobacillus casei, leczenie kanałowe, nadwrażliwość, płytka nazębna, probiotyki, próchnica zębów, ropień zęba, Streptococcus gordonii, Streptococcus mutans, Streptococcus sobrinus, suchość w ustach, szkliwo, zębina, zębina trzeciorzędowa - Leksykon chorób i schorzeń
Biegunka związana z antybiotykami – Zapobieganie i profilaktyka
Biegunka związana z antybiotykami (AAD) dotyka 5-35% pacjentów leczonych antybiotykami, a w niektórych grupach nawet do 40%. Definiowana jest jako wystąpienie ≥3 wodnistych stolców dziennie podczas lub do 2 tygodni po antybiotykoterapii. Profilaktyka AAD opiera się na racjonalnym stosowaniu antybiotyków oraz suplementacji probiotykami, które zmniejszają ryzyko AAD o 37-51%. Najskuteczniejsze szczepy to Lactobacillus rhamnosus GG, Saccharomyces boulardii, Lactobacillus casei oraz Bacillus licheniformis, przy dawkach ≥5 mld CFU/dzień, optymalnie powyżej 10 mld CFU/dzień. Suplementację probiotyków należy rozpocząć w ciągu 24-48 godzin od rozpoczęcia antybiotykoterapii, z zachowaniem około 2-godzinnego odstępu między podaniem antybiotyku a probiotyku (z wyjątkiem S. boulardii). Szczególnie wskazane jest stosowanie probiotyków u osób starszych (>65 lat), dzieci, pacjentów z historią AAD lub infekcji C. difficile, osób przyjmujących antybiotyki długoterminowo oraz mieszkańców domów opieki.
antybiotykoterapia, biegunka związana z antybiotykami, choroba zastawkowa serca, fidaksomycyna, higiena rąk, infekcja Clostridioides difficile, infekcja wirusowa, jednostki tworzące kolonie, Lactobacillus acidophilus, Lactobacillus casei, Lactobacillus rhamnosus GG, laktoferyna, loperamid, mikroflora jelitowa, odwodnienie, probiotyki, przeszczep mikrobioty kałowej, racjonalne stosowanie antybiotyków, Saccharomyces boulardii, subsalicylan bizmutu, wankomycyna, wzdęcie brzucha, zaburzenia odporności, zespół krótkiego jelita