farmakokinetyka dekstrometorfanu

Farmakokinetyka dekstrometorfanu charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym w ciągu 2,5 godziny. Biodostępność leku wynosi około 11% ze względu na intensywny efekt pierwszego przejścia. Dekstrometorfan ulega metabolizmowi głównie w wątrobie przez cytochrom P450 2D6 (CYP2D6), tworząc aktywny metabolit dekstrorfan.

Istotną cechą farmakokinetyki dekstrometorfanu jest genetycznie uwarunkowany polimorfizm enzymu CYP2D6, co prowadzi do znacznych różnic międzyosobniczych w metabolizmie leku. W populacji można wyróżnić osoby o metabolizmie szybkim, pośrednim oraz wolnym, co wpływa na stężenie leku w organizmie oraz jego efekty kliniczne i potencjalne działania niepożądane.

Czas półtrwania dekstrometorfanu wynosi około 2-4 godzin u osób z szybkim metabolizmem, ale może być znacznie wydłużony (do 24 godzin) u osób z wolnym metabolizmem. Lek jest wydalany głównie przez nerki w postaci metabolitów. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów CYP2D6, takich jak fluoksetyna czy paroksetyna, które mogą istotnie zwiększać stężenie dekstrometorfanu w osoczu.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl