uszkodzenie miąższu wątrobowego

Uszkodzenie miąższu wątrobowego odnosi się do patologicznych zmian w tkance funkcjonalnej wątroby, obejmujących hepatocyty oraz struktury zrębu narządu. Może być wywołane przez różnorodne czynniki, w tym toksyczne (alkohol, leki, związki chemiczne), infekcyjne (wirusy zapalenia wątroby, bakterie, pasożyty), metaboliczne (stłuszczenie wątroby, hemochromatoza) oraz autoimmunologiczne.

Klinicznie uszkodzenie miąższu wątrobowego manifestuje się wzrostem aktywności aminotransferaz (ALT, AST) w surowicy krwi, co stanowi podstawowy marker diagnostyczny. W zależności od nasilenia i czasu trwania procesu patologicznego, może prowadzić do ostrego zapalenia wątroby, przewlekłego zapalenia, włóknienia, a w konsekwencji do marskości narządu i niewydolności wątroby.

W diagnostyce uszkodzenia miąższu wątrobowego kluczową rolę odgrywają badania laboratoryjne (enzymy wątrobowe, bilirubina, albuminy, parametry krzepnięcia), obrazowe (USG, TK, MRI, elastografia) oraz histopatologiczne (biopsja wątroby). Leczenie zależy od przyczyny i stopnia zaawansowania uszkodzenia – obejmuje eliminację czynnika wywołującego, leczenie przyczynowe oraz postępowanie wspomagające regenerację hepatocytów.

Powiązane wpisy

  1. 20.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl