pęknięcie blaszki miażdżycowej

Pęknięcie blaszki miażdżycowej to nagłe przerwanie ciągłości powierzchni blaszki miażdżycowej, które eksponuje jej zawartość (lipidy, czynniki prozapalne) na kontakt z krwią. Jest to kluczowy mechanizm w patogenezie ostrych zespołów wieńcowych (OZW), w tym zawału serca.

Do pęknięcia dochodzi najczęściej w obrębie tzw. niestabilnych blaszek miażdżycowych, charakteryzujących się dużym rdzeniem lipidowym i cienką czapeczką włóknistą. Proces ten inicjuje kaskadę krzepnięcia, prowadząc do powstania zakrzepu, który może częściowo lub całkowicie zamknąć światło naczynia wieńcowego.

Czynniki ryzyka pęknięcia blaszki obejmują podwyższone stężenie lipoprotein o małej gęstości (LDL), nadciśnienie tętnicze, palenie tytoniu, stres oraz stany zapalne. Nowoczesne techniki obrazowania, takie jak OCT (optyczna koherentna tomografia) czy IVUS (ultrasonografia wewnątrznaczyniowa), umożliwiają identyfikację blaszek podatnych na pęknięcie.

Leczenie farmakologiczne koncentruje się na stabilizacji blaszek miażdżycowych poprzez intensywną terapię hipolipemizującą (zwłaszcza statynami), leki przeciwpłytkowe oraz modyfikację czynników ryzyka sercowo-naczyniowego. W przypadku rozwiniętego OZW konieczna jest pilna interwencja kardiologiczna (PCI) lub leczenie trombolityczne.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl