eliminacja hydrochlorotiazydu

Eliminacja hydrochlorotiazydu zachodzi głównie przez nerki, gdzie lek jest wydalany w postaci niezmienionej. Około 60-70% dawki jest wydalane z moczem w ciągu 24 godzin po przyjęciu leku. Okres półtrwania hydrochlorotiazydu wynosi około 6-15 godzin, zależnie od funkcji nerek pacjenta.

U pacjentów z niewydolnością nerek eliminacja hydrochlorotiazydu jest zaburzona, co może prowadzić do wydłużenia czasu działania leku i zwiększenia ryzyka działań niepożądanych. W takich przypadkach konieczne jest dostosowanie dawki lub rozważenie alternatywnego leczenia diuretycznego.

Hydrochlorotiazyd praktycznie nie ulega metabolizmowi wątrobowemu, co odróżnia go od wielu innych leków i czyni jego farmakokinetykę bardziej przewidywalną u pacjentów z chorobami wątroby. Eliminacja leku może być również nieznacznie zmniejszona u osób starszych ze względu na fizjologiczne zmniejszenie filtracji kłębuszkowej związane z wiekiem.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dipperam HCT 10 mg + 160 mg + 12,5 mg

Produkt leczniczy Dipperam HCT zawiera amlodypinę, walsartan i hydrochlorotiazyd, których farmakokinetyka została szczegółowo opisana. Amlodypina charakteryzuje się powolnym wchłanianiem (Cmax po 6-12 h), biodostępnością 64-80%, wysokim wiązaniem z białkami osocza (97,5%) oraz długim okresem półtrwania 30-50 h, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Walsartan osiąga Cmax po 2-4 h, ma biodostępność 23%, wiąże się z białkami osocza w 94-97%, a jego okres półtrwania wynosi około 6 h. Pokarm zmniejsza ekspozycję walsartanu (AUC o 40%, Cmax o 50%), jednak bez klinicznego wpływu na skuteczność. Hydrochlorotiazyd wchłania się najszybciej (Cmax po około 2 h), z biodostępnością 70%, umiarkowanym wiązaniem z białkami (40-70%) i okresem półtrwania 6-15 h. Hydrochlorotiazyd jest eliminowany głównie przez nerki (>95% w postaci niezmienionej), podczas gdy walsartan wydalany jest głównie z kałem (83%), a amlodypina metabolizowana w wątrobie (90%).
amlodypina walsartan hydrochlorotiazyd, AUC, biodostępność amlodypiny, dializoterapia, Dipperam HCT, eliminacja hydrochlorotiazydu, kinetyka rozpadu, klirens nerkowy, klirens osoczowy, kumulacja w erytrocytach, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm wątrobowy, nadciśnienie tętnicze, objętość dystrybucji amlodypiny, okres półtrwania, podanie doustne, profil farmakokinetyczny, przewlekła choroba wątroby, stężenie walsartanu, wchłanianie hydrochlorotiazydu, wiązanie z białkami osocza, wydalanie w postaci niezmienionej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Valtap HCT 320 mg + 25 mg

Valtap HCT to preparat zawierający walsartan i hydrochlorotiazyd, które wykazują odrębne profile farmakokinetyczne oraz interakcje. Walsartan charakteryzuje się biodostępnością 23%, Tmax 2-4 godziny, wysokim wiązaniem z białkami osocza (94-97%) oraz okresem półtrwania około 6 godzin. Metabolizm walsartanu jest ograniczony (około 20% dawki), a eliminacja odbywa się głównie z kałem (83%) i moczem (13%). Hydrochlorotiazyd ma biodostępność 70%, Tmax około 2 godzin, umiarkowane wiązanie z białkami (40-70%) i dłuższy okres półtrwania 6-15 godzin, z eliminacją głównie przez nerki (>95% w postaci niezmienionej). Wspólne podawanie powoduje zmniejszenie dostępności układowej hydrochlorotiazydu o około 30%, jednak klinicznie terapia skojarzona wykazuje silniejsze działanie przeciwnadciśnieniowe niż monoterapia. Walsartan może być przyjmowany niezależnie od posiłku, mimo że pokarm zmniejsza AUC o 40% i Cmax o 50%, gdyż nie wpływa to na efekt terapeutyczny.
albuminy osocza, AUC, bierna filtracja, biodostępność, biotransformacja, działanie przeciwnadciśnieniowe, ekspozycja ogólnoustrojowa, eliminacja hydrochlorotiazydu, filtracja kłębuszkowa, hydroksymetabolit walsartanu, kinetyka eliminacji, klirens nerkowy, klirens walsartanu, kumulacja w erytrocytach, monoterapia, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, objętość dystrybucji hydrochlorotiazydu, okres półtrwania, pacjent dializowany, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, terapia skojarzona, Valtap HCT, walsartan i hydrochlorotiazyd, wchłanianie hydrochlorotiazydu, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie do kanalików nerkowych, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Telmidon 40 mg + 12,5 mg

Preparat Telmidon, zawierający telmisartan i hydrochlorotiazyd, wykazuje złożony profil farmakokinetyczny z brakiem wzajemnego wpływu na farmakokinetykę obu substancji. Telmisartan osiąga maksymalne stężenie w osoczu w 0,5-1,5 godziny, z biodostępnością zależną od dawki (42% przy 40 mg, 58% przy 160 mg) i wysokim (>99,5%) wiązaniem z białkami osocza. Jego objętość dystrybucji wynosi około 500 litrów, a metabolizm ogranicza się do sprzęgania do farmakologicznie nieaktywnego acyloglukuronidu, bez udziału cytochromu P450. Eliminacja telmisartanu odbywa się głównie przez wydalanie żółciowe (>97% dawki), z klirensem osoczowym przekraczającym 1500 ml/min i długim okresem półtrwania (>20 godzin). Hydrochlorotiazyd osiąga maksymalne stężenie po 1-3 godzinach, ma biodostępność około 60%, wiąże się z białkami osocza w 68%, a jego objętość dystrybucji wynosi 0,83-1,14 l/kg. Nie ulega metabolizmowi i jest eliminowany niemal całkowicie w postaci niezmienionej z moczem, z klirensem nerkowym 250-300 ml/min i okresem półtrwania 10-15 godzin (wydłużonym do 34 godzin przy niewydolności nerek). Telmisartan wykazuje farmakokinetykę nieliniową, natomiast hydrochlorotiazyd – liniową.
acyloglukuronid, AUC, biodostępność, cytochrom P450, eliminacja hydrochlorotiazydu, farmakokinetyka liniowa, farmakokinetyka nieliniowa, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, kwaśna glikoproteina alfa 1, niedociśnienie ortostatyczne, objętość dystrybucji, okres półtrwania, stężenie w osoczu, Telmidon, telmisartan i hydrochlorotiazyd, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, wydalanie żółciowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tritace 2,5 comb 2,5 mg + 12,5 mg

Ramipryl, będący prolekiem, po doustnym podaniu wykazuje szybkie wchłanianie (≥56%) z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu w ciągu 1 godziny. Jego aktywny metabolit, ramiprylat, osiąga stężenia maksymalne po 2-4 godzinach, z biodostępnością na poziomie 45%. Ramipryl i ramiprylat charakteryzują się wysokim wiązaniem z białkami osocza (odpowiednio 73% i 56%) oraz niemal całkowitym metabolizmem do estru diektopiperazynowego, kwasu diektopiperazynowego i glukuronidów. Ramiprylat wykazuje długi okres półtrwania 13-17 godzin (dla dawek 5-10 mg), co umożliwia dawkowanie raz na dobę i osiągnięcie stanu stacjonarnego około 4 dnia terapii. Hydrochlorotiazyd wchłania się w około 70%, osiągając maksymalne stężenie w osoczu po 1,5-5 godzinach, wiąże się z białkami osocza w 40%, a jego eliminacja jest szybka (okres półtrwania 5-6 godzin) i odbywa się głównie przez nerki (>95% w postaci niezmienionej). W ciągu 24 godzin wydalane jest 50-70% dawki hydrochlorotiazydu.
biodostępność ramiprylatu, biorównoważność, dystrybucja hydrochlorotiazydu, dystrybucja ramiprylu, działanie hipotensyjne, działanie moczopędne, eliminacja hydrochlorotiazydu, eliminacja ramiprylu, enzym konwertujący angiotensynę, esteraza wątrobowa, hydrochlorotiazyd, interakcja farmakokinetyczna, klirens kreatyniny, marskość wątroby, metabolizm hydrochlorotiazydu, metabolizm ramiprylu, niewydolność serca, okres półtrwania, ramipryl, ramiprylat, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, Tritace Comb, wchłanianie hydrochlorotiazydu, wchłanianie ramiprylu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sumilar HCT 5 mg + 5 mg + 25 mg

Sumilar HCT to preparat zawierający ramipryl, amlodypinę oraz hydrochlorotiazyd, charakteryzujące się odmiennymi profilami farmakokinetycznymi. Ramipryl jest szybko wchłaniany, osiągając maksymalne stężenie w osoczu po 1 godzinie, a jego aktywny metabolit ramiprylat – po 2-4 godzinach; biodostępność ramiprylatu wynosi 45%, a okres półtrwania 13-17 godzin dla dawek 5-10 mg. Ramipryl podlega niemal całkowitemu metabolizmowi w wątrobie, a metabolity są wydalane głównie przez nerki. Amlodypina wykazuje biodostępność 64-80%, maksymalne stężenie osiąga po 6-12 godzinach, a jej okres półtrwania wynosi 35-50 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Hydrochlorotiazyd szybko się wchłania (tmax około 2 godzin), biodostępność wynosi 70%, a okres półtrwania 6-15 godzin; jest wydalany głównie w postaci niezmienionej z moczem (60-80%). Pokarm nie wpływa istotnie na wchłanianie ramiprylu i amlodypiny, natomiast ma niewielki wpływ na hydrochlorotiazyd.
amlodypina, biodostępność, cytochrom P450, czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia, dystrybucja amlodypiny, dystrybucja hydrochlorotiazydu, dystrybucja ramiprylu, eliminacja hydrochlorotiazydu, enzym konwertujący angiotensynę, ester diketopiperazynowy, farmakokinetyka amlodypiny, farmakokinetyka hydrochlorotiazydu, farmakokinetyka ramiprylu, glukuronid, hydrochlorotiazyd, klirens nerkowy, kwas diketopiperazynowy, marskość wątroby, metabolizm hydrochlorotiazydu, metabolizm ramiprylu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole powierzchni pod krzywą stężenie-czas, ramipryl, ramiprylat, równowaga dynamiczna, śpiączka wątrobowa, stan przedśpiączkowy, wchłanianie amlodypiny, wchłanianie hydrochlorotiazydu, wchłanianie ramiprylu, wiązanie z białkami osocza, wydalanie ramiprylu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca

eliminacja hydrochlorotiazydu

Powiązane wpisy

Właściwości farmakokinetyczne – Dipperam HCT 10 mg + 160 mg + 12,5 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Valtap HCT 320 mg + 25 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Telmidon 40 mg + 12,5 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Tritace 2,5 comb 2,5 mg + 12,5 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Sumilar HCT 5 mg + 5 mg + 25 mg